Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:45 (Γενικά)

Από το Ηράκλειο Κρήτης

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την αποκατάσταση της αλήθειας. Μικρό κείμενο σχετικά με τα γεγονότα της Κυριακής 12/2/2012

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:14 (Αστυνομική Βία, Κρίση) ()

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Η Κυριακή είναι η ημέρα διαμαρτυρίας. Οι άνθρωποι μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους γιατί δε δουλεύουν ενώ τα μαγαζιά είναι κλειστά. Ο κόσμος δε νοιάζεται για τα καλέσματα της πουλημένης ΓΣΕΕ ή του υπερκομματικοποιημένου ΠΑΜΕ. Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε κομματικά, αναρχικά ή συνδικαλιστικά μπλοκ. Προτιμούν να είναι με την παρέα τους. Δε χρειάζονται πάντα χιλιάδες αφίσες, ντουντούκες κλπ.Οι πολίτες απέδρασαν από το παραδοσιακό. Και ευτυχώς.

 

Την Κυριακή ο όγκος των πολιτών ήταν απέραντος. Καταγράφω αυτά που είδα και αυτά που μου μεταφέρθηκαν από αξιόπιστους πληροφορητές. Ο κόσμος είχε γεμίσει τρεις πλατείες: Σύνταγμα, Ομόνοια και Μοναστηράκι. Τρεις τεράστιους δρόμους: Σταδίου, Πανεπιστημίου και Ακαδημίας και όλοι οι κάθετοι τους μαζί με τη Σόλωνος.  Η Βασιλίσσης Σοφίας μέχρι το Χίλτον και η Αμαλίας μέχρι τη Συγγρού ήταν πήχτρα. Όλοι οι κάθετοι και οριζόντιοι δρόμοι από Μοναστηράκι μέχρι Σύνταγμα, ότι ορίζεται ως ιστορικό τρίγωνο και μέχρι τη Μητροπόλεως, είχαν πολύ πυκνές γραμμές κόσμου. Φυσικά όλες οι ενδιάμεσες πλατείες (Κοραή, Κλαυθμώνος κλπ) ήταν εντελώς γεμάτες. Δε ξέρω πόσος είναι αυτός ο κόσμος. Εικάζω πολύ παραπάνω από 600.000.

 

Από τον Αγ. Αντώνη, το Αιγάλεω και τη Ν. Ιωνία που έχω εικόνα, τα τρένα έφευγαν βαρυφορτωμένα. 6 τρένα έφυγαν γεμάτα από τον Αγ. Αντώνη και ήταν πολύ δύσκολο να επιβιβάσουν το πλήθος στις άλλες στάσεις. Και αυτά είναι μόνο όσα γεμάτα τρένα μπόρεσα να δω εγώ.Ο πολύς κόσμος κατέβαινε στην Ομόνοια, προσπερνούσε το ΠΑΜΕ κατευθείαν -παρόλη την προσπάθεια των κκεδων να παίξουμε τέτρις μέχρι να βγούμε από κει- και απλωνόταν όπου μπορούσε. Πάρα πολλά χαμόγελα, συγκίνηση, παλμός. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου που έχω βρεθεί ποτέ.

 

Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν αμέσως από το Σύνταγμα, περίπου στις πεντέ μισή. Ο κόσμος δεν έφευγε. Υπήρχε αποφασιστικότητα. Περίπου μια παραδοχή στα μυαλά όλων: «και γιατί να πάω σπίτι»;

 

Οι διαδηλωτές που συγκρούστηκαν ήταν πάρα πολλοί σε σχέση με τις άλλες φορές, αλλά παρέμειναν οικτρή μειοψηφία. Το ποιοτικά διαφορετικό στοιχείο είναι ότι οι πολλοί που δε συγκρούονταν αν δεν επικροτούσαν – και αυτό γινόταν τις περισσότερες φορές- ήταν με τη μεριά αυτών που συγκρούονταν. Κανένας δεν τόλμησε να πει ότι όσοι πετάνε πέτρες είναι προβοκάτορες. Οι αναρχικοί σχεδόν παντού χειροκροτούνταν.

 

Πάρα πολλοί άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας πετούσαν πέτρες, έσπαγαν τζαμαρίες κλπ. Παππούς μπροστά μου πέταγε πέτρες σε κατάστημα στη Βουκουρεστίου. Όταν καίγονταν κάποια τράπεζα οι διαδηλωτές αυθόρμητα ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα. Όταν τα ΜΑΤ πλησίαζαν ο κόσμος γιούχαρε και ορμούσε. Καμία αίσθηση κινδύνου. Πολύ κοντινός μου άνθρωπος, μη πολιτικοποιημένος, όρμηξε στα Ματ και το ασφυξιογόνο τον γονάτισε.

 

Στο Σύνταγμα μετά τις 8-9 πήραν μέρος στις συγκρούσεις οι πιο νέοι και οι πιο μάχιμοι, κυρίως χουλιγκανάκια από τις φτωχές περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Δεν το αναφέρω για να το απαξιώσω. Άλλωστε η αιγυπτιακή επανάσταση έγινε έχοντας front line τους οπαδούς. Τα παιδιά της Δυτικής Αθήνας (είδα κόσμο από Πετρούπολη, Περιστέρι) δεν μάσησαν καμία στιγμή.

 

Η Αστυνομία προσπάθησε να σκοτωθεί κόσμος. Από ασφυξία ή από ξύλο. Σε όλους τους δρόμους η συμπεριφορά τους ήταν εγκληματική. Όλοι και όλες φώναζαν ρυθμικά «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι». Τα συνθήματα τα φώναζε ο κόσμος αυθόρμητα. Φαίνεται πως κατάλαβαν πολλά για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς το καλοκαίρι. Πρέπει να ρίχτηκαν τόνοι δακρυγόνα. Αρκετές διμοιρίες ξέμεναν και μέχρι να ανεφοδιαστούν γίνονταν χαμός.

 

Δεν υπήρχε πια φόβος στους πολλούς. Ο κόσμος ήθελε να μπει στη Βουλή. Ο κόσμος θέλει να εξεγερθεί. Με βία. Ή τουλάχιστον αυτό λέει. Αν το αντιεξουσιαστικό κομμάτι της διαδήλωσης κρατιόταν για μισή ώρα ακόμα μπορεί σήμερα να μιλούσαμε για μεγάλες ανατροπές.

 

Στην επόμενη διαδήλωση-ορόσημο οι πολλοί θα πάρουν πέτρες. Ή τελοσπάντων ακόμα περισσότεροι από ότι την Κυριακή. Και το επόμενο ραντεβού θα είναι σύντομα. Ας μην προστρέξουν κάποιοι να κάνουν τους υπερεπαναστάτες. Νογάει από μόνος του ο λαός. Επιτέλους.

 

 

υ.γ. 1: Τα ΜΜΕ γίνονται ΥΕΝΕΔ. Μια φωνή , ένα επιχείρημα, ίδια ένταση τρομοκρατίας. Το έχουν καταλάβει όλοι. Το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι ότι όλοι τους πήραν χαμπάρι. Και αυτό, το να είσαι ο γνωστός αναξιόπιστος, είναι μη αναστρέψιμο. Ταυτόχρονα, όλα τα δικά μας επιχειρήματα γίνονται –σχεδόν αυτόματα- αξιόπιστα. Περαιτέρω ανάλυση σε άλλο άρθρο.

 

υ.γ. 2: Οι ανακοινώσεις της Αριστεράς όταν αναφέρονται στις καταστροφές καλό θα ήταν να μην πλέκουν συνομωσιολογίες. Και αν το κάνουν να τεκμηριώνουν. Αλλιώς ας μην αναφέρονται καθόλου. Επίσης η πολιτική δια των ανακοινώσεων τελείωσε.

 

υ.γ.3 Η Αριστερά να είναι στο δρόμο. Όπως ήταν και την Κυριακή και καλά έκανε. Γι’ αυτό οι άνθρωποι του συριζα περιστερίου κορνάρονταν από τα αυτοκίνητα όταν κατέβαιναν από την πλατεία Περιστερίου στον Αγ. Αντώνη. Επειδή ήταν έμπρακτα εκεί, μαζί με τους πολίτες και όχι αντί γι’αυτούς.

 

υ.γ 4: Είμαι με τα άκρα, λαϊκιστής, ναρόντνικος του 19ου αιώνα.

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ο Νίκος Καζαντζάκης για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:13 (Ρόζα Λούξεμπουργκ) (, , )

Μιας και σα σήμερα δολοφονήθηκε η «κόκκινη Ρόζα», ένα απόσπασμα από μια σχεδόν χαμένη γραφή του Νίκου Καζαντζάκη.

 

«Την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό:

 

» Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε όλοι αδέρφια, για να σώσουμε τη γης!»

 

[…] Μια άλλη μέρα: είχε κυρηχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα να μπουν στη Ρωσία.

 

Άξαφνα μια χλωμή γυναίκα όρμησε στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

 

[…]Θάμα είναι  η ευαισθησία τούτης της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την τρίτη ανώτερη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά , δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λάγαρός θεωρητικός νους- μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Π ρ ά ξ η: αμείλιχτος πολεμιστής , έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.

 

[…] Σε λίγο, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!

 

Η κραυγή της σκίζει τα σωθικά μας: – «Βοήθεια!»

 

[…]Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μια άνοιξη βαριά, γιομάτι θεάφι. Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι! Κι ύστερα σιωπή. Ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακρυά, δεν ερχεται, για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε- μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

 

Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.»

 

 

 

το τελευταίο γράμμα της Ρόζας τελείωσε έτσι:

«“Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!” Ηλίθιοι μπράβοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!».

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το 2011 ως γύρισμα της παλίρροιας Το 2011 ως γύρισμα της παλίρροιας

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:11 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Διεθνή- Αριστερά) (, , , )

Βασίλης Ρόγγας

 

Ο κόσμος αλλάζει. Όλες οι βεβαιότητες της προηγούμενης εποχής εκθρονίζονται και οι άνθρωποι δε θα μπορέσουν να ζήσουν ξανά όπως παλιά. Δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά το «όπως παλιά».

 

Το 2011 ήταν η πύκνωση του χρόνου και η διαστολή του χώρου.

 

Ο κόσμος αναγνώριζε εύκολα ένα πρόσωπο σε χιλιάδες παραλλαγές. Κουκουλωμένος, με μολότοφ, με πέτρες, με σφεντόνα, ειρηνικά, με καθαρό το πρόσωπο, να πέφτει, να χτυπά, να σκοτώνεται,  να ξαναέρχεται την επόμενη ημέρα, να επινοεί τη διάρκεια, τη μαζικότητα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

 

Ο διαδηλωτής είναι ο ανώνυμος πρωταγωνιστής.

 

Οι τεράστιες διαδηλώσεις μας στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στη Συρία, στο Μπαχρέιν, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στη Βρετανία, στη Χιλή, στις ΗΠΑ νίκησαν, νικούν την απάθεια. Οι πολίτες πάλεψαν χωρίς ηγέτες και ηγεσίες, χωρίς μια γραφειοκρατία να κρατά τα χαλινάρια. Κατόρθωσαν να μένουν για μήνες στις πλατείες, να παρεμποδίζουν τη λειτουργία του κέντρου των πόλεων τους, να διώξουν δικτάτορες , να φοβίσουν τις τράπεζες, να παλέψουν για δωρεάν παιδεία.

 

Στον αραβικό κόσμο θέλησαν, θέλουν ακόμα την ελευθερία και τη στιγμή αυτή που γράφονται αυτές τις γραμμές άνθρωποι πεθαίνουν γι’αυτήν. Δεν ανέχονται πια τους σιχαμένους δικτάτορες τους.

 

Στο δυτικό κόσμο οι πολίτες κατάλαβαν ξανά ότι δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία και την διεκδικούν πάλι. Μαθαίνουν πως δε μπορεί να υπάρχει πολιτική δημοκρατία χωρίς οικονομική δημοκρατία.

 

Οι μεγάλες λέξεις κέντρισαν ξανά το φαντασιακό μας: δημοκρατία, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη. Ο μεταμοντέρνος χυλός δεν υπάρχει πια και η ακτινοβολία του νεοφιλελευθερισμού σβήνει μαζί με τις υποσχέσεις του για ευημερία. Ο Μαυριτανός του Λονδίνου, που τόσο θέλησαν να τον τελειώσουν οι εχθροί του χαμογελά. Επιβεβαιώθηκε πάλι για το ατελέσφορο του καπιταλισμού και για την κρισιακή του φύση.

 

Η Τύνιδα συνάντησε την Ταχρίρ και η Ντελ Σολ το Σύνταγμα. Οι διαδηλωτές μιμήθηκαν τους τρόπους της διαμαρτυρίας από χώρα σε χώρα, επηρεάστηκαν από το ρεπερτόριο δράσης, είπαν τα ίδια συνθήματα. Χρησιμοποιήσαμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προς όφελος των επαναστάσεων μας. Οι πολίτες κατέστησαν τις δυνατότητες των μέσων, εργαλείο των επιδιώξεων τους. Όμως στους πραγματικούς τοίχους αυτού του κόσμου γράφτηκε: «I was born in Tunisia, I grew up in Egypt, I’ve fought in Yemen, now I’m sacrificing myself in Libya with hopes of victory. One day I will reach Palestine. My name is freedom.»

 

Δεν έχουμε ακόμα βρει το καινούργιο. Είναι στοιβαγμένο ανάμεσα στα παλιά, πασχίζει να θεμελιωθεί στις πλατείες αυτού του κόσμου, στο αιγύπτιο διαδηλωτή που φωνάζει: «Δεν θα σωπάσεις! Είτε είσαι Χριστιανός, είτε είσαι Μουσουλμάνος, είτε είσαι Άθεος. Θα απαιτήσεις τα αναθεματισμένα δικαιώματα σου! Και θα τα κερδίσουμε. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Δεν θα μας φιμώσουν ποτέ!»

 

Ζητήσαμε, ζητάμε ακόμα να ορίζουμε εμείς τις ζωές μας, και να σταματήσουν να κάνουν κουμάντο οι αγορές ή το κράτος.  Ξέρουμε στα σίγουρα πια ότι: «η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει χωρίς κόπο από την πλευρά των ανθρώπων, δεν μπορεί να γίνει με το να αλλάξει κάποιος τις συνθήκες για λογαριασμό τους. Απεναντίας, η πραγματική αλλαγή συντελείται μόνο μέσα από τη διαδικασία τού να αλλάξουν οι ίδιοι οι άνθρωποι τις συνθήκες»*.

 

Ο πιο αγαπημένος ισπανός αναρχικός ηγέτης το είχε πει καλύτερα: «Εμείς κουβαλάμε έναν νέο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη τη στιγμή ακόμα που σας μιλάω»**.

 

Το παιχνίδι είναι ανοιχτό.

 

Και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο.

 

Ξανατέθηκε, για μια ακόμα φορά στην ανθρώπινη ιστορία, το θεμελιώδες ερώτημα: «τι θα γινόταν εάν»…

 

Το λυμένο αίνιγμα όλων των κοινωνιών το απαντά ο τόσο γλυκύς Χάουαρντ Ζιν στο «Μαρξ στο Σόχο».

 

 

*Κάρλ Μάρξ

**Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Να μπει κανείς ή να μη μπει στην εκλογική διαδικασία; That’s the Egyptian question

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:08 (Αιγυπτιακή Επανάσταση) (, , )

Βασίλης Ρόγγας, Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Θανάσης Θεοδώρου, Μαρίνα Παπανικολοπούλου

 

Αναπάντεχη ήταν η προσέλευση στις κάλπες στην Αίγυπτο. Αν και δεν γνωρίζουμε το ακριβές ποσοστό, είναι βέβαιο ότι αυτό θα είναι μεγαλύτερο από τα αντίστοιχα της περιόδου Μουμπάρακ. Σ’ αυτό σαφώς συνέβαλε η φήμη που κυκλοφόρησε ο στρατός ότι, όποιος/α δεν ψηφίσει, θα τιμωρηθεί με 500 pounds πρόστιμο (περίπου 80 ευρώ, μεγάλο ποσό για τους Αιγυπτίους). Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με διαφημίσεις υποψηφίων, ενώ παντού μοιράζονταν κάρτες με το σύμβολό τους (ένα κατσαβίδι, ένα κανόνι, ένα σπαθί κα). Κάθε υποψήφιος/α έχει το δικό του/της σύμβολο, προκειμένου να τον/την ξεχωρίζουν οι αγράμματοι ψηφοφόροι.

 

Η διαδικασία άργησε να ξεκινήσει, ενώ δεν έλειψαν τα λάθη. Ο κόσμος προσερχόταν στα εκλογικά κέντρα, τα οποία φυλάσσονταν από το στρατό και την αστυνομία, περίμενε ενδεχομένως και ώρες, έπαιρνε τα ψηφοδέλτια, έγραφε το όνομά του, πήγαινε στην κάλπη, καθυστερούσε να αποφασίσει, ενώ στο τέλος της διαδικασίας έβαζε το χέρι του σε ανεξίτηλο μελάνι, το οποίο ήταν σημάδι ότι ψήφισε και δεν θα μπορούσε να διπλοψηφίσει.

 

Αν και, όπως φάνηκε, ο κόσμος ήταν αναφανδόν υπέρ των εκλογών, ο σκεπτικισμός σχετικά με τη νομιμότητα και τη σκοπιμότητα αυτών των εκλογών ήταν διαδεδομένος, ιδιαίτερα μεταξύ των ακτιβιστών. Συναντήσαμε μία ομάδα από αυτούς μπροστά στο πρωθυπουργικό μέγαρο, όπου συνεχίζεται η καθιστική διαμαρτυρία από εβδομάδας, και ρωτήσαμε.

 

Ο Ahmed Eid, ένας από τους οργανωτές των πρώτων κινητοποιήσεων που άνοιξαν το δρόμο για την Επανάσταση είχε την καλοσύνη να μας εξηγήσει το δίλημμα των ακτιβιστών.

 

Ερ: Αχμέτ, πως είδες τη σημερινή εκλογική διαδικασία;

 

Απ: Πολλοί άνθρωποι ψήφισαν σήμερα. Ήταν αναπάντεχο, αν λάβει κανείς υπόψη του τα τελευταία γεγονότα. Πίστευα ότι πολλοί θα φοβόντουσαν να συμμετάσχουν ύστερα από το θάνατο 40 ανθρώπων. Αυτοί όμως συμπεριφέρθηκαν σαν να μην έγινε τίποτα. Για την εκλογική διαδικασία γενικά αποκόμισα καλή εντύπωση.

 

Ερ: Είναι το πρώτο βήμα σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού;

 

Απ: Ναι. Όλα τα πολιτικά κόμματα, ακόμα και αν είχαν αμφιβολίες, συνειδητοποίησαν ότι πρέπει να δουλέψουν με τον κόσμο, στη βάση. Αναγκάστηκαν να πάνε και στα χωριά της επαρχίας. Η προηγούμενη περίοδος κυριαρχούνταν από τους κομματικούς μηχανισμούς. Τώρα οι ψηφοφόροι καταλαβαίνουν ότι η ψήφος τους μετράει και αυτό είναι στα υπέρ της διαδικασίας.

 

Ερ: Μέλη οργανώσεων και κομμάτων της Αριστεράς που συναντήσαμε ισχυρίζονται ότι με τις συνθήκες που κυριαρχούν οι εκλογές δεν είναι νομιμοποιημένες. 12.000 ακτιβιστές είναι στη φυλακή, το SCAF λογοκρίνει τα media, όλες οι μορφές δράσης είναι παράνομες: απεργίες, διαδηλώσεις…

 

Απ: Τα αριστερά κόμματα συμμετείχαν και δεν μποϋκόταραν τις εκλογές. Οι μόνοι που μποϋκόταραν τις εκλογές ήταν οι επαναστατικές ελίτ. Από μια γενική σκοπιά έχουμε τις μίνιμουμ συνθήκες για να διενεργηθούν εκλογές, όπως ότι υπάρχουν δικαστικοί που επιβλέπουν τη διαδικασία. Έπειτα, ο κόσμος βλέπει στις εκλογές μια ευκαιρία να απαλλαγεί από το στρατιωτικό συμβούλιο και να ελευθερώσει όντως αυτούς που βρίσκονται στη φυλακή.

 

Ερ: Πιστεύεις δηλαδή ότι αυτές οι εκλογές αποτελούν για το λαό μια ευκαιρία να εκφραστεί, ν’ αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση και να κάνει το πρώτο βήμα σε μια μακρά επαναστατική δημοκρατική διαδικασία;

 

Απ: Κι εγώ είχα αμφιβολίες γι αυτή την εκλογική διαδικασία. Προτιμούσα να αναβληθούν οι εκλογές για δύο χρόνια προκειμένου να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Αλλά τώρα οι εκλογές είναι γεγονός, μας επιβλήθηκαν, και πρέπει να δουλέψουμε με αυτό. Το να απομακρύνουμε εαυτούς από το πολιτικό παιχνίδι δεν είναι λύση. Προσπαθήσαμε να αναβάλουμε τις εκλογές, αλλά τώρα πρέπει να δώσουμε τη μάχη, έστω και αν κερδίσουμε το μίνιμουμ. Ακόμα και αν δεν κερδίσουμε έδρες στο Κοινοβούλιο, δουλεύουμε με τον κόσμο στο δρόμο. Και αυτό είναι καλύτερο από το μποϋκοτάζ των εκλογών και την απουσία από το πολιτικό παιχνίδι. Όταν μποϋκοτάρει κανείς, δεν προσθέτει τίποτα, καθώς οι άλλες πολιτικές δυνάμεις συμμετέχουν. Ο κόσμος που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις δεν βλέπει κανένα νόημα στην αποχή από τις εκλογές. Θεωρεί ότι οι πολιτικές δυνάμεις που απέχουν λένε όχι στην εξουσία, γιατί δεν έχουν να προτείνουν εναλλακτικές και βρίσκουν δικαιολογίες. Αυτό λένε οι απλοί άνθρωποι στο δρόμο.

 

Ερ: Ωστόσο, δε φοβάσαι μήπως ο στρατός θελήσει μέσω αυτών των εκλογών να διαιωνίσει την εξουσία του;

 

Απ: Αυτό είναι ένα αληθινό ενδεχόμενο. Μπορεί να συμβεί. Παίρνουμε το ρίσκο.

 


Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Fuck SCAF (Supreme Council of the Armed Forces)

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:02 (Αιγυπτιακή Επανάσταση) (, , )

Ανταπόκριση από την Πλατεία Ταχρίρ

Βασίλης Ρόγγας, Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Θανάσης Θεοδώρου, Μαρίνα Παπανικολοπούλου

Αυτή τη φορά η είσοδός μας στα check-point της πλατείας Ταχρίρ ήταν πολύ πιο εύκολη, η λέξη «Υunani» τελικά είναι και ένα είδος ακτιβιστικού διαβατηρίου. Οι άνθρωποι της πλατείας είναι χαμογελαστοί, περίεργοι, ομιλητικοί στην παρουσία μας. Τα στριφτά μας τσιγάρα ελέγχθηκαν τρεις φορές καθώς η χρήση ουσιών για την οποία έχουν κατηγορηθεί από το καθεστώς δημιουργεί αντανακλαστικά άμυνας.

Κατευθυνόμαστε προς το εργαστήρι των καλλιτεχνών. Κυριαρχεί η θεματολογία της επανάστασης. Το εργαστήρι μάς φέρνει στο νου εικόνες από το Μάη του ’68.  Ένα λιοντάρι χωρίς μάτι (συμβολίζει τα βγαλμένα από τις σφαίρες μάτια των διαδηλωτών), σκίτσα των μαρτύρων της επανάστασης παρμένα από τις φωτογραφίες τους.

Συναντάμε παντού τη λαϊκή καλλιτεχνική δημιουργία: πλακάτ με αυτοσχέδια συνθήματα, γκράφιτι, σκίτσα, υβριστικά συνθήματα, τραγούδια εναντίον του καθεστώτος. Τα σκίτσα είναι ίσως τα πιο εύστοχα. Ο Ταντάουι κοιτιέται στον καθρέφτη και βλέπει ως είδωλο του τον Μουμπάρακ. Ο Ταντάουι παίζει με τις μαριονέτες του: αστυνομία, παρακρατικούς και τους πληρωμένους υποστηρικτές,

Σκόνη, πέτρες, λάσπη. Χαμίνια, παρίες, άπειροι μικροπωλητές, τραυματίες με γάζες, πολίτες που επιδεικνύουν άδεια δακρυγόνα και σφαίρες. Το νέο κύμα της Επανάστασης περιλαμβάνει τους «ταπεινούς και καταφρονεμένους», εκείνους που δεν έχουν κάθε μέρα να φάνε. Μένουν εκεί και δε θα φύγουν αν δε φύγει το μισητό SCAF, το στρατιωτικό συμβούλιο.

Μπουλούκια από ανθρώπους συγκεντρώνονται όλοι μαζί. Ένας ή μια τραγουδά ένα στίχο και οι υπόλοιποι επαναλαμβάνουν. Τη θέση του παίρνει άλλος, άλλη και για ώρα συνεχίζουν λέγοντας συνθήματα λαϊκά, υβριστικά. Τα γνωρίζουν όλοι μιας και τα λένε από την αρχή της Επανάστασης.

Γύρω από την Ταχρίρ συναντιόμαστε με όσους περισσότερους μπορούμε: καλλιτέχνες, διανοούμενους, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, εθελοντές γιατρούς, ακτιβιστές των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, νεολαίους. Τα ραντεβού δεν είναι εύκολα. Ο αιγυπτιακός χρόνος είναι σχετικός. Πολλές φορές δυο και τρία τηλέφωνα δεν αρκούν για να συνεννοηθούμε.

Καταλαβαίνουμε ότι η Επανάσταση είναι κούρσα αντοχής. Οι άνθρωποι που βλέπουν την επανάσταση ως τη μοναδική ελπίδα να καλυτερεύσει κάτι στη ζωή τους είναι διατεθειμένοι να μείνουν στο δρόμο όσο χρειαστεί, μέχρι τη νίκη. Ένα πανώ στην Ταχρίρ γράφει: «Η ελευθερία θα έρθει από εμάς για εμάς».

ΥΓ: Ρεπορτάζ για τις εκλογές στο αυριανό φύλλο της Αυγής

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό σημείωμα για το δημοψήφισμα και τις εκλογές

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 13:59 (Εκλογές- Αριστερά, Κρίση) (, , )

Του Βασίλη Ρόγγα

 

 

Αν δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζεις κάθε 4 χρόνια, όπως οι περισσότεροι παραδέχονται, τότε σίγουρα δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζεις κάθε 37 χρόνια σε ένα δημοψήφισμα.

 

 

Το δημοψήφισμα είναι μια από τις πρακτικές που προωθεί την άμεση δημοκρατία. Η θέση αυτή είναι ορθή στο βαθμό που τηρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Συνιστά καραμπινάτο εκβιασμό όταν το ερώτημα (που τίθεται με καθυστέρηση πολλών μηνών) στην όποια απάντηση του εντάσσει και άλλες –πολύ σημαντικές- απαντήσεις.

 

 

Όταν εγώ θα ψηφίσω ενάντια στη νέα δανειακή σύμβαση – όπως θα κάνει και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, αν γίνει το δημοψήφισμα- δεν εννοώ να πτωχεύσει η χώρα. Όταν κάποιος από φόβο ψηφίσει ναι, δε θα εννοεί ότι θέλει και τα μέτρα που συνοδεύουν τη δανειακή σύμβαση.

 

 

Όταν αυτός ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε δημοψήφισμα προσπαθεί επικοινωνιακά να καλύψει τα νώτα του, είτε γίνει δημοψήφισμα, είτε όχι. Είτε γίνουν εκλογές και πέσει η κυβέρνηση του, είτε όχι. Θέλει, δηλαδή, να ιδιοποιηθεί και την ταυτότητα του δημοκράτη ως προς την κοινωνία, και του ισχυρού κομματάρχη ως προς το κόμμα του.

 

 

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που προσπαθούν να δείξουν τάσεις διαφοροποίησης έτσι ώστε να μην απολέσουν το όποιο πολιτικό κεφάλαιο τους έχει απομείνει, πράττουν σωστά. Για εμάς. Δηλαδή ξοδεύουν όλο το πολιτικό κεφάλαιο που τους έχει απομείνει. Ο κόσμος όχι απλά δεν τους πιστεύει, τον εξοργίζουν και περισσότερο.

 

 

Όσοι δεν πιστεύουν στην αμεσοδημοκρατική αυτοθέσμιση της κοινωνίας ή τέλοσπάντων στην άνοδο της ή στις πλατείες που τη θέλησαν, αρκετές φορές επιχειρηματολογούν υπέρ του δημοψηφίσματος.  Η λογική που λέει ότι θα κινητοποιηθεί ο λαός μόνο μέσα στις όχθες που θα του ορίσει το κράτος είναι υπέρ του θεσμισμένου και όχι υπέρ του θεσμιζόμενου, και, άρα εκτός πλαισίου της άμεσης δημοκρατίας. Και σίγουρα είναι βαθιά υποκριτική.

 

 

Η Ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να είναι μόνο Δημοκρατική γιατί αν δεν είναι, τότε δεν είναι και Ριζοσπαστική. Και είναι υπέρ των δημοψηφισμάτων. Ζητάει συχνά δημοψηφίσματα και θα ζητάει. Στο συγκεκριμένο –αν γίνει – θα ψηφίσει φυσικά όχι.  Όχι με αυτούς τους όρους, όχι όταν ζητείται η γνώμη του λαού λίγο πριν το τέλος, όχι για να γίνει συμμέτοχος στην καταστροφή.  Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση και όχι στην πτώχευση.

 

 

Ό,τι και να γίνει, εκλογές ή δημοψήφισμα, θα είμαστε στα κινήματα των πολιτών και στους δρόμους. Είμαστε σίγουρα, καθολικά, απόλυτα με την κοινωνία που με πρόσημο αντιστέκεται και συγκροτεί τους όρους δημιουργίας ενός κόσμου  «αντάξιου των ονείρων μας», που λέει και ένας 70χρονος Ουρουγουανός αλήτης.

 

Υγ. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι γιος και εγγονός πρωθυπουργών. Ποιος θέλει να μελετήσει γιατί δε μπορεί να αφήσει την καρέκλα του πρωθυπουργού, γιατί αν το κάνει, θα είναι σαν να εκπίπτει της σύγκρισης με τους προγόνους του;

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Και να που φτάσαμε ως εδώ

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 13:57 (Κρίση) (, , , , )

Του Βασίλη Ρόγγα *

Ναι, λοιπόν, θα πτωχεύσουμε. Όπως και να το ονομάσουν οι κυρίαρχοι αυτό που μας μέλλει έτσι ώστε να το χάψουν οι υποτελείς. Και υπάρχει περίπτωση να παρασύρουμε στην πτώχευση μας κομμάτι της ευρωζώνης ή και του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Και οι συνέπειες θα είναι τραγικές για όλους, γιατί η πτώχευση αυτή θα γίνει με τους όρους των δανειστών και των χωρών του κέντρου του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Ποιος δεν το ήξερε αλήθεια; Ποιος δεν το πήρε χαμπάρι σχεδόν από τις αρχές του 2010 ότι όλη αυτή η λιτότητα δεν είναι παρά η βάση για τις καλύτερες συνθήκες μιας όλο και πιο προσοδοφόρας πτώχευσης της Ελλάδας για τους οικονομικά από πάνω; Η Αριστερά το ήξερε και προειδοποιούσε, η Κυβέρνηση το ήξερε και συνέχιζε και η Δεξιά (ΝΔ, ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) πρακτικά συναίνεσε.

Η κοινωνία το κατάλαβε και έχει από καιρό σταματήσει να παραμυθιάζεται. Και η προσπάθεια για το αντίθετο είναι κολοσσιαία από τα κυρίαρχα MME. Οι δημοσιολόγοι που στηρίζουν τις πολιτικές της κυβέρνησης απαντώνται σχεδόν παντού: σε παραδοσιακά δεξιές εφημερίδες, σε όσες στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ, στα free press, σε λογής λογής έλληνες οικονομολόγους τους εξωτερικού, σε ιστότοπους που θα ήθελαν να είναι φιλελεύθεροι και φυσικά στην τηλεόραση.

Το επιχείρημα είναι γνωστό: πρέπει να συνετιστούμε για να σωθούμε. Αλλιώς θα βγούμε από την ευρωζώνη και θα έρθει το τέλος του κόσμου.

Στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν πως θα έχουμε και Μνημόνια και Χρεωκοπία.

Παράλληλα, επειδή κάποιοι νογάμε την πολιτική ως σύγκρουση και όχι ως διαχείριση, στο επίπεδο των κινημάτων οι πολίτες όλο τον καιρό κάνουν σχεδόν τα πάντα έτσι ώστε να δυσαρεστούν τους δημοσιολόγους και την κυβέρνηση. Οι κινηματικές κορυφώσεις των διεργασιών της Πλατείας Συντάγματος στα τέλη του Ιούνη δεν είναι παρά η θέαση μιας κοινωνίας σε κίνηση, σε βρασμό, σε εξέλιξη.

Η πολιτική των πολιτών θα διαλεχθεί με το κυρίαρχο ακόμα πιο συγκρουσιακά τις επόμενες ημέρες και εδώ και σε όλο τον κόσμο.

Από την Τυνησία πήρε φωτιά όλη η λεκάνη της Μεσογείου και  οι φλόγες των πλατειών μας πέρασαν το Σεπτέμβρη στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ο κόσμος ολόκληρος, από την Ευρώπη και την Αμερική ως την Ασία και την Αφρική, στις 15 Οκτωβρίου θα συγκεντρωθεί να διαμαρτυρηθεί  ενάντια στο υπάρχον ετεροθεσμισμένο. Και αυτό δε θα έχει ξανασυμβεί ποτέ σε τέτοια έκταση.

Υπάρχει πολύ σοβαρή περίπτωση η απεργία της 19ης Οκτωβρίου να είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου στην Ελλάδα για πολιτικούς λόγους τα τελευταία πολλά χρόνια.

Αν μια παλιά εποχή τελειώνει, τότε θα της φτιάξουμε ένα τέτοιο τέλος που να είναι αξιομνημόνευτο.

Και δε θα περιμένουμε να μας σώσει κανένας θεός, αφέντης, κράτος ή «οι αγορές».

Η αρχή μιας πολύ δύσκολης εποχής που θα γεννηθεί έχει τη δυνατότητα –και όχι τη βεβαιότητα- να είναι η απαρχή ενός νέου πολιτικού και οικονομικού πράττειν:

  • ·         της Πολιτικής των Πολιτών που θα διευρύνουν το δημόσιο χώρο πέρα από το κράτος και ενάντια  στις αγορές.
  • ·         της συγκρότησης μιας Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.
  • ·         της  ολοένα και διευρυνόμενης Άμεσης Δημοκρατίας του Δημοσίου Συμφέροντος χωρίς αποκλεισμούς και ιδεοληψίες.

Αυτός ο νέος διαφωτισμός, από την πλευρά της κοινωνίας και όχι των κυρίαρχων, δεν έχει κανένα εχέγγυο επιτυχίας. Μόνο η ενσώματη συμμετοχή των πολλών μπορεί να είναι το εργαστήρι δημιουργίας των προϋποθέσεων της.

Εσύ θα είσαι εκεί;

*Υποψήφιος διδάκτορας  του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε