40 χρόνια Πολυτεχνείο – 40 χρόνια αγώνες

Νοέμβριος 14, 2013 at 17:11 (Γενικά- Αριστερά) (, , , , , )

Ο ΣΥΡΙΖΑ Πετρούπολης σας προσκαλεί στην εκδήλωση μνήμης που διοργανώνει για τα 40 χρόνια από την επέτειο του Πολυτεχνείου το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πετρούπολης, Εθν. Αντιστάσεως 61, στις 7 το απόγευμα.

Θα προβληθούν αποσπάσματα από «Τα Μέγαρα» το ντοκιμαντέρ των Σάκη Μανιάτη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου που γυρίστηκε το 1973 και σκοπό είχε να καταγράψει τον ξεσηκωμό των κατοίκων ενάντια στην απόφαση της Χούντας ν’ απαλλοτριώσει μια μεγάλη αγροτική περιοχή για την εγκατάσταση διυλιστηρίου πετρελαίου. Η αντίσταση των κατοίκων των Μεγάρων και η νικηφόρα έκβαση του αγώνα τους ήταν η πρώτη μαζική εκδήλωση κατά της δικτατορίας και τα «Μέγαρα» έμειναν στην ελληνική κινηματογραφική ιστορία ως ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα ντοκιμαντέρ.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με ομιλητές:

  • την Νάντια Βαλαβάνη, βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, οικονομολόγο και συγγραφέα που συμμετείχε σε όλα τα γεγονότα του οργανωμένου μαζικού φοιτητικού κινήματος και στο παράνομο αντιδικτατορικό κίνημα στην Αθήνα
  • τον Τάσο Κωστόπουλο, δημοσιογράφο της «Εφημερίδας των Συντακτών» (μέλος της ομάδας του «Ιού»), που θα μιλήσει για τα κινήματα της πρώτης περιόδου μετά τη Μεταπολίτευση
  • τον Σεραφείμ Σεφεριάδη, καθηγητή πολιτικής επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου που θα αποπειραθεί μια αποτίμηση των χαρακτηριστικών και του ρόλου που διαδραμάτισε η εξέγερση του Πολυτεχνείου
  • τον Δημήτρη Καλογιαννίδη, ιστορικό που θα αναφερθεί στην καχεκτική δημοκρατία της μετεμφυλιακής περιόδου (1949-1967) και θα καταλήξει στο πως φτάσαμε στη δικτατορία

Θα ακολουθήσoυν ερωτήσεις και συζήτηση με το κοινό.

Η εκδήλωση θα τελειώσει με προβολή βίντεο, συλλογική κουζίνα και μουσικές που χαρακτήρισαν την συγκεκριμένη, αλλά και άλλες αντιστασιακές περιόδους του λαού μας.

Στο χώρο θα φιλοξενείται έκθεση φωτογραφίας με τα γεγονότα της περιόδου.

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Λες και δε θα γελάσουμε εμείς στο τέλος

Μαρτίου 15, 2013 at 16:35 (Γενικά- Αριστερά, Κοινωνικά Κινήματα, Ψυχολογία) (, , )

του Βασίλη Ρόγγα
Αρκετές φορές παρασυρόμαστε  περιμένοντας καταλυσμιαίες αλλαγές στη συλλογική ζωή σε λίγο χρόνο.
Ας είναι εντελώς σαφές: η προσπάθεια για μεταλλαγή του βίου με όρους δικαιοσύνης δε μπορεί ποτέ να τελειώσει.
Οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου  δε θα παραδώσουν στην κοινωνία τις τύχες της μετά από μια τεράστια συγκρουσιακή μας πορεία, ύστερα από μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας, αφού πάρουμε τις εκλογές και άλλα τέτοια φαιδρά.
Νέες μικροεξουσίες θα υψώνονται, θα θελήσουν να αναδειχτούν μετά από κάθε μας νίκη. Γραφειοκράτες και φοβισμένοι, υπερεπαναστάτες που θα ζητάνε να πάνε πέρα από τη θέληση των πολλών, μεγαλύτερης ηλικίας πάντα εξουσιαστές που δε θα αντέχουν ποτέ να μην είναι μέσα στα πράγματα.
Όμως σήμερα βρισκόμαστε πιο πίσω από μια νίκη όποιου είδους.
Και το βλέπεις  καθημερινά ότι η κινηματική σιγή απογοητεύει. Χιλιάδες κόσμος θέλει να αναζητήσει τις αιτίες σε κάτι εξωτερικό, κάτι από πάνω, στην ηγεσία του συριζα, «στο ζαβό το ριζικό μας», στον έλληνα του καναπέ.
Τι νομίζεις αλήθεια πώς είναι η αντίσταση; Δε στο μαθαίνει κανένα κινηματικό πανεπιστήμιο γιατί δεν υπάρχει.  Είναι αυτή που μαζί θα επινοήσουμε, γιατί αλλιώς  η οργή από τα απανωτά χτυπήματα θα γίνεται αδράνεια και έπειτα θλίψη.
Έτσι το περιέγραφαν για τη γενιά της Κατοχής που αντιστάθηκε:
«Αν στην οπισθοδρόμηση βλέπουμε μια πορεία απώλειας του “ανθρώπινου”, στην αντίσταση αντίθετα πιστοποιούμε μια αντίθετη κίνηση, ένα προοδευτικό “εξανθρωπισμό”. Με την ψυχολογία της αντίστασης ξεπερνιότανε η ψυχολογική τυραννία του άγχους κι η ανήκουστη οπισθοδρόμηση της προσωπικότητας από την αδυσώπητη δράση της τρομοκρατίας και της πείνας. […] Η δυσάρεστη, αγχώδης συναισθηματική τάση ελαττωνότανε όσο μεταμορφωνότανε σε συνειδητοποιημένη δράση»*
Στον κόσμο μας, στη γενιά αυτή που είναι νέα, στην επόμενη που μεγαλώνει και στην προηγούμενη που δεν παραδόθηκε λαχαίνει  το μεγαλύτερο μέρος του  χρέους.
Αν δεν αναστήσουμε εμείς το φως, από το σκοτάδι που όλο και πιο βαθύ θα γίνεται, κανένας άλλος δε θα μπορέσει.
Και είναι εδώ που για πάνω από μια δεκαετία είμαστε στο κλαρί, που περιφερόμαστε από αγώνα σε αγώνα, από κατάληψη σε συνέλευση, από πορεία σε σωματείο, από τη συλλογικότητα στις συγκρούσεις, από τα γράμματα στις βαθιές κουβέντες.
Αλλού στην Ευρώπη δεν έχει τόσους πεισμένους, τόσες ψημένες αγωνίστριες.
Ο από δω κόσμος γνώριζε, γνωρίζει με ενάργια τι συμβαίνει και τι μέλλει να συμβεί χωρίς την αντίσταση. Δε ζητάμε για εμάς τίποτα,  όχι από καμιά αγιότητα, αλλά γιατί έτσι μας έμαθε ένας φίλος που δεν τον ξέρουμε –ούτε καν στο πρόσωπο- όμως τον γνωρίζουμε και νοερά περπατάμε μαζί του στους δρόμους : «Τίποτα για μας, όλα για όλους»**.
 
Θέλουμε να γελάσουν οι γονείς μας, που χρόνια κόπιασαν να μας μεγαλώσουν. Τα αδέρφια μας να έχουν δουλείες, οι μετανάστες να ναι ίσοι μας, τα παιδιά να πηγαίνουν χορτάτα στα σχολεία, τα σπίτια μας να είναι ζεστά.
Όχι, δε ζητάμε μόνο αυτά. Ζητάμε να ορίζουμε τις ζωές μας εμείς και αυτό φτάνει στην άκρη του μόνο αν αλλάξει ριζικά όλη η κοινωνία.
Να οριστεί η αλληλεγγύη, η ικανοποίηση των αναγκών ως το κίνητρο της συλλογικής δημιουργίας.
Θέλουμε τα πάντα, τώρα περισσότερο από ποτέ, τώρα που θέλουν να μας τα πάρουν όλα.
Όταν αγωνιζόμαστε εμείς έχουμε άγρια χαρά κι ας είναι οι στιγμές πιο κρίσιμες από ποτέ. Γιατί «δεν πολεμάς το σκοτάδι με σκοτάδι. Μόνο με το φως μπορείς».
Οι εποχές θα γίνουν ακόμα πιο άγριες. Μην απογοητεύεσαι, είναι μάταιο. Έλα να γελάσουμε μαζί, γκρεμίζοντας αυτόν τον κόσμο. Δεν έχεις να χάσεις τίποτε, παρά μόνο τη θλίψη σου.
Θα μας βρεις παντού.
*Φ. Σκούρας, Α. Χατζηδήμος, Α. Καλούτσης, Γ. Παπαδημητρίου, Η ψυχοπαθολογία, σ. 267
 ** Το σύνθημα είναι των Ζαπατίστας στο Μεξικό. Ο φίλος μας είναι ο Subcomandante Marcos.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Όσο εσείς ασχημαίνετε τον τόπο, εμείς δημιουργούμε την καταστροφή σας

Μαρτίου 15, 2013 at 16:33 (Γενικά- Αριστερά, Κρίση, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , )

Του Βασίλη Ρόγγα (Δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2013)

 

Δε συμμερίζομαι την απαισιοδοξία των οικείων μου:  για το τι κάνουμε εμείς, γιατί έχουμε κάτσει έτσι κινηματικά, πως μας γαμήσανε αυτές οι κωλοεκλογές κλπ. Όχι γιατί δεν έχουν κομμάτι της αλήθειας, αλλά γιατί η μεγάλη εικόνα είναι άλλη και θα γίνει ακόμα πιο δυναμική.

 

Φυσικά και δεν είναι ιδανικά τα πράγματα.

 

Κόσμος έχει πάει σπίτι του, άλλοι ψηφίσανε αριστερά και νομίζουν πως έκαναν το καθήκον τους (να μην ξαναψηφίσουν, να μας απαλλάξουν και από την ανάθεση για την τεμπελιά τους), οι περισσότεροι από τους μεγαλύτερους (αλλά όχι μόνο) δεν λένε να ξεκουνηθούνε από παλιές ιδέες, παλιό στυλ πολιτικής δουλειάς, διδακτισμό στείρο, ιδιοκτησιακές ιεραρχίες κλπ.

 

Και βεβαίως ακόμα τσακωνόμαστε πολύ, κάπου τα σπάμε μεταξύ μας, άλλοι προχωρούν αργά, άλλοι το παίζουν πρωτοπορίες απογειωμένες του 19ου αιώνα.

 

Μα δε τελειώνει εκεί η αφήγηση. Είναι η μια πλευρά, που υπάρχει, αλλά δεν κυριαρχεί.

 

Τέτοια σύμπνοια ανάμεσα στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας δε βλέπουμε εύκολα.  Όχι μόνο για τις καταλήψεις, για τους βασανισμούς, για τους απεργούς, για το παμε, για τους νέους του συριζα που φάγανε ξύλο. Όχι γιατί ξαναείδαμε απεργίες αλληλεγγύης μιας επαγγελματικής ομάδας υπέρ μιας άλλης.

 

Σε όλο και περισσότερες εκφάνσεις του κοινωνικού και του πολιτικού δουλεύουμε μαζί όλο και πιο πολλοί και διαφορετικοί. Εμπλέκονται πια νέοι άνθρωποι, όχι ηλικιακά, κόσμος που δεν έχει σχέση με τα κινήματα δουλεύει με την καρδιά του, συμβάλλει, πρωτοπορεί.

 

Ξεχασμένοι πενηντάρηδες ξανά παίρνουν τη σκυτάλη του αγώνα, ακούνε τους νεότερους, υπερασπίζονται τις αλλαγές που δε μπορούν να ξέρουν ποιες θα είναι, αλλά έχουν εμπιστοσύνη.

 

Διαμορφώνονται, υπάρχουν, αυτή τη στιγμή που μιλάμε εκατοντάδες εγχειρήματα αλληλεγγύης με ταξικό πρόσημο. Τα δικά μας παιδιά ανοίγουν κοινωνικά κέντρα, καφενεία, συνεταιρισμούς, δημιουργούν πολιτισμικές εκφράσεις, μπαίνουν στον μαχητικό και κοινωνικό αντιφασισμό.

 

Το ξέρω πως το ξέρεις πως όλα αυτά είναι μικρά. Θα ενωθούν. Η συγκυρία χτυπάει την πόρτα μας. Από ρυάκια χρειάζεται να γίνουν ποτάμια αντίστασης, της πιο δημιουργικής αντίστασης που φτιάξαμε ποτέ.

 

Εδώ όμως ξανανοηματοδοτούμε την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά και αυτό δεν είναι λίγο. Εδώ, όπου εμπλέκονται με την κοινωνία στα σοβαρά οι αναρχικοί και οι αριστεροί κάνουν θαύματα, φέρνουν κόσμο από δω, τον διώχνουν από την ψυχολογική μιζέρια, από τις σκοτεινές σκέψεις, πείθονται να μείνουν να παλέψουν.

 

Δεν υπάρχει κανείς, καμία στο σύνολο Κίνημα που να μην ξέρει πόσο δύσκολη είναι κατάσταση μας. Δεν ονειροβατούμε, άλλα και δεν πέφτουμε γιατί με τη στάση μας υψωνόμαστε στο μπόι της σημαίας των Ανθρώπων. *

 

Υφαίνεται το δίχτυ μας, το δίχτυ υπεράσπισης των από κάτω. Με όρθια την κοινωνία μπορούμε να ανατρέψουμε τη σαβούρα που κυβερνά. Και αυτό κάνουμε.

 

Κανένας θάνατος μετανάστη δε θα μας κάνει να φοβηθούμε, να σταματήσουμε να στεκόμαστε στο πλάι τους. Και τα γλυκά πρόσωπα των μωρών που ζητούν ιθαγένεια είναι η νιότη του κόσμου μας.

 

Οι αναρχικοί, τα στέκια τους και οι καταλήψεις τους, οι δημιουργικότητες τους είναι από τα πιο ζωογόνα που συμβαίνουν. Όχι μόνο κάποιες δεκάδες, χίλιες καταλήψεις, εικόνες των κόσμων που θα ζήσουμε, που ζούμε ήδη.

 

Με τους απεργούς στο μετρό, με τους λιμενεργάτες, με τους αγρότες πάντα και πάντα θα είμαστε και ας λοιδορείτε ότι κουνιέται εναντίον σας.

 

Εδώ έχουμε να παλέψουμε δημοσιοκάφρους, τράπεζες και ξεφτιλισμένα κόμματα που πάνε να μας πείσουν να ανοίξουμε τον τάφο μας πριν μας πυροβολήσουν.

 

Θα τελειώσουν. Με έναν όρο. Ούτε δράμι πίσω από το αξιακό μας σύστημα, ούτε σπιθαμή πίσω από τον βαρύ βιωματικό αγώνα, ούτε ένα βήμα πίσω από την προσπάθεια για ενότητα.

 

Και μετά από πολύ καιρό θα ξαναβγούμε στο δρόμο. Την Τετάρτη στη γενική απεργία λέμε να βουλιάξει η Αθήνα μας για ακόμη μια φορά. Εκατομμύρια οι άνεργοι, τόσοι πολλοί οι κατηφείς να βγούμε, να ξανακάνουμε την αρχή μετά από την παρατεταμένη απουσία.

 

Στο υπόσχομαι: στο τέλος της  ημέρας δε θα είμαστε νικητές. Αλλά το βράδυ της Τετάρτης θα χαμογελάμε μαζί γιατί ξαναξεκινάμε. Και γιατί δε θα μας επιτρέψουμε να σταματήσουμε μέχρι να φύγουν.

 

Θα σε βρω εκεί.

 

 

*Οι σημαίες μας θα έχουν πρόσωπα αντί για σύμβολα. Θα είναι τα πρόσωπα των μεταναστών που σκοτώνετε και οι χώρες μας θα παίρνουν τα ονόματα τους: Babacar Ndiaye, Σαχτζάτ Λουκμάν. Ας ελπίσουμε να είμαστε χωρισμένοι σε δυο μόνο χώρες.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η Villa Amalias και όλοι εμείς

Μαρτίου 15, 2013 at 16:32 (Αστυνομική Βία, Γενικά- Αριστερά) (, , , , , )

Του Βασίλη Ρόγγα (δημοσιεύτηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2012)

 

Τι είναι αυτό που τίθεται όταν εισβάλλουν σε έναν εδώ και 22 χρόνια χώρο κατάληψης, αντιεμπορευματικής δημιουργίας, οχυρό αντιφασισμού και αντιρατσισμού, αντιεξουσιαστικού και ελευθεριακού λόγου και πράξης;

 

Το σαφές: δε θα σας αφήσουμε να υπάρχετε, ακόμα και στα πιο δικά σας μέρη, δεν ανεχόμαστε την παρουσία σας μιας και είναι ανάχωμα στο άπλωμα του κοινωνικού κανιβαλισμού που θέλουμε να επεκταθεί από το κέντρο της αθήνας σε όλη τη χώρα.

 

Η Villa Amalias ήταν και θα είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο αντίστασης στο κέντρο του χώρου που εισφέρει εδώ και δεκάδες χρόνια με μεγάλη συνέπεια πόρους στον πόλεμο ενάντια στην κυριαρχία. Γι’αυτο και χτυπήθηκε.

 

Στις σημερινές συνθήκες η χωρικότητα των όσο το δυνατόν πιο απελευθερωμένων από εξουσία και καπιταλισμό εκτάσεων στη μητρόπολη είναι ενοχλητική. Οι συναινούντες πρέπει να μην τσιγκλιούνται για τη σιωπή τους από πουθενά.

 

Η ολοφάνερη συμμαχία τρικομματικής κυβέρνησης και χρυσής αυγής χρειάζεται να εμπεδώνεται και υλικά. Δώσε εναντίωση στην αποκάλυψη της λίστας λαγκάρντ, λάβε τόπο στο κέντρο της Αθήνας. Η αντζέντα των φασιστών θα υπηρετηθεί όσο γίνεται περισσότερο από τη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε, όρος επιβίωσης του συστήματος είναι η συμμαχία με την ακροδεξιά που φουντώνει από την απελπισία και το “παραπολιτικό” χρήμα. Το έργο, αν θυμόμαστε, έχει ξαναπαιχτεί σε άλλους τόπους και χρόνους.

 

Όμως το κόστος καταστολής θα αυξηθεί κατακόρυφα γιατί πλέον το κόστος κινητοποίησης θα φτάσει στον πάτο. Όχι γιατί δε θα γίνονται συλλήψεις, βασανισμοί, εισβολές στα αντιεξουσιατικά κοινωνικά κέντρα. Τουναντίον, οι τέτοιες πρακτικές θα αυξηθούν.

 

Το ζήτημα είναι πως οι πολίτες του κόμματος της δράσης δεν έχουν να χάσουν τίποτα, μιας και γνωρίζουν πως δε θα τους χαριστεί τίποτα ή πώς όσα έχουν, κινδυνεύουν.

 

Γι’αυτό και αυτή τους η κίνηση καταστολής φανερώνει τον πανικό τους. Χτυπούν με λύσσα κομμάτι των μαχόμενων δυνάμεων. Δεν μπορούν να υπηρετήσουν την απίθανη θεωρία τους, των δύο άκρων, μιας και μόνο το ένα (άκρο) ήταν, είναι και θα είναι το πληττόμενο.

 

Σε αυτόν τον τόπο η αυτοοργάνωση των από κάτω είναι αδίκημα. Η αυτοδιαχείριση ενός εδάφους, η απελευθέρωση του από το κράτος και την αγορα και η κατάσταση Δημοσίου στην οποία περιέρχεται σπέρνει το φόβο στο Σύστημα. Εδώ οι αντιστάσεις πλέον μετατρέπονται σε δυναμικές χωρίς ταβάνι. Ε, και αυτό είναι πρόβλημα τους.

 

Κατ’ αυτόν τον λόγο η χθεσινή αλητεία δεν πρέπει να περάσει. Η υπεράσπιση της Villa Amalias και όλων των χώρων αντίστασης είναι και καθήκον και δικαίωμα κάθε αξιοπρέπους ανθρώπου.

 

Η νεοφιλελεύθερη δικτατορία και οι κανίβαλοι πραίτορες της της ακροδεξιάς δε θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε.

 

Κι εμείς λέμε να τους τσακίσουμε.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό σημείωμα για το Χρόνη Μίσσιο

Νοέμβριος 21, 2012 at 15:58 (Γενικά- Αριστερά) (, , , , , , )

Του Βασίλη Ρόγγα (δημοσιεύτηκε 21/11/2012)

Είχα ζεσταθεί πολύ όταν έμαθα ότι ζει ακόμα, όταν τον πρωτοείχα διαβάσει στα τέλη της δεκαετίας του 90. Δεν πίστευα ότι άνθρωπος που έχει περάσει τόσα βασανιστήρια θα μπορούσε να επιβιώσει.

Για τούτο δε μπορεί να είναι κοινότυπη μια γραφή για το Μίσσιο. Γι’ αυτό και το γαμώτο για το θάνατο ενός κατά τα άλλα γέροντα βαρυγκομάς άμα το λες.

Κάποιοι από μας μεγαλώσαμε, μεγαλώνουμε ακόμα και εκείνο το λεπτό νήμα αναμνήσεων από την εφηβεία και τη μετεφηβεία νοερά συνεχώς μας συνδέει με τις πρώτες συναισθηματικές προσλαμβάνουσες του τι είναι ελευθεριότητα, στράτευση, βαρύς βιωματικός αγώνας, πόνος και έρωτας, γέλια και κρασί, αριστερά και αναρχία.

Μας είπε να μη λογοκρίνουμε τα λόγια μας για τον καθωσπρεπισμό, μας έμαθε να ταξιδεύουμε όχι στα λόγια ελληνικά των θεωρητικών, μα στα στέρεα τη ζωής. Εμείς μάθαμε μαρξισμό μέσα από κει, μάθαμε περισσότερο ακόμα:ότι υπάρχει η δυνατότητα να είσαι καθ’ολοκληρίαν ελεύθερος. Ας είναι και λογοτεχνικό τέχνασμα.

Και κείνος ο έρωτας που είναι θηλυκός και αρσενικός μαζί και μιλάει στα κορμιά των ανθρώπων και δεν είναι ομοφυλοφιλικός ή ο άλλος, αλλά είναι έρωτας και τελεία.

Είδαμε για πρώτη φορά την Ελλάδα των κατατρεγμένων κομμουνιστών και κλάψαμε για τους πολιτικούς παππούδες μας, για το Χρόνη, για τους φίλους του, για τους φίλους τους. Είδαμε τις δεκαετίες 40, του 50 και του 60 να περνάνε μπρός μας, τον Εμφύλιο,τις εξορίες, το ΚΚΕ και την ΕΔΑ, τα Εξάρχεια…

Δώσαμε τα βιβλία του σε φίλους, γνωστούς και συγγενείς και ήρθανε κοντά μας, μάθανε την όντως αριστερά όπως επιτελέστηκε από πολλούς. Καταλάβανε ότι τέτοια καλά, συμβαίνουν ακόμα.

Δυο εικόνες.

Έχουμε πάει στη Θεσσαλονίκη πριν 1 -2 χρόνια και μιλάμε με μια συντρόφισσά του στο σπίτι της για την περίοδο που ήταν στους Λαμπράκηδες. Τη ρώτησα και φαίνονταν πως τον αγαπούσε πολύ και κείνον και τη γυναίκα του. Και είχα χαρεί που έχουν ακόμα σχέσεις και μιλάνε.

Άλλη σκηνή. Πριν τον πάρω τηλέφωνο έχω καταγχωθεί. Τα καταφέρνω να μην το κλείσω και προσπαθώ να συνεννοηθώ μαζί του να πάμε στο χωριό του να τον βρούμε να του μιλήσουμε, να του φέρουμε πεσκέσια από το Βοτανικό και αν μπορέσουμε να τον πείσουμε να έρθει στην Πετρούπολη να μας μιλήσει για ότι θέλει. Μια φωνή -μέλι άγριο- καταλήγει: “να ρθείτε μαγκίτη μου και βλέπουμε”.

Έσταξε σταγόνες ανεξίτηλες στις ψυχές μας ο Μίσσιος και δε μπόρεσαν να φύγουν, ευτυχώς. Για κάτι τέτοιες στρατεύσεις, σαν και εκείνου, λέμε πώς ότι κάνουμε στα κινήματα είναι λίγο και θέλει κι άλλο. Λέμε να είμαστε αμφισβητίες, αδογμάτιστοι, χωρίς καμία εργαλειακότητα. Για κάτι τέτοιες ζωές, εμείς λέμε να είμαστε κιμπάρηδες στο βίο, γενναιόδωροι, να ξοδεύουμε συναίσθημα και ας πάει και χαμένο.

Με αυτήν την έννοια μπορεί να του επιστραφεί αυτό που ο ίδιος έχει γράψει: ‘δε μπορώ να κρατηθώ άλλο, θα χαμογελάσω, όχι για σένα, αλλά για μένα. Θα χαμογελάσω από ευτυχία για τον αδερφό μου τον άνθρωπο, για σας θα μου ήταν πιο εύκολο ένα δάκρυ…. »

Γειά σου ρε Σαλονικιέ, μας έκανες να ανατριχιάσουμε πολλές φορές.

Αλήθεια θα μας λείψεις, γιατί η ζέστη στις καρδιές μας μένει ορφανή.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η γενιά μας

Νοέμβριος 21, 2012 at 15:54 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , , , )

Δεν αφορά όλους όσους είναι νέοι και νέες. Αφορά πολλούς και πολλές όμως.

του Βασίλη Ρόγγα

Φτάνουμε προς το τέλος μιας ζωής που παρόλο που δε θέλεις, έχει αλλάξει και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο στα σίγουρα. Οι τελευταίες χρηματικές καβάτζες τελειώνουν, ο χειμώνας έρχεται και οι δουλείες είναι όλο και πιο λίγες. Όλα ακριβαίνουν και εσύ θα είσαι φθηνός.

Αυτοί που μας γαμήσαν τη ζωή θα προσπαθήσουν να παγώσουν τα πάντα: κάθε διαμαρτυρία, κάθε συλλογικοποίηση της οργής, κάθε αντίσταση. Θα προσπαθήσουν να τελειώσουν με μας, μεταναστεύοντας μας για αλλού.

Όμως, αυτή όμως η γενιά έχει το κάτι τις της. Δεν τα έχει καλώς καμωμένα όλα, ούτε κατά διάνοια. Αλλά, διάολε κάναμε και κάνουμε πολλά για να σπάσει η σιωπή, να ξεβρωμίσουμε από τη σαπίλα.

Αυτές εδώ, οι τελευταίες γενιές είναι εκείνες που μορφώθηκαν περισσότερο από οποιεσδήποτε προηγούμενες γενιές Ελλήνων. Οι χρόνιες επενδύσεις των οικογενειών μας δε πήγαν στράφι. Μπήκαμε στις ακαδημίες χωρίς να σκεφτόμαστε με όρους ταξικής κινητικότητας, αλλά εμπεδώσαμε την αυταξία της γνώσης.

Ταξιδέψαμε επιτέλους, αντικρύσαμε τόπους που αγαπούσαμε πριν τους δούμε, μάθαμε να περπατάμε στην Ευρώπη και ξέρουμε πόσο πολύ μοιάζουμε με τα παιδιά της γενιάς μας από την υπόλοιπη ήπειρο.

Αλητέψαμε στις πόλεις μας και στα χωριά μας, στις πλατείες μας ήπιαμε μπύρες και τσιγαριλίκια, περπατήσαμε χιλιόμετρα για συναυλίες, χάσαμε το τελευταίο μετρό, ερωτευτήκαμε στο Μεταξουργείο τα ξημερώματα, κάναμε έρωτα σε απίθανα μέρη.

Διαβάσαμε και επιτελέσαμε το πολιτικό, μάθαμε τι θα πει δημόσιος χώρος, ταξικότητα, αναστοχασμός. Κοιτάξαμε στα μάτια συνομήλικούς μας, τους ακούσαμε και μας άκουσαν, μιλήσαμε με πάρα πολλούς για αυτά και τόσα άλλα. ‘Ελάχιστοι από εμάς δούλεψαν, δουλεύουν σε δουλειές που θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν τη ζωή σε μια αυτόνομη οικογένεια. Το δημόσιο δε μάθαμε τι είναι. Ευτυχώς κάποια παιδιά εγίναν δασκαλοι και καθηγητές πριν την κρίση.

Κάναμε το κέντρο σπίτι μας, τρυγιρνώντας σε απίθανους συνδιασμούς διαδρομών. Μάθαμε απέξω τα δρομάκια της ακρόπολης, της πλάκας, των εξαρχείων, του ψυρρή, των άνω πετραλώνων. Αράξαμε τόσες φορές στου φιλοπάππου και στου στρέφη, πήγαμε σε ελληνικά νησιά πολλοί μαζί και λίγο στριμωχτα, με ή χωρίς σκηνές.

Πολλοί από μας δουλεύαμε για να βγει πέρα ο φοιτητικός προϋπολογισμός. Και στα χρόνια της ευημερίας εμείς αρνιόμασταν ότι ήταν σοβαρό πράγμα οι ολυμπιάδες τους. Εμείς αγαπήσαμε πόλεις, τις κάναμε μυθικές, επειδή εκεί κάτι δικό μας έτρεχε: η Θεσαλλονίκη το 2003, η Γένοβα το 2001, η Φλωρεντία το 2002, το Σιατλ το 1998.

Λυσσάξαμε για τα κινήματα και την αυτονομία τους, τσακωμοί τόσοι πολλοί στα αμφιθέατρα για να μην καπελώνει κανείς κανέναν. Και δυο χρόνια είχαμε σηκώσει όλα τα πανεπιστήμια στο πόδι. Και το Δεκέμβρη του 2008 δε κάτσαμε μέρα στο σπίτι. Και όλο τον καιρό από τότε ψάχνουμε να βρούμε εκείνη τη γλυκία αψάδα της εξέγερσης. Και δημιουργούμε συνέχεια.

Δε ξέρω,δεν είναι υπολογίσιμο πόσοι είμαστε καν. Μάλλον κάποιες χιλιάδες κόσμος που τα βάζει με το δογματισμό και με την εργαλειοποίηση από όπου κι αν προέρχεται.

Η ψυχική ύλη που συσσωρεύσαμε δε μπορεί, παρά να αναβλύσει και τώρα, στα πιο δύσκολα:

Δε μπορούμε να κάτσουμε, δε θέλουμε, δεν αντέχουμε να καθόμαστε. Κανένας και καμία από εμάς δε πρόκειται να πάει σπίτι γιατί θα τον νικήσει η κατήφεια της φτωχοποίησης, η κατάθλιψη των γύρω του.

Όχι μόνο δε θα αφήσουμε να μικρύνει η ζωή, αλλά θα παρασέρνουμε όλο και πιο πολλούς στη ζωογόνα δίνη της δράσης. Η ανάσχεση της μαυρίλας ξεκινάει από τη πολιτική συλλογικοποίηση της επιθυμίας.

Πλεόν είναι αμέτρητα τα εγχειρήματα της αλληλεγγύης πανελλαδικά! Δε ξέρουμε από που να πρωτοπάρουμε εμπειρογνωμοσύνη! Και φουντώνουν οι οργανώσεις της από δω μεριάς με κόσμο καλό, κόσμο που ήταν σχεδόν πάντα από δω αλλά φοβόταν να ενταχθεί. Και στους τόπους μου δε ξέρουμε που να πρωτοκάνουμε συνέλευση με τα διάφορα εγχερήματα που χτίζουμε όλοι μαζί!

Να μην κάθεσαι άλλο. Δράσε και μη ζητάς από τους άλλους να το κάνουν για σένα. Χιλιάδες φορές έχει ειπωθεί: κανένας Συριζα και κανένας Τσίπρας δε θα σε σώσει. Δε θα σε έσωζε ποτέ. Και το ήξερες και το ξέρεις.

Τίποτα δεν ανατίθεται στους ειδικούς, στα κόμματα, στο δήμο, στους άλλους. Οι δημιουργικότητες ζωντανεύουν από τους πολλούς, από όλους, για όλους.

Είμαστε στη μέση του συγκρουσιακού κύκλου.Δεν υπάρχει υπόσχεση ότι ο δρόμος της δράσης είναι εύκολος. Μάλιστα, απαιτεί κομμάτι όλων των κεφαλαίων που έχεις συσσωρεύσει κατά καιρούς: μορφωτικό, συναισθηματικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό.

Είμαστε στη δυσάρεστη και ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσουμε ότι ή θα αλλάξουμε τα πράγματα εμείς ή θα παραμείνουμε στη μακρά νύχτα. Όχι μόνο γιατί τα κινήματα τα κάνουν αποκλειστικά οι νέοι, αυτό είναι και ως ενός σημείου λογικό, αλλά γιατί δε νικάμε χωρίς εσένα.

Διάλεξε ή νύχτα ή κόπο. Δεν έχει στη μέση.

υ.γ Το κείμενο δεν έχει τα φόντα να κατηγορηθεί για εξιδανίκευση. Περαιτέρω πληροφορίες στις γενιές που αγωνίστηκαν τη δεκαετία του 60 και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το προσωπικό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:21 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Εξέγερση 2008, Κρίση, ΣΥΡΙΖΑ) (, )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

 

του Βασίλη Ρόγγα

 

Το άρθρο αυτό γράφτηκε απ’αφορμής του εξαιρετικού άρθρου της Εύας Σμπόκου. Συγχωρήστε του τον πολύ προσωπικό τόνο. Η ιστορία του εαυτού μπορεί να είναι δημόσια αν βοηθήσει έστω και ελάχιστά κάποιους να’ ρθουν κατά δω.

 

Eίμαι 29 χρονών. Τελείωσα το τμήμα πολιτικής επιστήμης στο πάντειο προπτυχιακά και μεταπτυχιακά. Πλέον κάνω διδακτορικό στην κοινωνιολογία. Όλα τα χρόνια των σπουδών μου δούλευα σε βαριές χειρονακτικές εργασίες γιατί στην οικογένεια μου δεν είχαμε πολλά χρήματα. Το ίδιο έκαναν και τα δυο μου αδέρφια.

Οι γονείς μου δούλεψαν τόσο πολύ. Ο πατέρας μου έσβησε χιλιάδες φωτιές σαν πυροσβέστης και φουσκώνω σα παγώνι όποτε το σκέφτομαι. Για πολλά χρόνια δούλευε και δεύτερη βαριά δουλειά ως υδραυλικός για να τα βγάλουμε πέρα. Ακόμα θυμάμαι να πονάει πολύ η μέση του. Τα τόσα βάσανα τον λύγισαν πριν 5 χρόνια. Η μάνα μου δούλευε από μικρό κορίτσι στα καπνά στην Πιερία και μέχρι τα 60 της καθαρίστρια στο σκλαβενίτη. Νιώθω πολύ μεγάλη περηφάνια για την προλεταριακή μου καταγωγή και ακόμα περισσότερη για την αξιοσύνη των γονιών μου και των αδερφών μου.

Δεν ήταν λαμόγια, δεν έκλεψαν ποτέ, πλήρωναν τα πάντα στο κράτος και είχαν ψηλά την αξία της τιμιότητας.

Σίγουρα δε φταίνε για την κρίση.

Εντάχθηκα στην Αριστερά από τα 16 μου και από τότε δεν έφυγα ποτέ. Έζησα όλο το συγκρουσιακό κύκλο της δεκαετίας του 2000. Θυμάμαι τις καταλήψεις του 1998 και ακόμα την πίκρα μου που δε μπόρεσα να πάω στη Γένοβα το 2001 γιατί δεν είχα χρήματα.

Θυμάμαι τις αντιπολεμικές πορείες το 2003. Στο Πάντειο μοίραζαν φυλλάδια τα παιδιά από το ΣΕΚ και ρώτησα μια γλυκιά κοπελιά: « θα έχει κόσμο;» Και κέινη μου απάντησε χαμογελαστά «θα έχει χιλιάδες!». Ακόμα θυμάμαι μια γιαγιά, πολύ γιαγιά να ανεβαίνει προς την πρεσβεία φορώντας γύρω από το λαιμό της ένα μαντήλι του ΚΚΕ. Μακάρι να ζει.

Θυμάμαι τι χαρές κάναμε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το 2006 στην Αθήνα και την τεράστια πορεία όλων των ευρωπαίων, τα ταμπούρλα των Τούρκων. Είχα δει έναν Γάλλο αγροτοσυνδικαλιστή και τον αναγνώρισα και είχα χαρεί τόσο. Θυμάμαι που είχε ανοίξει το Νοσότσος και την μαυροκόκκινη που κυμάτιζε και αυτό με έκανε να θέλω να τριγυρνάω στα Εξάρχεια.

Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας ένα κατάμεστο αμφιθέατρο να υποδέχεται τον Ζίζεκ στο Πάντειο και αυτός να μιλάει σαν ημίτρελλος. Τότε που τον ξέρανε ελάχιστοι.

Θυμάμαι το 2006-2007 τις καταλήψεις μας στα Πανεπιστήμια, τον δίκαιο αγώνα μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Τότε που πιάναμε το νήμα ξανά από τη δεκαετία του 60.

Θυμάμαι στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Μόλις είχαμε τελειώσει από συνεδρίαση στα γραφεία της νεολαίας και τρώγαμε. Ένας δακρυσμένος εαακίτης να μπαίνει στο «άμα λάχει» γύρω στις 10 παρά. Μόλις είχαν σκοτώσει το γρηγορόπουλο. Έμεινα στα Εξάρχεια σχεδόν όλες τις μέρες της εξέγερσης μας. Μάχες, δακρυγόνα, άγρια χαρά, ζόφος, μετά λυρική, κούνεβα. Και στην πετρούπολη ο συριζα έκανε μια μεγάλη πορεία.

Θυμάμαι το παρκάκι στη Ναυαρίνου και το σκάψιμο  στην άσφαλτο. Και μια πρωτομαγιά να βοηθάει όλη η γειτονιά να ομορφύνει η ανακατάληψη μιας μικρής σταλίτσας από την πόλη μας.

Δε σταματήσαμε ποτέ. Τα παιδία του Δεκέμβρη βαρυγκωμούσαμε χωρίς την εξέγερση, έπρεπε να στεγάσουμε τη δίψα μας για ελευθερία. Καταλήψεις απλώθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην Πετρούπολη λειτουργήσαμε και λειτουργούμε ακόμη, πολλοί και πολλές το Βοτανικό. Χωρίς ηγεσίες, χωρίς ηγέτες, με την άμεση δημοκρατία πριν την ανακαλύψει το Σύνταγμα. Χιλιάδες εκδηλώσεις: λόγου, συνελέυσεις ανοιχτές, σπορείο για όλους, βιβλιοθήκη, θέατρο, σινεμά, παδικά εργαστήρια, συναυλίες, πορείες.

Και στο Σύνταγμα βγήκε ο λαός άτσαλα, άγαρμπα, αντιφατικά κι όμως τόσο όμορφα. Εκατοντάδες χιλιάδες υπέμειναν την καταστολή. Έστεκαν εκεί τόσοι πολλοί, τόσες πολλές. Και ο λυράρης να παίζει, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα να λένε συνέχεια «μένουμε εδώ!», να πλένουμε την πλατεία με μπουκαλάκια και τους Τάιγγερ Λίλλις να παίζουν και γύρω να γίνεται χαμός.

Δεν είμαι τίποτε το ιδιαίτερο. Γνωρίζω εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της σύνολης Αριστεράς που  έχουν τις ίδιες εμπειρίες ή και πολύ περισσότερες. Δε γνωρίζω προσωπικά, αλλά ξέρω δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που θητεύουν ενάντια στην κυριαρχία και έχουν και κείνοι παρόμοιες εμπειρίες. Γνωρίζω πολλούς που σε πιο δύσκολες συνθήκες από ότι εγώ  κάνανε απείρως περισσότερα μαζί με την κοινωνία για την προσπάθεια χειραφέτησής της.

Όλοι εμείς έχουμε περπατήσει χιλιάδες φορές τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, όλης της Ελλάδας. Πολλοί και πολλές σε πορείες σε πόλεις της Ευρώπης. Γραφτήκαμε σε σωματεία, μιλήσαμε με πολλούς ανένταχτους ανθρώπους, κινητοποιήσαμε για πορείες, κρατήσαμε πανώ, διαβάσαμε πολύ, μιλήσαμε πολύ, διαφωνήσαμε πολύ.

Δεν καταχραστήκαμε ποτέ δημόσιο χρήμα, δεν εκπορνευτήκαμε για δημόσια θέση δε φταίμε εμείς και τα οικεία περιβάλλοντα μας για την κρίση του καπιταλισμού. Εμείς αγωνιστήκαμε και θα το κάνουμε μέχρι το τέλος ενάντια στο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση.

Τόσα εκατομμύρια συμπολίτες μας δώσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Είναι σα να μας βίαζαν καθημερινά επί δυόμισι χρόνια, μπορέσαμε να τους πάμε στο δικαστήριο και όταν ο δικαστής ρώτησε «τι ποινή να επιβάλλω;» εμείς απαντήσαμε «Καμία. Ας συνεχίσει να μας βιάζει κιάλλο.»

Αυτοί, οι συνενούντες στον μαρασμό όλων μας, στην έξοδο μας από την ευρωζώνη από τη μεριά των ευρωπαίων, στην σίγουρη πτώχευση μας, στον κοινωνικό κανιβαλισμό που θα ακολουθήσει είναι συνειδητά συνυπεύθυνοι για όσα θα συμβούν. Αυτοί που ψήφισαν τους φασίστες για δεύτερη φορά δεν έχουν καμία δικαιολογία. Και είναι εχθροί του ανθρώπου. Και δε μπορούμε παρά να τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά.

Εμείς από σήμερα – από χθες το κάνουμε- θα προσπαθήσουμε να στήσουμε την κοινωνία στα πόδια της. Με το διαχρονικό μας όπλο, το όπλο όλων μας, το πιο δυνατό. Την Αλληλεγγύη.  Δε θα σταματήσουμε ποτέ από όποια μεριά και αν προσπαθούμε γι’αυτήν. Ότι δεν πρέπει να πεινάνε οι άνθρωποι, δεν πρέπει να αυτοκτονούν, δεν πρέπει να μεταναστεύουν από τον τόπο τους, δεν πρέπει να μένουν άστεγοι.

Έχουμε ένα κόσμο να αλλάξουμε. Κι όσο κι αν γνωρίζουμε ότι η βιολογική ηλικία ενός ανθρώπου δε φτάνει γι’αυτό, τα οράματα της ουτοπίας, μας φυλάνε από το ρεαλισμό.

Εμείς πάντα θα θυμόμαστε αυτό που είπε η Ινδή ακτιβίστρια: «Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing».

Θέλουμε κιάλλους μαζί. Δε μπορούμε, δε θέλουμε  μόνοι μας.  Θέλουμε πολλούς και πολλές. Πιο πολύ θέλουμε εσένα που το διαβάζεις αυτό και το κατάλαβες καλά. Θέλουμε εσένα. Κι εμένα. Τον αδερφό μου και τη μαμά σου. Το αγόρι μου και τη φίλη σου. Τη γειτόνισσα μου και τον παππού σου που δεν υποτάχθηκε.

 

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:18 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, ΣΥΡΙΖΑ) (, , )

Δημοσιεύτηκε Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Οι εκλογές τελείωσαν. Το πειραματόζωο δεν αντέδρασε όσο χρειάζονταν. Και προχωράμε πλέον προς μια κυβέρνηση συνεργασίας νδ-πασοκ και πιθανότατα δημαρ.

Οι πολίτες συναίνεσαν στον βιασμό των δυο μισή τελευταίων χρόνων κατά πλειοψηφίες. Κομμάτι της συναίνεσης ανήκει και σε όσους δεν πήγαν να ψηφίσουν. Προφανώς όχι σε αυτούς που δε μπορούσαν να πάνε στα χωριά τους λόγω του κόστους.

Η νδ μετατράπηκε σε κόμμα που υιοθετεί την ακροδεξιά ατζέντα και τους φορείς της, δηλαδή τους φασίστες του λαος. Παράλληλα εγκόλπωσε τον πιο ακραίο νεοφιλελευθερισμό με εκφραστή την Ντόρα.Όσοι την στήριξαν έχουν την «συνευθύνη» για να μιλάμε και σαν τον Βενιζέλο.

Το ΠΑΣΟΚ δεν πέθανε. 750.000 άνθρωποι το ξαναψήφισαν. Είναι οι χοντρά βολεμένοι και οι ντιπ μπετόβλακες άνθρωποι του λαού. Γνωστή μου ψήφισε ξανά πασοκ με δυο παιδιά άνεργα.

Οι φασίστες πήραν το ίδιο ποσοστό. Πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ότι δεν ήξεραν τι ψήφιζαν. Είναι εχθροί της κοινωνίας και θα τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά. Η δημιουργία οργανώσεων βάσης από μεριάς τους θα είναι ότι πιο ανησυχητικό. Θα πρέπει να τους κοπεί ο βήχας πριν καν το τολμήσουν.

Η δημαρ ήταν αυτό που είναι και τώρα. Ένας εσμός μεσήλικων πολιτικών γυρολόγων, ιδεολογικά πολύ πέραν της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι οι μόνοι υπερασπιστές του εκσυγχρονισμού του Σημίτη. Ισχύει αυτό που ο λαός είχε πει παλαιότερα: πασόκοι με πολιτικά. Πιθανότατα θα μπουν στην καινούργια κυβέρνηση. Φυσικά και θα πάθουν ότι έπαθε ο Καρατζαφέρης.

Εξαιρούνται αρκετοί και αρκετές που είναι πράγματι αγωνιστές εδώ και πολλά χρόνια. Χρειάζεται όμως να πάρουν θέση ενάντια σε αυτό που είναι να συμβεί.

Το κκε δεν σκέφτηκε ότι χρειάζεται να κάνει την οποιαδήποτε αυτοκριτική για το αποτέλεσμα του. Η μετεκλογική ανακοίνωση του είναι πραγματικά κατάπτυστη. Θα κλειστεί περισσότερο στο καβούκι του. Όποιος προσδοκά αλλαγή της γραμμής του πλανάται. Δεν τους ενδιαφέρει ακόμα και αν χάσουν πάνω από τα μισά τους μέλη. Άλλωστε, το έχουν ξαναπάθει στο παρελθόν.

Σημαντικό: η Αλέκα πήρε το κόμμα από το 4,5% στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και θα το παραδώσει στα ίδια.

Φυσικά και η βάση του κκε είναι από τα πιο ελπιδοφόρα στη σημερινή συγκυρία. Σύντομα θα χρειαστεί και αυτοί να πάρουν θέση για την κατεύθυνση του κόμματος.

Οι αγωνιστές που είναι εγγύτερα ιδεολογικά στην ανταρσύα ή ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο είναι για χειροκρότημα. Ψήφισαν μαζικά συριζα χωρίς αυταπάτες ότι «όλα θα αλλάξουν». Κατανόησαν τη συγκυρία και συμπεριφέρθηκαν υποδειγματικά, χωρίς ρητορικές ή κινηματικές φαμφάρες.

Ο Τζήμερος, ο Μάνος και ο Βαλλιανάτος. Από μόνο του ήταν σας φάρσα αυτό το σχήμα. Το κατάλαβαν πολλοί, ευτυχώς. Τέλος, αντίο Γιώργο Καρατζαφέρη. Καθόλου δε θα μας λείψεις.

Ο αγώνας χρειάζεται να είναι τεράστιος. Ο συριζα με τον καθαρότατα ταξικό αέρα που έχει από τα αποτελέσματα των εκλογών πρέπει να κινηθεί γρήγορα και αποτελεσματικά.

Τα μέτρα θα συνεχίσουν να έρχονται και είναι επιτακτικό να σταματήσουμε τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Αλληλεγγύη θα χρειαστεί να είναι η αξιακή πλαισίωση της αριστεράς και να ενώνεται υλικά με τέτοιο μεγάλης έντασης πράττειν.

Αυτά τα λίγα.

Συνειδητά δεν έκανα καθόλου κριτική στις θέσεις της υπόλοιπης αριστεράς προεκλογικά. Εννοείται ότι αυτό αλλάζει. Η κοινωνική ανευθυνότητα δεν συνιστά αγωνιστική θέση.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό σημείωμα για το μετεκλογικό μιντιακό οχετό

Μαΐου 28, 2012 at 14:58 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά, Media) (, )

Δημοσιεύτηκε Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

 

Βασίλης Ρόγγας

 

Η άνοδος της ριζοσπαστικής αριστεράς τους πόνεσε πολύ.

 

Από τις 7 το απόγευμα της Κυριακής που τα πρώτα exit polls προμήνυαν την καταστροφή τους, άρχισε η επίθεση.

 

Αυτή η επίθεση είναι ενιαία, έχει μια γραμμή επιχειρημάτων ανά ημέρα και είναι καθολική από όλους:

 

παρουσιαστές, σχολιαστές και τους εκπροσώπους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Τα κανάλια ζέχνουν χουντική ομοιογένεια.

 

Ο δικομματισμός είναι οργανικά συνδεδεμένος με τους ιδιοκτήτες των καναλιών.

 

Αντιφάσκουν απίθανα λέγοντας και ότι ο συριζα είναι ανεύθυνος και ότι τον θέλουν στην κυβέρνηση.

 

Είναι σα να ξέρουν ότι έχουν ένα παιδεραστή αλλά θέλουν με το στανιό να τον βάλουν να φυλάει τα παιδάκια.

 

Καλά κάνουν και επιτίθενται. Έχουν απόλυτο δίκιο. Στην περίπτωση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς έχουν να χάσουν πάρα πολλά.

 

  • Οι ιδιοκτήτες ενός τεράστιου κομματιού του ελληνικού τύπου είναι αυτοί που θα πληχτούν περισσότερο από όλους. Θα φορολογηθεί το κατασκευαστικό (Μπόμπολας), το πετραλαϊκό (Βαρδινογιάννης) και το εφοπλιστικό (Αλαφούζος)κεφάλαιο. Δεν τους συμφέρει.

 

  • Τα κανάλια τους θα αναγκαστούν να πληρώσουν αναδρομικά φορολογία για την παράνομη κατοχή δημοσιών συχνοτήτων εδώ και 23 χρόνια χωρίς να έχουν δώσει ποτέ δεκάρα τσακιστή.

 

  • Θα αποκαλυφθεί ποίοι από τους μεγαλοδημοσιογράφους πληρώνονται μέσω μυστικών κρατικών κονδυλίων για να υποστηρίζουν τις μνημονιακές πολιτικές. Και κόσμος θα πάει στη φυλακή.

 

  • Τα κόμματα τους θα καταποντιστούν στις επόμενες εκλογές και χρωστάνε εκατομμύρια. Είχαν δώσει για εγγυήσεις στις τράπεζες τα προβλεπόμενα μεγάλα εκλογικά τους αποτελέσματα (και άρα τις μεγάλες κρατικές επιχορηγήσεις που θα ελάμβαναν). Πλέον δε θα μπορέσουν να αποπληρώσουν τίποτε. Και θα διαλυθούν νομικά. Και πάλι, κόσμος τους θα μπει στη φυλακή.

 

  • Η κοινωνικοποίηση των τραπεζών θα στερήσει στο τραπεζικό κεφάλαιο το εργαλείο της κερδοσκοπίας του. Φυσικό είναι μέσω της τεράστιας επιρροής του και των ποσοστών που κατέχει στα κανάλια να μην θέλει με τίποτα μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

 

  • Η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών (που τον δημιούργησε ο γίγαντας του δικαίου Βενιζέλος) σημαίνει τα χειρότερα για τα δυο πρώην κόμματα εξουσίας που λυμαίνονταν τη χώρα εδώ και 40 χρόνια. Πάλι, κόσμος θα πάει στη φυλακή.

 

Με αυτά τα δεδομένα η επίθεση δε θα σταματήσει. Μάλιστα, θα είναι πιο μεγάλη από ποτέ.

 

Θα λυσσάνε από το ότι θα βγούμε από το ευρώ, μέχρι το ότι ο Τσίπρας έχει στραβά πόδια.

 

Η κοινωνία φαίνεται να μη μασάει καθόλου. Νογάει ο λαός ότι όλο αυτό το στημένο παιχνίδι είναι εναντίον του.

 

Άλλωστε τα μίντια είναι πλέον οι γνωστοί αναξιόπιστοι.

 

Μια φωνή , ένα επιχείρημα, ίδια ένταση τρομοκρατίας.

 

Το ξέρουν όλοι. Το ξέρουν και οι ίδιοι ότι όλοι τους πήραν χαμπάρι.

 

Και αυτό, το να είσαι ο γνωστός αναξιόπιστος, είναι μη αναστρέψιμο.

 

Ταυτόχρονα, η κοινωνία χρειάζεται τη στήριξη της Αριστεράς και η Αριστερά τη στήριξη της κοινωνίας.

 

Αλλιώς, χωρίς να συντεθεί αυτό το διαλεκτικό δίπολο, τίποτε δε θα είναι εφικτό.

 

Δε μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση της Αριστεράς χωρίς να υπάρχει ο λαός της Αριστεράς.

 

Εκατοντάδες ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις συνιστούν μια εντελώς διαφορετική πορεία ενός κόμματος εξουσίας μαζί με την κοινωνία και όχι αντί γι’αυτήν.

 

Και ο λαός ανταποκρίνεται κατά χιλιάδες.

 

Ο δύσκολος δρόμος άρχισε. Να τον βαδίσουμε ως το τέλος.

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ο αγώνας ξεκινάει αύριο

Μαΐου 28, 2012 at 14:57 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά) (, , , )

Δημοσιεύτηκε Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Ήρθε η ώρα να αποφασίσει η κοινωνία την τύχη της.

 

Αυτές οι εκλογές δεν είναι ότι μέχρι τώρα είχαμε ζήσει, νέοι και μεγαλύτεροι άνθρωποι.

 

Αν οι πολίτες υπερψηφίσουν τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο εδώ και 40 χρόνια λένε ναι στις μέχρι τώρα πολιτικές τους.

 

Είναι συνένοχοι οι ψηφοφόροι τους για το έγκλημα που συντελείται. Και σύντομα θα πρέπει να απολογηθούν στα παιδιά και τα εγγόνια τους.

 

Αν κάποιοι ψηφίσουν για πλάκα ή για μόδα, από στρεβλωμένη σκέψη ή από ώριμο συλλογισμό τη νεοφασιστική ακροδεξιά τότε δε μπορούμε να είμαστε φίλοι τους.

 

Κόβεται κάθε δεσμός με τον οποιονδήποτε ψηφίσει τους φασίστες. Άλλωστε μετεκλογικά θα ξεκινήσει η με όλους τους όρους σφοδρή ιδεολογική και κινηματική αντιπαράθεση με αυτούς.

 

Οι ελπίδες του πολύ κόσμου στρέφονται, για πρώτη φορά πλειοψηφικά, προς την ριζοσπαστική αριστερά. Η κοινωνία θα την στηρίξει, ήδη το ρεύμα προς το μέρος της μπορεί να το οσμιστεί ο καθένας.

 

Γι’αυτό εχουν λυσσάξει τα κανάλια & οι εφημερίδες τους, τα κόμματα τους, οι φήμες τους και το δικό τους ιντερνετ, οι διανοούμενοι τους όλο αυτό το καιρό.

 

Καταλαβαίνουν ότι όντως απειλούνται. Φταίχτες για την κρίση είναι αυτοί. Και το γνωρίζουν. Και ξέρουν πως θα πληρώσουν.

 

Δυστυχώς, οι ηγεσίες της υπόλοιπης αριστεράς έπεσαν στη λούμπα να κάνουν κάτι παρόμοιο.

 

Να λοιδορούν την ενωτική πρόταση, να στέκονται κατώτεροι της έκτακτης κατάστασης, να μην αντιπροσωπεύουν τη βάση των ψηφοφόρων τους.

 

Η κοινωνία όμως ζητάει να λύσει τα προβλήματά της. Και όχι να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε ποιος την έχει πιο αριστερή.

 

Πλέον, η δυναμική είναι ξεκάθαρο κατά πούθε θα τείνει.

 

Λαμβάνοντας μέρος στην προεκλογική διαδικασία, και μιλώντας με εκατοντάδες ανθρώπους καταλαβαίνω πως είναι πια σίγουρο:

 

η κοινωνία θέλει να αλλάξει πορεία η χώρα, δε ξέρει πως και μεγάλο της κομμάτι έχει τα θάρρητα της στον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Δε μπορούμε να σταθούμε κατώτεροι από την εποχή μας, λιγότεροι από όσο πρέπει για τη γενιά μας.

 

Παράλληλα, κανείς δε μπορεί να ξέρει τα τελικά αποτελέσματα. Παρόλο που οι κρυφές δημοσκοπήσεις ήταν πιο φανερές και διαβλητές από ποτέ.

 

Όμως η σημερινή άγνοια για το αύριο μπορεί να επερωτήσει τον οποιονδήποτε ταλαντεύεται:

 

να αφήσουμε να πάει ΚΑΙ αυτή η ευκαιρία χαμένη;

 

Η απάντηση από τον καθένα και την κάθε μια είναι ένα σαφές όχι.

 

Τώρα, σήμερα είναι η ώρα να στηριχθεί η ενωτική αριστερά. Θα την στηρίξουμε όχι χωρίς δισταγμούς, όχι με τόση περηφάνεια όσο θα μπορούσε, μα θα την στηρίξουμε.

 

Ο παλιός κόσμος κόσμος χρειάζεται να ανατραπεί. Τώρα και όχι μετά. Και στον καινούργιο κόσμο κύρηδες και αφέντες θα είμαστε εμείς. Οι πολλοί. Οι παραγωγοί του πλούτου.

 

Ο κόπος για κάτι τέτοιο είναι αδιανόητα μεγάλος και σίγουρα δεν τελειώνει με τη στιγμή των εκλογών.

 

Η γλύκα από τον κόπο θα’ ναι τόση όση η ευτυχία από τις θύμησες των παιδικών μας χρόνων.

 

Δύσκολα θα είναι, μα θα πάει αντάμα με την Αξιοπρέπεια και την Αλληλεγγύη.

 

Γι αυτό θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »