Η Villa Amalias και όλοι εμείς

Μαρτίου 15, 2013 at 16:32 (Αστυνομική Βία, Γενικά- Αριστερά) (, , , , , )

Του Βασίλη Ρόγγα (δημοσιεύτηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2012)

 

Τι είναι αυτό που τίθεται όταν εισβάλλουν σε έναν εδώ και 22 χρόνια χώρο κατάληψης, αντιεμπορευματικής δημιουργίας, οχυρό αντιφασισμού και αντιρατσισμού, αντιεξουσιαστικού και ελευθεριακού λόγου και πράξης;

 

Το σαφές: δε θα σας αφήσουμε να υπάρχετε, ακόμα και στα πιο δικά σας μέρη, δεν ανεχόμαστε την παρουσία σας μιας και είναι ανάχωμα στο άπλωμα του κοινωνικού κανιβαλισμού που θέλουμε να επεκταθεί από το κέντρο της αθήνας σε όλη τη χώρα.

 

Η Villa Amalias ήταν και θα είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο αντίστασης στο κέντρο του χώρου που εισφέρει εδώ και δεκάδες χρόνια με μεγάλη συνέπεια πόρους στον πόλεμο ενάντια στην κυριαρχία. Γι’αυτο και χτυπήθηκε.

 

Στις σημερινές συνθήκες η χωρικότητα των όσο το δυνατόν πιο απελευθερωμένων από εξουσία και καπιταλισμό εκτάσεων στη μητρόπολη είναι ενοχλητική. Οι συναινούντες πρέπει να μην τσιγκλιούνται για τη σιωπή τους από πουθενά.

 

Η ολοφάνερη συμμαχία τρικομματικής κυβέρνησης και χρυσής αυγής χρειάζεται να εμπεδώνεται και υλικά. Δώσε εναντίωση στην αποκάλυψη της λίστας λαγκάρντ, λάβε τόπο στο κέντρο της Αθήνας. Η αντζέντα των φασιστών θα υπηρετηθεί όσο γίνεται περισσότερο από τη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε, όρος επιβίωσης του συστήματος είναι η συμμαχία με την ακροδεξιά που φουντώνει από την απελπισία και το “παραπολιτικό” χρήμα. Το έργο, αν θυμόμαστε, έχει ξαναπαιχτεί σε άλλους τόπους και χρόνους.

 

Όμως το κόστος καταστολής θα αυξηθεί κατακόρυφα γιατί πλέον το κόστος κινητοποίησης θα φτάσει στον πάτο. Όχι γιατί δε θα γίνονται συλλήψεις, βασανισμοί, εισβολές στα αντιεξουσιατικά κοινωνικά κέντρα. Τουναντίον, οι τέτοιες πρακτικές θα αυξηθούν.

 

Το ζήτημα είναι πως οι πολίτες του κόμματος της δράσης δεν έχουν να χάσουν τίποτα, μιας και γνωρίζουν πως δε θα τους χαριστεί τίποτα ή πώς όσα έχουν, κινδυνεύουν.

 

Γι’αυτό και αυτή τους η κίνηση καταστολής φανερώνει τον πανικό τους. Χτυπούν με λύσσα κομμάτι των μαχόμενων δυνάμεων. Δεν μπορούν να υπηρετήσουν την απίθανη θεωρία τους, των δύο άκρων, μιας και μόνο το ένα (άκρο) ήταν, είναι και θα είναι το πληττόμενο.

 

Σε αυτόν τον τόπο η αυτοοργάνωση των από κάτω είναι αδίκημα. Η αυτοδιαχείριση ενός εδάφους, η απελευθέρωση του από το κράτος και την αγορα και η κατάσταση Δημοσίου στην οποία περιέρχεται σπέρνει το φόβο στο Σύστημα. Εδώ οι αντιστάσεις πλέον μετατρέπονται σε δυναμικές χωρίς ταβάνι. Ε, και αυτό είναι πρόβλημα τους.

 

Κατ’ αυτόν τον λόγο η χθεσινή αλητεία δεν πρέπει να περάσει. Η υπεράσπιση της Villa Amalias και όλων των χώρων αντίστασης είναι και καθήκον και δικαίωμα κάθε αξιοπρέπους ανθρώπου.

 

Η νεοφιλελεύθερη δικτατορία και οι κανίβαλοι πραίτορες της της ακροδεξιάς δε θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε.

 

Κι εμείς λέμε να τους τσακίσουμε.

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

A las barricadas! Απευθείας ανταπόκριση από την γενική απεργία στη Βαρκελώνη.

Μαΐου 19, 2012 at 21:30 (Αστυνομική Βία, Διεθνή- Αριστερά) (, , )

του Κωνσταντίνου Ρόγγα

 

Οι δράσεις ξεκινήσανε αργα το βράδυ της Τετάρτης.

 

Κάτοικοι από της συνελεύσεις γειτονιών συγκεντρώθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης (Born, Gracia, Raval) προκειμένου να προβούν σε κλείσιμο των bar και των εστιατορίων που παραμέναν ανοιχτά μετα τις 12.

 

Σε μία άλλη γειτονιά (Pomplenou) εμπόδισαν τα οχήματα τροφοδοσίας των supermarrket.Τα χαράματα της Πέμπτης οι ίδιες συνελεύσεις προέβησαν σε αποκλεισμό των κεντρικών αρτηριώντης πόλης ώστε να εμποδίσθει η είσοδος σε αυτή. Το αποτέλεσμα ήταν ουρές χιλιομέτρων.

 

Μετα τις 9 ιδίου τύπου δράσεις συνεχίστηκαν σε όλη την πόλη προκειμένου να κλείσουν τα εμπορικά καταστήματα. Περπατώντας στις συνοικίες, παντού αναποδογυρισμένoι κάδοι. Στο κέντρο το μεσημέρι η πόλη ανέδυε την αίσθηση μιας πόλης που απεργεί. Μετά τις 4 κάποια καταστήματα άρχισαν να ανοίγουν σιγά σιγά με τη συνοδεία βέβαια των κατασταλτικών δυνάμεων. Μετά τις 5 ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται στην Placa Catalunya και στην κεντρικη/ εμπορικη αρτηρία(Passeig de gracia) που ενώνει το κέντρο με τις πάνω γειτονιές της πόλης .

 

Τα καλέσματα είχαν ως εξής: Οι αγανακτισμένοι στην Plaza Catalunya και τα συνδικάτα ψηλά στη διασταύρωση του Passeig de gracia με τη Diagonal με σκοπό να κατηφορίσουν προς Catalunya. Οι κατα τόπους προσυγκεντρώσεις των γειτονίων πορευόντουσαν και αυτες προς την κεντρική πλατεία.

 

Εμέις κατηφορήσαμε προς Catalunya με τη CNT και το αναρχικό μπλοκ που επέλεξαν να κατέβουν απόδρόμο παράλληλο του Passeig.

 

Φτάσαμε μέχρι Urquinaona όπου στρίψαμε και πήραμε την τελική ευθεία για Catalunya. Εκεί άρχισαν και οι πρώτες μαχες. Περίπου 7 – 8 μικρές και ευέλικτες κλούβεςτων MAT πορευόντουσαν με μεγάλη ταχύτητα από πίσω μας. Αναγκαστήκαμε βέβαια να ανοίξουμε και να περάσουν. Σκοπός τους ήταν να μη μας αφήσουν να φτάσουμε Catalunya.

 

Οι μπάτσοι κατέβηκαναπό τις κλούβες και άρχισαν να ρίχνουν πλαστικές σφαίρες.Καταφέραμε να ξεφύγουμε και να βρεθούμε με τον υπόλοιπο κόσμο στη μεριά τουcorte ingles. To corte ingles είναι το αντίσοιχο hondos center της Ισπανίας και το κεντρικό κτήριο θεωρείται εδώ ο ναός του καπιταλισμού/ καταναλωτισμού. Κάστρο απόρθητο μέχρι χθες μιας καιπάντα φυλάσεται δυνατά από τις κατασταλτικές δυνάμεις. Το πρώτο οδόφραγμα στήθηκε στην πάνω μερια του!

 

Οι μπάτσοι απωθήθηκαν μετα από αλλεπάλληλα ντου με απότέλεσμα να καταληφθεί το οδοστρωμα και να στηθεί κ δεύτερο οδόφραγμαπαρακάτω. Αυτό έδωσε την ευκαιρία να σπαστεί το corte ingles και να πάρει φωτιά. Δυστυχώς η έλλειψη κινηματικής παιδείας άφησε την κάτω μεριά του corte ingles εκτεθιμένη. Η αστυνμία έσπασε τα οδοφράγματα και μας περιόρισαν στα πέριξ της πλατείας.

 

Η συνέχεια είχε πετροπόλεμο. Οι μπάτσοι απαντούσαν με πλαστικές σφαίρες. Λίγο αργότερα έγινε και το πρωτοφανες για τα ισπανικα δεδομένα: έπεσαν τα πρώτα χημικά.  Οι αστυνομικοί χτυπούσαν όποιον/α έβρισκαν μπροστά τους κατέλαβαν την πλατεία. Ο κόσμος έσπασε προς τη rambla και άρχισαν ναγεμίζουν και τα στενά του Raval και του Gotico (οι 2 κεντρικές συνοικίες που βρίσκονται εκατέρωθεντης rambla).

 

Οι μάχες εξάπλώθηκαν και σε άλλα σημεία του κέντρου. Βρέθηκα στην Plaza Universitat όπου φάνηκε και ο πανικός των κατασταλτικών δυνάμεων. Πηγαινοερχόντουσαν με τις μικρές τους κλούβες και αποβιβαζόντουσαν προτάσοντας τα γκλομπ σε σημεία με συγκεντρωμένο κόσμο προκειμένου να τουςτρομάξουν. Και η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος εδώ τρομάζει εύκολα και τρέχει πανικόβλητος.

 

Μόνο οι“προερχόμενοι/ες από τον ελλαδικό χώρο” παραμέναμε ψύχραιμοι/ες. Μετα τις 10 οι μπάτσοι είχαν καταλάβει όλο το κέντρο ενώ κάποιοι/ες εναπομείναντες συγκεντρώθηκαν έξω από τη »ΓΑΔΑ» προς συμπαράσταση στους συλληφθέντες.

 

Χθες οι κοινωνία της Βαρκελώνης έδειξε τα δόντια της με επιμονή και θάρρος. Ο πασιφισμός τωναγανακτισμένων έδωσε τη θέση του στην κάλυψη και εμψύχωση εκείνων που ήταν στις πρώτες γραμμές. Ευτυχώς οι τραυματισμοί εδώ δεν εμπνέουν ανυσηχίες και ας ελπίσουμε οι σοβαρά τραυματίες από άλλες πόλεις να τα καταφέρουν.

 

A las barricadas!

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μάρτης 1977,Μπολόνια.

Μαΐου 19, 2012 at 21:22 (Αστυνομική Βία, Διεθνή- Αριστερά, Κοινωνικά Κινήματα, Τέχνη) (, )

Για την αντιγραφή: Βασίλης Ρόγγας

«Το απόγευμα έφτασαν τα νέα της επίθεσης της αστυνομίας στο πανεπιστήμιο. Χιλιάδες άνθρωποι συγκρούστηκαν.

Πάνω στον ενθουσιασμό του ένας που συμμετείχε στα γεγονότα έγραψε:

«Η αστυνομία είχε φύγει. Κούραση. Θυμός. Χαρά. Η μυρωδιά της εξέγερσης μετά από χρόνια δουλοπρέπειας. Τα πρόσωπα των συντρόφων είναι χαμογελαστά, τα μάτια τους κατακόκκινα από τα δακρυγόνα.

Μπουκάλια καλό κρασί απαλλοτριωμένα από τα μπαρ αλλάζουν χέρια. Σαμπάνια, τσιγαριλίκια, μολότωφ…

Ένα πιάνο παίζει Σοπέν. Βρίσκεται στη μέση του δρόμου. Κάποιοι το έβγαλαν έξω από ένα μπαρ. Ακριβώς πίσω από το οδόφραγμα…

Κανείς σήμερα δε δίνει διαταγές. Αύριο;

Αύριο θα έρθουν τα τανκς. Αλλά σήμερα,

για λίγες ώρες, αυτός ο τόπος είναι ελεύθερος.

Σοπέν. Κρασί. Θυμός και χαρά.»

Από το βιβλίο του Goerge Katsiaficas, «H ανατροπή της πολιτικής. Ευρωπαϊκά αυτόνομα κοινωνικά κινήματα και η αποαποικιοποίηση της καθημερινής ζωής», Εκδόσεις ελευθεριακή κουλτούρα.

υ.γ.: Δεν υιοθετώ τίποτα. Αυτό δε σημαίνει ότι απορρίπτω.

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την αποκατάσταση της αλήθειας. Μικρό κείμενο σχετικά με τα γεγονότα της Κυριακής 12/2/2012

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:14 (Αστυνομική Βία, Κρίση) ()

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Η Κυριακή είναι η ημέρα διαμαρτυρίας. Οι άνθρωποι μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους γιατί δε δουλεύουν ενώ τα μαγαζιά είναι κλειστά. Ο κόσμος δε νοιάζεται για τα καλέσματα της πουλημένης ΓΣΕΕ ή του υπερκομματικοποιημένου ΠΑΜΕ. Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε κομματικά, αναρχικά ή συνδικαλιστικά μπλοκ. Προτιμούν να είναι με την παρέα τους. Δε χρειάζονται πάντα χιλιάδες αφίσες, ντουντούκες κλπ.Οι πολίτες απέδρασαν από το παραδοσιακό. Και ευτυχώς.

 

Την Κυριακή ο όγκος των πολιτών ήταν απέραντος. Καταγράφω αυτά που είδα και αυτά που μου μεταφέρθηκαν από αξιόπιστους πληροφορητές. Ο κόσμος είχε γεμίσει τρεις πλατείες: Σύνταγμα, Ομόνοια και Μοναστηράκι. Τρεις τεράστιους δρόμους: Σταδίου, Πανεπιστημίου και Ακαδημίας και όλοι οι κάθετοι τους μαζί με τη Σόλωνος.  Η Βασιλίσσης Σοφίας μέχρι το Χίλτον και η Αμαλίας μέχρι τη Συγγρού ήταν πήχτρα. Όλοι οι κάθετοι και οριζόντιοι δρόμοι από Μοναστηράκι μέχρι Σύνταγμα, ότι ορίζεται ως ιστορικό τρίγωνο και μέχρι τη Μητροπόλεως, είχαν πολύ πυκνές γραμμές κόσμου. Φυσικά όλες οι ενδιάμεσες πλατείες (Κοραή, Κλαυθμώνος κλπ) ήταν εντελώς γεμάτες. Δε ξέρω πόσος είναι αυτός ο κόσμος. Εικάζω πολύ παραπάνω από 600.000.

 

Από τον Αγ. Αντώνη, το Αιγάλεω και τη Ν. Ιωνία που έχω εικόνα, τα τρένα έφευγαν βαρυφορτωμένα. 6 τρένα έφυγαν γεμάτα από τον Αγ. Αντώνη και ήταν πολύ δύσκολο να επιβιβάσουν το πλήθος στις άλλες στάσεις. Και αυτά είναι μόνο όσα γεμάτα τρένα μπόρεσα να δω εγώ.Ο πολύς κόσμος κατέβαινε στην Ομόνοια, προσπερνούσε το ΠΑΜΕ κατευθείαν -παρόλη την προσπάθεια των κκεδων να παίξουμε τέτρις μέχρι να βγούμε από κει- και απλωνόταν όπου μπορούσε. Πάρα πολλά χαμόγελα, συγκίνηση, παλμός. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου που έχω βρεθεί ποτέ.

 

Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν αμέσως από το Σύνταγμα, περίπου στις πεντέ μισή. Ο κόσμος δεν έφευγε. Υπήρχε αποφασιστικότητα. Περίπου μια παραδοχή στα μυαλά όλων: «και γιατί να πάω σπίτι»;

 

Οι διαδηλωτές που συγκρούστηκαν ήταν πάρα πολλοί σε σχέση με τις άλλες φορές, αλλά παρέμειναν οικτρή μειοψηφία. Το ποιοτικά διαφορετικό στοιχείο είναι ότι οι πολλοί που δε συγκρούονταν αν δεν επικροτούσαν – και αυτό γινόταν τις περισσότερες φορές- ήταν με τη μεριά αυτών που συγκρούονταν. Κανένας δεν τόλμησε να πει ότι όσοι πετάνε πέτρες είναι προβοκάτορες. Οι αναρχικοί σχεδόν παντού χειροκροτούνταν.

 

Πάρα πολλοί άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας πετούσαν πέτρες, έσπαγαν τζαμαρίες κλπ. Παππούς μπροστά μου πέταγε πέτρες σε κατάστημα στη Βουκουρεστίου. Όταν καίγονταν κάποια τράπεζα οι διαδηλωτές αυθόρμητα ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα. Όταν τα ΜΑΤ πλησίαζαν ο κόσμος γιούχαρε και ορμούσε. Καμία αίσθηση κινδύνου. Πολύ κοντινός μου άνθρωπος, μη πολιτικοποιημένος, όρμηξε στα Ματ και το ασφυξιογόνο τον γονάτισε.

 

Στο Σύνταγμα μετά τις 8-9 πήραν μέρος στις συγκρούσεις οι πιο νέοι και οι πιο μάχιμοι, κυρίως χουλιγκανάκια από τις φτωχές περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Δεν το αναφέρω για να το απαξιώσω. Άλλωστε η αιγυπτιακή επανάσταση έγινε έχοντας front line τους οπαδούς. Τα παιδιά της Δυτικής Αθήνας (είδα κόσμο από Πετρούπολη, Περιστέρι) δεν μάσησαν καμία στιγμή.

 

Η Αστυνομία προσπάθησε να σκοτωθεί κόσμος. Από ασφυξία ή από ξύλο. Σε όλους τους δρόμους η συμπεριφορά τους ήταν εγκληματική. Όλοι και όλες φώναζαν ρυθμικά «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι». Τα συνθήματα τα φώναζε ο κόσμος αυθόρμητα. Φαίνεται πως κατάλαβαν πολλά για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς το καλοκαίρι. Πρέπει να ρίχτηκαν τόνοι δακρυγόνα. Αρκετές διμοιρίες ξέμεναν και μέχρι να ανεφοδιαστούν γίνονταν χαμός.

 

Δεν υπήρχε πια φόβος στους πολλούς. Ο κόσμος ήθελε να μπει στη Βουλή. Ο κόσμος θέλει να εξεγερθεί. Με βία. Ή τουλάχιστον αυτό λέει. Αν το αντιεξουσιαστικό κομμάτι της διαδήλωσης κρατιόταν για μισή ώρα ακόμα μπορεί σήμερα να μιλούσαμε για μεγάλες ανατροπές.

 

Στην επόμενη διαδήλωση-ορόσημο οι πολλοί θα πάρουν πέτρες. Ή τελοσπάντων ακόμα περισσότεροι από ότι την Κυριακή. Και το επόμενο ραντεβού θα είναι σύντομα. Ας μην προστρέξουν κάποιοι να κάνουν τους υπερεπαναστάτες. Νογάει από μόνος του ο λαός. Επιτέλους.

 

 

υ.γ. 1: Τα ΜΜΕ γίνονται ΥΕΝΕΔ. Μια φωνή , ένα επιχείρημα, ίδια ένταση τρομοκρατίας. Το έχουν καταλάβει όλοι. Το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι ότι όλοι τους πήραν χαμπάρι. Και αυτό, το να είσαι ο γνωστός αναξιόπιστος, είναι μη αναστρέψιμο. Ταυτόχρονα, όλα τα δικά μας επιχειρήματα γίνονται –σχεδόν αυτόματα- αξιόπιστα. Περαιτέρω ανάλυση σε άλλο άρθρο.

 

υ.γ. 2: Οι ανακοινώσεις της Αριστεράς όταν αναφέρονται στις καταστροφές καλό θα ήταν να μην πλέκουν συνομωσιολογίες. Και αν το κάνουν να τεκμηριώνουν. Αλλιώς ας μην αναφέρονται καθόλου. Επίσης η πολιτική δια των ανακοινώσεων τελείωσε.

 

υ.γ.3 Η Αριστερά να είναι στο δρόμο. Όπως ήταν και την Κυριακή και καλά έκανε. Γι’ αυτό οι άνθρωποι του συριζα περιστερίου κορνάρονταν από τα αυτοκίνητα όταν κατέβαιναν από την πλατεία Περιστερίου στον Αγ. Αντώνη. Επειδή ήταν έμπρακτα εκεί, μαζί με τους πολίτες και όχι αντί γι’αυτούς.

 

υ.γ 4: Είμαι με τα άκρα, λαϊκιστής, ναρόντνικος του 19ου αιώνα.

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

ΠΑΣΟΚ: όταν νικά η σοσιαλδημοκρατία…

Νοέμβριος 26, 2009 at 18:30 (Αστυνομική Βία, ΠΑΣΟΚ) (, , )

Βασίλης Ν.Ρόγγας, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Το κόμμα που βλακωδώς ονοματίζεται κίνημα (το Κ αυτό σημαίνει) δεν είναι ότι οι περισσότεροι νέοι νομίζουν ότι ξέρουν. Ανά τον 20ο αιώνα το κόμμα αυτό,με άλλες ονομασίες, εξέφραζε, ανάλογα τη συγκυρία, το φιλελεύθερο ή σοσιαλιστικό Κέντρο, το αντίπαλό δέος της δεξιάς παράταξης της χώρας. Οι κομμουνιστές ή κομμουνίζοντες ήταν πάντα στα αριστερά τους αλλά δε θα ασχοληθούμε με αυτούς.

Το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ πάντα παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον για ερευνητές της πολιτικής επιστήμης αλλά και δημοσιογράφους(είναι διαπιστωμένη η έλλειψη βιβλιογραφίας και νέας θεωρητικής ματιάς για το κεντροδεξιό κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία, την ΕΡΕ, παλαιότερα το Συναγερμό του Παπάγου ή πιο παλιά το Λαϊκό Κόμμα). Οι σοσιαλδημοκράτες αυτοπροσδιορίζουν εαυτούς ως τη συνέχεια των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου και της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο Αντρέας, άμα τη εμφανίσει του στην πολιτική σκηνή της χώρας μετά τη μεταπολίτευση (γιατί δρούσε πολιτικά και πριν), υιοθέτησε και την εαμική αντίσταση της Κατοχής, ονοματίζοντας την κομψά ως «εθνική αντίσταση».

Ίσως ιστορικά στοιχεία για το ΠΑΣΟΚ κουράζουν τους περισσότερους αναγνώστες αλλά η αλήθεια είναι ότι η θέαση και η ανάλυση τους μπορεί να προσδιορίσει με σαφήνεια περίπου πως θα κινηθεί αυτό το κόμμα μετεκλογικά ακριβώς επειδή πολύς κόσμος θέλει να έχει την αίσθηση ότι τα πράγματα μπορεί και να αλλάξουν. Δεν είμαι απαισιόδοξος γενικά, αλλά δε μπορούν να αλλάξουν και πολύ.

Το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1974 ξεκίνησε με ποσοστό 13% περίπου, διπλασίασε στο 25 % το 1977 και κατέλαβε την εξουσία το 1981 με 48%. Αυτός ο εκλογικό και πολιτικός θρίαμβος δεν ήταν δρόμος χωρίς πολλές παλινωδίες, διασπάσεις, διαγραφές, λαϊκισμούς κλπ. Ο Αντρέας έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιγνίου και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας δεν δεχόταν αμφισβητήσεις. Εν μέσω σκανδάλου Κωσκοτά και με δεδομένη τη βεβαρημένη υγεία του χάνει τις αλλεπάλληλες εκλογές του 1989-1990 και ξαναγίνεται πρωθυπουργός το 1993, μέχρι περίπου το θάνατο του.

Το άστρο του κινήματος δεν έλαμπε μόνο επί Ανδρέα, μια και από το 1996 και για 8 χρόνια κυβέρνησε ο καθηγητής του Παντείου, άλλοτε αντιδικτατορικός αγωνιστής (ναι είναι αλήθεια) εκσυγχρονιστής Κ. Σημίτης. Και σήμερα ο Γιώργος (και φυσικά όχι πια Γιωργάκης). Νομίζω είναι κατανοητό ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα της μεταπολίτευσης, το κόμμα που κυβέρνησε καιρό πολύ. Φυσικά και δεν είναι το ίδιο κόμμα όλα αυτά τα χρόνια.

Με εναρκτήριες καταβολές αριστερού, πατριωτικού και λαϊκιστικού περιεχομένου μοίρασε αφειδώς χρήματα την πρώτη τετραετία μέχρι σχεδόν καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, κομματικοποίησε το κράτος σε τεράστιο βαθμό, ενώ διευθέτησε ζητήματα πολιτισμικού φιλελευθερισμού, άλυτα για δεκαετίες στη χώρα. Επί κυβέρνησης Σημίτη το κόμμα μεταλλάχτηκε σε σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό, υποστηρικτικό του δόγματος του τρίτου δρόμου του Γκίντενς που εν πολλοίς σημαίνει ότι περίπου έκανε η νεοφιλελεύθερη κεντροδεξιά. Το επίδικο της ανάπτυξης συνείχε τους τεχνοκράτες του Σημίτη :στην οκταετία της πρωθυπουργίας του αντεργατικοί νόμοι και η υποχώρηση του ούτως ή άλλως ελαφρού κοινωνικού κράτους ήταν προϋποθέσεις της . Το κόμμα άλλαξε και ρητορικό/ιδεολογικό τροπάρι: δεν ήταν πλέον σοσιαλιστικό, αλά Ανδρέα, αλλά με την «κοινωνία των πολιτών», μια ξεχειλωμένη από παντού έννοια για να χωράει στην πραγματικότητα που ο κάθε πολιτικός σχηματισμός θα ήθελε να φτιάξει.(Ο Γκράμσι, Ιταλός κομμουνιστης ηγέτης του μεσοπολέμου, έχει την παραδεδεγμένα καλύτερη ανάλυση γι’αυτήν)

Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου τι μπορεί να είναι; Για να κοιτάξουμε την πραγματικότητα χρειάζεται να δούμε και λίγο έξω από το χωριό μας. Η αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι η σοσιαλδημοκρατία πουθενά στην Ευρώπη δεν παράγει καινούργιες ιδέες και έχει εγκολπώσει το σύνολο της νεοφιλελεύθερης ατζέντας προτεραιοτήτων. Κινείται δε στα χαμηλότερα ιστορικά ποσοστά της από το Δευτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, ενώ οι όποιοι θεωρητικοί της απολάμβαναν ακαδημαϊκής ή και ιδεολογικής αποδοχής πλέον δεν υπάρχουν ως στιβαρά think tank. Η σοσιαλδημοκρατία γέρασε και άλλαξε και δεν ήταν η μόνη της αλλαγή από τη στιγμή που εμφανίστηκε στο προσκήνιο τη ιστορίας. Διανύει μια ιστορική καμπή εδώ και χρόνια και ουσιαστικά επιβιώνει λόγω του χαμαιλεοντισμού /οπορτουνισμού της. Δεν κομίζει κάτι καινούργιο για τους λαούς της Ευρώπης όχι επειδή για έναν αριστερό σα και μένα είναι χυδαία πουλημένη ή ότι τέτοιο, αλλά ακριβώς γιατί αντιπροσωπεύει μόνο και μόνο μια διαχειριστική/τεχνοκρατική

πραγματικότητα που μπορεί να νοικοκυρέψει(πόσες φορές το ακούσαμε από το Γιώργη αυτό;).

Θα νοικοκυρέψει όμως είναι αλήθεια. Θα νοικοκυρέψει στην κατεύθυνση να ξαναποκτήσει η χώρα αριθμητική ή επιχειρηματική ανάπτυξη. Για να συμβεί όμως αυτό η ρετσέτα είναι μία: περισσότερο και ακόμα περισσότερο ελαστική εργασία, ανασφάλιστη εργασία (όταν υπάρχει) και λιγότερη, ακόμα λιγότερη φορολογία για το υπερκερδοσκοπικό κεφάλαιο. Αμφιβάλλει κανείς;

Δυστυχώς ακόμα δε μπορούν να ενοποιηθούν ολιστικές ιδέες περάσματος σε ένα άλλο πρότυπο ανάπτυξης με ταξικό(υπέρ των από κάτω) πρόταγμα, γιατί απλά δεν υπάρχουν ή είναι υπερβολικά κατακερματισμένες Οι μαρξιστές και κευνσιανοί πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι και οικονομολόγοι δεν λένε να συνομολογήσουν δημιουργώντας το καινούργιο τους , την και οικονομική ανάσα για τους λαούς. Όσο αυτό δε συμβαίνει είμαστε αναγκασμένοι σε αντιπολιτευτική άμυνα υπεράσπισης κεκτημένων. Οι δε κυρίαρχοι , σοσιαλδημοκρατία και φιλελεύθεροι, θα πορεύονται την πεπατημένη, τον νεοφιλελεύθερο (αποτυχημένο σαφώς όπως δείχνει η οικονομική κρίση) δρόμο. Και οι πολίτες; Μάλλον είναι ανάγκη να πολιτικοποιήσουν την οργή τους, να συλλογικοποιήσουν τις επιθυμίες τους, να ζωντανέψουν κουλτούρες όχι ανερμάτιστου αλλά ζωντανού και στοχοθετημένου διαλόγου. Θα το κάνουν;

Υ.Γ. Καλά ξεκίνησε η νέα διακυβέρνηση: σοσιαλιστές μπάτσοι, 400 τον αριθμό, προβαίνουν εδώ και δυο μέρες σε ένα απίστευτο πογκρόμ κατά των Εξαρχείων με εκατοντάδες προσαγωγές (τυχαία δεν είμαι μέσα σε αυτούς). Είχε δίκιο ο Γιωργάκης: «πρώτα ο πολίτης» και δη, ο ενεργός πολίτης πρώτος στην ΓΑΔΑ.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Οι «Φρουροί της Αχαΐας» έδιωξαν «της Γης τους Κολασμένους» με «τσεκούρι και φωτιά»

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:40 (Αστυνομική Βία, Επιθέσεις ακροδεξιών) (, , )

Θ. Τσακίρης, Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009

Εδώ Πάτρα. Εδώ οδός Ηρώων Πολυτεχνείου. Εδώ καταυλισμός προσφύγων και μεταναστών. Τώρα αντί για τανκ εισβάλλουν μπουλντόζες και φορτηγά. Τώρα αντί στρατευμάτων μπουκάρουν τα γαλάζια και πράσινα ΜΑΤ. Τώρα, αντί για φοιτητές/τριες που ζητούσαν «ψωμί-παιδεία-ελευθερία», στη σειρά με τα βαλιτσάκια τους ανήλικοι και ενήλικες Αφγανοί που ζητούν ένα πιάτο φαΐ ή να φτάσουν στη Δυτική Ευρώπη για να γλιτώσουν από τη φωτιά και το σίδερο του πολέμου Ταλιμπάν και ΝΑΤΟ (με τη συμμετοχή της Ελλάδας). Τώρα, κεντρικές, περιφερειακές και τοπικές γαλάζιες και πράσινες δημοκρατικά εκλεγμένες (συνεπικουρούμενες από μαύρες) άπονες εξουσίες αντί της στυγνής δικτατορικής στρατιωτικής κυβέρνησης. Τώρα, σε αγαστή συνεργασία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. βρήκαν το νέο «εχθρό λαό» στο πρόσωπο του μετανάστη και του πρόσφυγα, αντί του “λαός ενωμένος -ποτέ

Πάτρα, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009. Χτυπάει το κινητό τηλέφωνο στις 5:30 και δεν είναι ο «γαλατάς» (εξάλλου αυτός είναι μεγαλοκεφαλαιούχος πια) αλλά μέλος της Κίνησης Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών της πόλης που μας ειδοποίησε ότι η πληροφορία, που είχαμε από το προηγούμενο βράδι ότι θα κατεδάφιζαν τον καταυλισμό και θα διώχνανε «της γης τους κολασμένους» από την πόλη, βγήκε αληθινή. Ντυθήκαμε στα γρήγορα και ξεκινήσαμε με ένα αυτοκίνητο για τον καταυλισμό. Στη διασταύρωση της παραλιακής οδού Όθωνος-Αμαλίας με τη σιδηροδρομική γραμμή Πατρών-Αθηνών το περιπολικό μας κλείνει το δρόμο (Ηρώων Πολυτεχνείου-Λιμενικός Σταθμός «Παναγιώτης Κανελλόπουλος»). Στρίβουμε και ανεβαίνουμε την Αράτου και μετά ξανά στην Αγίου Ανδρέου ως την Καρόλου όπου μυρίζει σαν να είχαν ρίξει δακρυγόνα. Προχωράμε στην Έλληνος Στρατιώτου παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Βρίσκουμε και άλλα μέλη της Κίνησης που προσπαθούν να φτάσουν στον καταυλισμό.

Ήδη φαίνονται μερικοί Αφγανοί που έχουν εκδιωχθεί και περπατούν κι αυτοί κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής μη γνωρίζοντας πού πρέπει να πάνε. Στρίβουμε στη λεωφόρο Κανελλοπούλου (ο δρόμος ταχείας κυκλοφορίας που μέσω της παραλιακής φτάνει σε χρόνο dt στο εμπορικό λιμάνι και φτιάχτηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων) και κατεβαίνουμε στην παραλιακή. Πάλι ένα περιπολικό μας κόβει το δρόμο.

Παρκάρουμε σε πάρκινγκ δίπλα στο κύμα. Βγαίνουμε μουδιασμένοι σκεφτόμενοι την έκταση της αποκλεισμένης περιοχής: σε μια έκταση μήκους 6 χιλιομέτρων και πλάτους 2 χιλιομέτρων απαγορεύεται η είσοδος πολιτών. Για να καταλάβετε, ώ άνδρες Αχαιοί, τι σημαίνει Ελληνική Δημοκρατία 21ου αιώνα. Φτάνουμε περπατώντας στον καταυλισμό. Μας περιμένουν 6 διμοιρίες ΜΑΤ (γαλάζιες και πράσινες φόρμες). Οι συγκεντρωμένοι είμαστε 21 άτομα. Ίσα που φτιάχνουμε σωματείο. Η αναλογία ΜΑΤ/Πολίτες είναι 7 προς 1. Γουάου! Στο μεταξύ έχουν συλλάβει σε άλλα σημεία 5 νέους/ες που προσπαθούσαν να φτάσουν στον καταυλισμό. Προκλητικοί οι «αρχηγοί» της αστυνομίας που νοιώθουν πια ότι επιτέλους «αυτοί είναι το κράτος». Πουθενά ο εισαγγελέας. Πουθενά υπεύθυνοι της νομαρχίας, της περιφέρειας και του δήμου με πρωτόκολλακατεδάφισης. Μόνο μετά από πιέσεις μας και λόγω της παρουσίας τηλεοπτικών καμερών έφτασε ανώτερο στέλεχος της Περιφέρειας και επιδείκνυε δημαγωγικά κάποια χαρτιά. Πουθενά υπεύθυνοι κοινωνικής πολιτικής των τοπικών και νομαρχιακών αρχών. Άρχισαν να καταφτάνουν επιταγμένα πούλμαν.

Ακούμε την εξής έντονη στιχομυθία:
Κάποιος «αστεράτος» αστυνομικός: «Ήρθες επιτέλους;»
Οδηγός πούλμαν: «Ναι, αλλά δεν έχω βάλει πετρέλαιο. Πού θα πάμε, τελικά;»
«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τι λες ρε βλάκα; Δεν έχεις βάλει πετρέλαιο. Τι είσαι ‘συ ρε;»
Οδηγός πούλμαν: «Μα δεν μου είχαν πει ότι θα πάμε μακριά.»
«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τσακίσου, βάλε πετρέλαιο, ρε»
Οδηγός πούλμαν: «Μάλιστα!»
Και κάνει όπισθεν για να φύγει. Κάθε φορά που κινιόταν κάποιο όχημα να’ σου οι ΜΑΤατζήδες να μας στριμώχνουν στη γωνία. Κάποια στιγμή μία γιατρός μέλος της Κίνησης προσπαθεί να εξηγήσει στους επικεφαλής ότι έχει έρθει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ για να δει έναν ανήλικο τραυματία που έχει ανοίξει η πληγή του. Τίποτα. Οι επικεφαλής της αστυνομίας αποφάσισαν ότι εκτός από φύλακες της τάξης είναι και μεγαλογιατροί και αποφάνθηκαν ότι δεν έχει ανάγκη ο τραυματίας και ότι μόνος του δήλωσε πως δεν θέλει ιατρική βοήθεια. Η γιατρός απωθείται βίαια από τους ΜΑΤατζήδες. Πέφτουμε πάνω τους για να την πάρουμε από τα χέρια της. Τα πνεύματα ηρεμούν. Δεν προλαβαίνουμε να ανασάνουμε και σκάει μύτη προκλητικός ένας «κάτοικος»-»αγανακτισμένος

πολίτης» και αρχίζει να μας βρίζει λέγοντας ότι εμείς και οι Αφγανοί φταίμε για την ανεργία επειδή φεύγουν οι τουρίστες από την Πάτρα λόγω καταυλισμού!!!

 

Έρχονται, λοιπόν, ένα διώροφο πούλμαν και τρία κανονικά. Μαζεύουν ανήλικους στο ένα και τους ξαποστέλνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην…Κόνιτσα. Σε ένα άλλο βάζουνε όσους έχουν ροζ κάρτα ως αιτούντες άσυλο. Τους πάνε σε ξενοδοχείο δίπλα στα ΚΤΕΛ (μεταξύ τους ένας τραυματίας τον οποίο πήρε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ από εκεί). Στο διώροφο πούλμαν και σε άλλο ένα βάζουν όσους δεν έχουν χαρτιά και ανήλικους που οι αστυνομικοί αυθαίρετα βάφτισαν ενήλικους. Αυτούς δεν γνωρίζει κανείς πού τους πήγαν. Μια δημοσιογράφος τοπικού καναλιού, που ουρλιάζει για την αναγκαιότητα της αποχής από τις εκλογές ως διαμαρτυρία για τις πολιτικές του κράτους λέει ότι θα τους πάνε στο Κιλκίς (έχει κι εκεί στρατόπεδο συγκέντρωσης;).

Αφού δεν έμεινε «αφγανικό ρουθούνι» στην Αχαΐα, γύρω στις 8 και τέταρτο μπουκάρουν μπουλντόζες, φορτηγά, υπάλληλοι της νομαρχίας και του δήμου, αλλά οι εκλεγμένες «αρχές» ακόμα να φανούν. Σε λίγο ακούμε τον απαίσιο θόρυβο που κάνουν τα υλικά των πρόχειρων κατασκευών των «κολασμένων» που γκρεμίζονται. Γκρεμίζουν ακόμη και το τζαμί που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα το πείραζαν. Όμως, λίγα λεπτά αργότερα, ξαφνικά βλέπουμε φλόγες να ξεπηδούν από το χώρο αυτό. Πώς τα κατάφεραν τα «σαΐνια»; Μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι φλόγες έχουν φτάσει τα 15-20 μέτρα ύψος απειλώντας αιώνιους ευκαλύπτους και τις γύρω πολυκατοικίες. Η φωτιά τους έχει ξεφύγει, μαζί, βέβαια, με την φήμη ότι την έβαλαν οι «αόρατοι Αφγανοί» που κατάφεραν να σπάσουν τον αποκλεισμό και σαν φαντάσματα να ξεγλιστρήσουν. Και υπάρχει κόσμος που τους πιστεύει. Το άκουσα με τα αυτιά μου το απόγευμα που γύριζα στην Αθήνα με το λεωφορείο. Ελπίζω τώρα που η φωτιά κατέκαψε τις καλύβες των «εξαποδώ» οι φιλήσυχοι πολίτες των συλλόγων «Η Πόλις Εάλω» θα νοιώσουν ότι θα έχουν εξαγνιστεί και θα ξαναφέρουν τους τουρίστες …στην «πεντακάθαρη» Πάτρα των «χωρίς λακκούβες μεγάλων πεζοδρομίων», στην Πάτρα των κτιρίων-φαντασμάτων, την Πάτρα που δεν σέβεται την ιστορία της.

Αργότερα, ξεκίνησε νέα επιχείρηση-σκούπα. Αυτή τη φορά στην νότια παραλία στόχος ήταν οι Σουδανοί πρόσφυγες και μετανάστες που αυτοί δεν έχουν ούτε παράγκες για να τους «στεγάσουν». Μόνο κουβέρτες καιχαρτόνια. Και αυτοί «εξαφανίστηκαν» για να μη χαλούν την μόστρα της νότιας Πάτρας των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, των οικοδομών της δεκαετίας του ‘80 που σαν ανοιχτές πληγές χάσκουν γιατί δεν τέλειωσαν ποτέ.

Έτσι, λοιπόν, τώρα που διώξαμε τους ανεπιθύμητους «μουσαφίρηδες» μπορούμε να ζήσουμε καλά και αυτοί χειρότερα. Θα σας θυμίσω μόνο ότι «μουσαφιράτ» στα πέρσικα σημαίνει «ταξίδι» όπως είναι ο τίτλος τουεξαίρετο βιβλίο του Βασίλη Λαδά που ήταν εκεί στην πρώτη γραμμή χτες και που δεν αφήνανε οι αστυνομικοί να έρθει σε επαφή με τους εκδιωκόμενους, λες και δεν ισχύει κανένα δικαίωμα για τους «κολασμένους». Ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, «ο χωρίς χαρτιά» ξένος μπαίνει στο περιθώριο του όρου «ανθρωπότητα». Αν δεν αντιδράσουμε όλοι και όλες στην πολιτική αυτή, τα επόμενα πούλμαν όχι μόνο θα πηγαίνουν σε άγνωστο προορισμό αλλά θα έχουν και καλυμμένα τα παράθυρα, όπως τα τρένα της μεγάλης σφαγής των Ναζί.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε