Θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί *

Δεκέμβριος 20, 2013 at 16:51 (Γενικά) ()

Στην Ανθούπολη το απόγευμα γεμίζει καπνό μέχρι μέσα στο μετρό. Μέχρι πάνω την Περικλέους

αναπνέεις με δυσκολία.

Τριγυρνώντας με το ποδήλατο στις γειτονιές του Περιστερίου παντού μυρίζει καμένο ξύλο και πετρέλαιο σόμπας. Στην περιοχή πίσω από τη Δέγλερη, με τους μετανάστες και τις γιαγιάδες που απέμειναν μόνες, η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη.

Στην Πετρούπολη τα μικρά παιδάκια κλέβουν φαγητό από το σπίτι να τα δώσουν σε συμμαθητές τους που πεινάνε. Στο Καματερό μετά τις 6 ένας γνωστός δε βγαίνει έξω στο δρόμο γιατί έχει προβλήματα καρδιάς και δεν αντέχει τον καπνό. Ένας άλλος όταν βγαίνει το κάνει με μάσκα.

Το κρύο δυναμώνει και οι πολυκατοικίες που δεν έχουν βάλει πετρέλαιο είναι περισσότερες από εκείνες που έχουν βάλει.

Ένας άλλος γνωστός φεύγει για Γερμανία και ένας κάποιος ακόμα ετοιμάζεται αν μπορέσει να φύγει και αυτός.

Χιλιάδες νέοι και νέες δουλεύουν σε βάουτσερ όμηροι της 5μηνίας, ξεγελώντας την ανεργία τους. Ξέρω κάποιες που σκίζονται να κάνουν ρεπορτάζ σε εφημερίδες ηλεκτρονικές για ελάχιστα λεφτά.

Φίλοι απολύονται από το Πανεπιστήμιο, μετά από μια εντιμότατη θητεία τους στο Δημόσιο. Άλλος παρατάει το διδακτορικό και άλλη δε μπορεί να κάνει θέατρο που πάντα ήθελε. Σε κάποιους οριζόντιες περικοπές και σε άλλους μισθοδοσίες καθυστερημένες για μήνες.

 Δεν πάμε εύκολα πια στα μαγαζιά που η μπύρα έχει δυο ευρώ. Το λαμπάκι της βενζίνης είναι πάντα αναμμένο σε όσους έχουν αυτοκίνητα. Και όλοι και όλες ξέρουμε τραγικές ιστορίες για οικείους μας. Και οι πλειστηριασμοί έρχονται και χτυπάνε, ξηλώνουν τα ονόματα στα κουδούνια των σπιτιών μας.

Όλα είναι εδώ.

Να ρημάζεις τις ανάσες σου για να ζεσταθείς, αυτό είναι το μνημόνιο.

Να λυσσάς για δημιουργία και να σου δίνουν χλεύη, αυτό είναι η εποχή μας.

Και μεις άλλο δε ζητάμε παρά να μη χαμηλώσει το ύψος της ανθρωπιάς, να μη λυγίσει η αξιοπρέπεια, να νικήσει η ομορφιά μιας νύχτας με πολλά γέλια.

Θέλω να είμαστε μαζί όταν θα ξηλώνουμε το κουκούλι της βλακείας αυτού του κόσμου. Να φτιάξουμε κάτι εαυτούς που δε θα τολμάνε να γυρίσουν αλλού το κεφάλι όταν αντικρίζουν το άδικο. Θέλω να το συντρίβουμε μαζί.

Θέλω μαζί μου να σε έχω όταν θα ξεχνάω για να μου θυμίζεις: «Μη σκύψεις ποτέ το κεφάλι. Τα μάτια σου να ανταμώνουν τα άλλα μάτια».

Υπάρχουν άνθρωποι φυλακισμένοι στο μακάρι. Εγώ και συ να σπάσουμε το κελί, να βγουν έξω στη μάχη.

Θέλω να στήσουμε οδοφράγματα μαζί, να πετάξουμε μολότωφ μαζί, να κάψουμε την ανάθεση πρώτα και μετά καίμε τα ρεσώ κάποιων ηλίθιων.

Θέλω να θέλεις να ζήσουμε πολύ και καλά όπως αξίζει στους ανθρώπους.Θέλω να κυρήξουμε τώρα μαζί πόλεμο στην κατήφεια, την γκρίνια, στην περιγραφή της κατάστασης…γιατί θα τα αλλάξουμε όλα επειδή θα γκρεμίσουμε ότι νομίζει πως κυριαρχεί. 

Θέλω να ψάξεις να με βρεις γιατί και γω ψάχνω εσένα. Θέλω να γραφτούμε μαζί στο κόμμα της αξιοπρέπειας και των ποιητών. Δε θα ξαναφοβηθούμε ποτέ, στο υπόσχομαι. 

Ο δικός μας κομμουνισμός θα ναι δαντελένιος σα τις ακτές αυτής της χώρας και σαν τα καλοκαίρια που φανταζόμαστε μέσα στο βαθύ χειμώνα. 

 

ΥΓ Στο σημείωμα υπάρχουν διάσπαρτοι στίχοι από ποιήμα που φτιάχνει τώρα μια φίλη.

 Image

* Ο τίτλος είναι από ποίημα του Λειβαδίτη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: