Να μπει κανείς ή να μη μπει στην εκλογική διαδικασία; That’s the Egyptian question

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:08 (Αιγυπτιακή Επανάσταση) (, , )

Βασίλης Ρόγγας, Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Θανάσης Θεοδώρου, Μαρίνα Παπανικολοπούλου

 

Αναπάντεχη ήταν η προσέλευση στις κάλπες στην Αίγυπτο. Αν και δεν γνωρίζουμε το ακριβές ποσοστό, είναι βέβαιο ότι αυτό θα είναι μεγαλύτερο από τα αντίστοιχα της περιόδου Μουμπάρακ. Σ’ αυτό σαφώς συνέβαλε η φήμη που κυκλοφόρησε ο στρατός ότι, όποιος/α δεν ψηφίσει, θα τιμωρηθεί με 500 pounds πρόστιμο (περίπου 80 ευρώ, μεγάλο ποσό για τους Αιγυπτίους). Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με διαφημίσεις υποψηφίων, ενώ παντού μοιράζονταν κάρτες με το σύμβολό τους (ένα κατσαβίδι, ένα κανόνι, ένα σπαθί κα). Κάθε υποψήφιος/α έχει το δικό του/της σύμβολο, προκειμένου να τον/την ξεχωρίζουν οι αγράμματοι ψηφοφόροι.

 

Η διαδικασία άργησε να ξεκινήσει, ενώ δεν έλειψαν τα λάθη. Ο κόσμος προσερχόταν στα εκλογικά κέντρα, τα οποία φυλάσσονταν από το στρατό και την αστυνομία, περίμενε ενδεχομένως και ώρες, έπαιρνε τα ψηφοδέλτια, έγραφε το όνομά του, πήγαινε στην κάλπη, καθυστερούσε να αποφασίσει, ενώ στο τέλος της διαδικασίας έβαζε το χέρι του σε ανεξίτηλο μελάνι, το οποίο ήταν σημάδι ότι ψήφισε και δεν θα μπορούσε να διπλοψηφίσει.

 

Αν και, όπως φάνηκε, ο κόσμος ήταν αναφανδόν υπέρ των εκλογών, ο σκεπτικισμός σχετικά με τη νομιμότητα και τη σκοπιμότητα αυτών των εκλογών ήταν διαδεδομένος, ιδιαίτερα μεταξύ των ακτιβιστών. Συναντήσαμε μία ομάδα από αυτούς μπροστά στο πρωθυπουργικό μέγαρο, όπου συνεχίζεται η καθιστική διαμαρτυρία από εβδομάδας, και ρωτήσαμε.

 

Ο Ahmed Eid, ένας από τους οργανωτές των πρώτων κινητοποιήσεων που άνοιξαν το δρόμο για την Επανάσταση είχε την καλοσύνη να μας εξηγήσει το δίλημμα των ακτιβιστών.

 

Ερ: Αχμέτ, πως είδες τη σημερινή εκλογική διαδικασία;

 

Απ: Πολλοί άνθρωποι ψήφισαν σήμερα. Ήταν αναπάντεχο, αν λάβει κανείς υπόψη του τα τελευταία γεγονότα. Πίστευα ότι πολλοί θα φοβόντουσαν να συμμετάσχουν ύστερα από το θάνατο 40 ανθρώπων. Αυτοί όμως συμπεριφέρθηκαν σαν να μην έγινε τίποτα. Για την εκλογική διαδικασία γενικά αποκόμισα καλή εντύπωση.

 

Ερ: Είναι το πρώτο βήμα σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού;

 

Απ: Ναι. Όλα τα πολιτικά κόμματα, ακόμα και αν είχαν αμφιβολίες, συνειδητοποίησαν ότι πρέπει να δουλέψουν με τον κόσμο, στη βάση. Αναγκάστηκαν να πάνε και στα χωριά της επαρχίας. Η προηγούμενη περίοδος κυριαρχούνταν από τους κομματικούς μηχανισμούς. Τώρα οι ψηφοφόροι καταλαβαίνουν ότι η ψήφος τους μετράει και αυτό είναι στα υπέρ της διαδικασίας.

 

Ερ: Μέλη οργανώσεων και κομμάτων της Αριστεράς που συναντήσαμε ισχυρίζονται ότι με τις συνθήκες που κυριαρχούν οι εκλογές δεν είναι νομιμοποιημένες. 12.000 ακτιβιστές είναι στη φυλακή, το SCAF λογοκρίνει τα media, όλες οι μορφές δράσης είναι παράνομες: απεργίες, διαδηλώσεις…

 

Απ: Τα αριστερά κόμματα συμμετείχαν και δεν μποϋκόταραν τις εκλογές. Οι μόνοι που μποϋκόταραν τις εκλογές ήταν οι επαναστατικές ελίτ. Από μια γενική σκοπιά έχουμε τις μίνιμουμ συνθήκες για να διενεργηθούν εκλογές, όπως ότι υπάρχουν δικαστικοί που επιβλέπουν τη διαδικασία. Έπειτα, ο κόσμος βλέπει στις εκλογές μια ευκαιρία να απαλλαγεί από το στρατιωτικό συμβούλιο και να ελευθερώσει όντως αυτούς που βρίσκονται στη φυλακή.

 

Ερ: Πιστεύεις δηλαδή ότι αυτές οι εκλογές αποτελούν για το λαό μια ευκαιρία να εκφραστεί, ν’ αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση και να κάνει το πρώτο βήμα σε μια μακρά επαναστατική δημοκρατική διαδικασία;

 

Απ: Κι εγώ είχα αμφιβολίες γι αυτή την εκλογική διαδικασία. Προτιμούσα να αναβληθούν οι εκλογές για δύο χρόνια προκειμένου να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Αλλά τώρα οι εκλογές είναι γεγονός, μας επιβλήθηκαν, και πρέπει να δουλέψουμε με αυτό. Το να απομακρύνουμε εαυτούς από το πολιτικό παιχνίδι δεν είναι λύση. Προσπαθήσαμε να αναβάλουμε τις εκλογές, αλλά τώρα πρέπει να δώσουμε τη μάχη, έστω και αν κερδίσουμε το μίνιμουμ. Ακόμα και αν δεν κερδίσουμε έδρες στο Κοινοβούλιο, δουλεύουμε με τον κόσμο στο δρόμο. Και αυτό είναι καλύτερο από το μποϋκοτάζ των εκλογών και την απουσία από το πολιτικό παιχνίδι. Όταν μποϋκοτάρει κανείς, δεν προσθέτει τίποτα, καθώς οι άλλες πολιτικές δυνάμεις συμμετέχουν. Ο κόσμος που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις δεν βλέπει κανένα νόημα στην αποχή από τις εκλογές. Θεωρεί ότι οι πολιτικές δυνάμεις που απέχουν λένε όχι στην εξουσία, γιατί δεν έχουν να προτείνουν εναλλακτικές και βρίσκουν δικαιολογίες. Αυτό λένε οι απλοί άνθρωποι στο δρόμο.

 

Ερ: Ωστόσο, δε φοβάσαι μήπως ο στρατός θελήσει μέσω αυτών των εκλογών να διαιωνίσει την εξουσία του;

 

Απ: Αυτό είναι ένα αληθινό ενδεχόμενο. Μπορεί να συμβεί. Παίρνουμε το ρίσκο.

 


Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Fuck SCAF (Supreme Council of the Armed Forces)

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:02 (Αιγυπτιακή Επανάσταση) (, , )

Ανταπόκριση από την Πλατεία Ταχρίρ

Βασίλης Ρόγγας, Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Θανάσης Θεοδώρου, Μαρίνα Παπανικολοπούλου

Αυτή τη φορά η είσοδός μας στα check-point της πλατείας Ταχρίρ ήταν πολύ πιο εύκολη, η λέξη «Υunani» τελικά είναι και ένα είδος ακτιβιστικού διαβατηρίου. Οι άνθρωποι της πλατείας είναι χαμογελαστοί, περίεργοι, ομιλητικοί στην παρουσία μας. Τα στριφτά μας τσιγάρα ελέγχθηκαν τρεις φορές καθώς η χρήση ουσιών για την οποία έχουν κατηγορηθεί από το καθεστώς δημιουργεί αντανακλαστικά άμυνας.

Κατευθυνόμαστε προς το εργαστήρι των καλλιτεχνών. Κυριαρχεί η θεματολογία της επανάστασης. Το εργαστήρι μάς φέρνει στο νου εικόνες από το Μάη του ’68.  Ένα λιοντάρι χωρίς μάτι (συμβολίζει τα βγαλμένα από τις σφαίρες μάτια των διαδηλωτών), σκίτσα των μαρτύρων της επανάστασης παρμένα από τις φωτογραφίες τους.

Συναντάμε παντού τη λαϊκή καλλιτεχνική δημιουργία: πλακάτ με αυτοσχέδια συνθήματα, γκράφιτι, σκίτσα, υβριστικά συνθήματα, τραγούδια εναντίον του καθεστώτος. Τα σκίτσα είναι ίσως τα πιο εύστοχα. Ο Ταντάουι κοιτιέται στον καθρέφτη και βλέπει ως είδωλο του τον Μουμπάρακ. Ο Ταντάουι παίζει με τις μαριονέτες του: αστυνομία, παρακρατικούς και τους πληρωμένους υποστηρικτές,

Σκόνη, πέτρες, λάσπη. Χαμίνια, παρίες, άπειροι μικροπωλητές, τραυματίες με γάζες, πολίτες που επιδεικνύουν άδεια δακρυγόνα και σφαίρες. Το νέο κύμα της Επανάστασης περιλαμβάνει τους «ταπεινούς και καταφρονεμένους», εκείνους που δεν έχουν κάθε μέρα να φάνε. Μένουν εκεί και δε θα φύγουν αν δε φύγει το μισητό SCAF, το στρατιωτικό συμβούλιο.

Μπουλούκια από ανθρώπους συγκεντρώνονται όλοι μαζί. Ένας ή μια τραγουδά ένα στίχο και οι υπόλοιποι επαναλαμβάνουν. Τη θέση του παίρνει άλλος, άλλη και για ώρα συνεχίζουν λέγοντας συνθήματα λαϊκά, υβριστικά. Τα γνωρίζουν όλοι μιας και τα λένε από την αρχή της Επανάστασης.

Γύρω από την Ταχρίρ συναντιόμαστε με όσους περισσότερους μπορούμε: καλλιτέχνες, διανοούμενους, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, εθελοντές γιατρούς, ακτιβιστές των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, νεολαίους. Τα ραντεβού δεν είναι εύκολα. Ο αιγυπτιακός χρόνος είναι σχετικός. Πολλές φορές δυο και τρία τηλέφωνα δεν αρκούν για να συνεννοηθούμε.

Καταλαβαίνουμε ότι η Επανάσταση είναι κούρσα αντοχής. Οι άνθρωποι που βλέπουν την επανάσταση ως τη μοναδική ελπίδα να καλυτερεύσει κάτι στη ζωή τους είναι διατεθειμένοι να μείνουν στο δρόμο όσο χρειαστεί, μέχρι τη νίκη. Ένα πανώ στην Ταχρίρ γράφει: «Η ελευθερία θα έρθει από εμάς για εμάς».

ΥΓ: Ρεπορτάζ για τις εκλογές στο αυριανό φύλλο της Αυγής

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε