Δεκέμβριος 30, 2014 at 03:48 (Γενικά) (, )

asam

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Να πας και συ

Μαΐου 22, 2014 at 11:08 (Γενικά) ()

Του Βασίλη Ρόγγα

Κανένας δεν είναι ήρωας από μας, ούτε και χρειάζεται να γίνει.

Δεν ξέρω και κανέναν ήρωα δηλαδή ζωντανό. Εκτός από κείνο τον κοντό γέρο με το μουστάκι και τα 92 του χρόνια πιο πολύ να τον αλαφρώνουν πάρα να τον βαραίνουν. Εκείνον που κατέβασε τη σβάστικα.

Γι’αυτό θα πάω.

Για τη φίλη μου που είναι άνεργη ενώ έχει όλα τα προσόντα και τόση διάθεση. Για τόσα παιδιά που μορφώνονται και μπορούν να αλλάξουν τα πάντα, αλλά τρώνε διαρκώς σφαλιάρες.

Για το αγόρι που ήταν καταματωμένο σε μια πορεία. Και τον είδα μετά από κει σε πολλές πορείες. Και μου είχε χαμογελάσει σαν ήξερε ότι ξέρω.

Για χιλιάδες σπόρους που έχουμε φυτέψει και έχουμε μοιράσει. Κάθε σπόρος είναι φύτρα αυτοοργάνωσης.

Για τις παρέες τον καγκουραίων που ξέρω θα πάω.

Γιατί η προοπτική τους σε λίγο καιρό θα είναι να γίνουν ντίλερ, ακριβώς σαν κι αυτή των μαγκρεμπιανών στα παρισινά προάστια.

Γιατί δυο γνωστοί που μετανάστευσαν είναι από τα καλύτερα μυαλά που ξέρω κι ήθελαν να μείνουν, αλλά χώρο δεν είχε γι αυτούς.

Για κάτι γυναίκες λέω να πάω. Που φορτώθηκαν φαγιά να πάμε στην ΕΡΤ, που πήγαν στις καθαρίστριες με άλλα φαγιά. Που μαγειρεύουν για να διώξουν τη θλίψη αυτού του κόσμου.

Για έναν σύντροφό μου θα πάω. Που ναι σκυφτός όπως είναι οι αριστεροί πολλές φορές, αλλά από έγνοια για το πώς θα μοιράσουμε το ένα, πώς θα κολλήσουμε το άλλο, πως θα είμαστε ενωμένοι, πώς να ξεπεράσει το μέσα του αδικαίωτο και να πάμε μπροστά.

Θα πάω για έναν 55άρη που ξέρω νοικοκυραίο σοβαρό άνθρωπο που δεν έχει πληρωθεί εδώ και ενάμιση χρόνο και ακόμα δε μπορώ να καταλάβω πως τα βγάζουν οι άνθρωποι πέρα.

Θα πάω και για τη μάνα μου που ψόφησε να δουλεύει ακόμα και τώρα στα 70 της, από μικρό κοριτσάκι στα καπνά στην Πιερία. Θα πάω για όλες τις μανάδες αυτής της χώρας που αν δεν υπήρχαν θα είχαμε καταρρεύσει με πάταγο, με λυγμούς.

Για έναν πολύ αγαπημένο μου θα πάω. Που 18 χρόνια δουλεύει σα το σκυλί –όρθιος- και αυτός και η γυναίκα του και τώρα πονάει πολύ η μέση του και αν δε βοηθούσε η υπόλοιπη οικογένεια δε θα υπήρχε.

Για το χωριό μου θα πάω που το αγαπώ σαν ανάμνηση πια και δε μπορώ να πάω εύκολα γιατί είμαι αριστερός και εκεί είναι χρυσαυγίτες. Και σιχαίνομαι τα χώματα που έπαιζα μικρός να μολύνονται με μισανθρωπιά.

Γιατί αγαπάω τόσο τα πλατάνια και τα βουνά και τα ποτάμια και τη θάλασσα. Και τη χώρα όλη αυτή σπιθαμή προς σπιθαμή, γι’αυτό θα πάω. Γιατί σε λίγο θα τα πουλήσουν όλα. Για να γίνεις σερβιτόρος και πουτάνα σε 40 εκατομμύρια τουρίστες.

Για την Πετρούπολη θα πάω. Για το βουνό μου που θέλουν να το χτίσουν οι αλήτες και για τη χωματερή που φτιάχνει καρκίνους σε παιδάκια σε όλη τη δυτική αθήνα. Για το πάρκο Τρίτση που το εγκατέλειψαν για να το πουλήσουν σε κομμάτια.

Γιατί γνωστά ζευγάρια γέννησαν –μέσα στο ζόφο, μέσα στην κρίση- γλυκά μικρά μωρά. Γιατί νίκησαν τη σκατίλα και τόλμησαν να κάνουν οικογένειες και οι οικογένειες τους θέλουν θαλπωρή, θέλουν κοινωνικό κράτος. Γι’αυτές τις φάτσες θα πάω πιο πολύ από όλους.

Γιατί μας νικάνε κάθε μέρα και όσες μέρες περνούν που είναι νικητές τόσο πιο πολύ λυγάμε, έτοιμοι να σπάσουμε. Και δεν πρέπει να νικήσουν και τώρα, ξανά, γι’αυτό θα πάω.

Θα πάω γιατί αν τους νικήσουμε θα πάρουμε ανάσα, θα μπορούμε να γλεντήσουμε λίγο. Ότι δε νικάτε παντού ρε πούστηδες, άμα θέλουμε τα ανατρέπουμε όλα. Και τώρα θέλουμε πολύ και χαιρόμαστε γι αυτό και σας το δείχνουμε.

Την Κυριακή εγώ θα πάω να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ γι’αυτούς τους λόγους χωρίς να είμαι ήρωας.

Η καθεμία έχει τους δικούς της, ο καθένας ξέρει τι του λέει η καρδιά του.

Όσοι και όσες θα στηρίξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ είμαστε εκατομμύρια. Με δισεκατομμύρια λόγους.

Τόσους όσους και τα φράγκα που κλέψατε.

Την Κυριακή σας τελειώνουμε.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί *

Δεκέμβριος 20, 2013 at 16:51 (Γενικά) ()

Στην Ανθούπολη το απόγευμα γεμίζει καπνό μέχρι μέσα στο μετρό. Μέχρι πάνω την Περικλέους

αναπνέεις με δυσκολία.

Τριγυρνώντας με το ποδήλατο στις γειτονιές του Περιστερίου παντού μυρίζει καμένο ξύλο και πετρέλαιο σόμπας. Στην περιοχή πίσω από τη Δέγλερη, με τους μετανάστες και τις γιαγιάδες που απέμειναν μόνες, η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη.

Στην Πετρούπολη τα μικρά παιδάκια κλέβουν φαγητό από το σπίτι να τα δώσουν σε συμμαθητές τους που πεινάνε. Στο Καματερό μετά τις 6 ένας γνωστός δε βγαίνει έξω στο δρόμο γιατί έχει προβλήματα καρδιάς και δεν αντέχει τον καπνό. Ένας άλλος όταν βγαίνει το κάνει με μάσκα.

Το κρύο δυναμώνει και οι πολυκατοικίες που δεν έχουν βάλει πετρέλαιο είναι περισσότερες από εκείνες που έχουν βάλει.

Ένας άλλος γνωστός φεύγει για Γερμανία και ένας κάποιος ακόμα ετοιμάζεται αν μπορέσει να φύγει και αυτός.

Χιλιάδες νέοι και νέες δουλεύουν σε βάουτσερ όμηροι της 5μηνίας, ξεγελώντας την ανεργία τους. Ξέρω κάποιες που σκίζονται να κάνουν ρεπορτάζ σε εφημερίδες ηλεκτρονικές για ελάχιστα λεφτά.

Φίλοι απολύονται από το Πανεπιστήμιο, μετά από μια εντιμότατη θητεία τους στο Δημόσιο. Άλλος παρατάει το διδακτορικό και άλλη δε μπορεί να κάνει θέατρο που πάντα ήθελε. Σε κάποιους οριζόντιες περικοπές και σε άλλους μισθοδοσίες καθυστερημένες για μήνες.

 Δεν πάμε εύκολα πια στα μαγαζιά που η μπύρα έχει δυο ευρώ. Το λαμπάκι της βενζίνης είναι πάντα αναμμένο σε όσους έχουν αυτοκίνητα. Και όλοι και όλες ξέρουμε τραγικές ιστορίες για οικείους μας. Και οι πλειστηριασμοί έρχονται και χτυπάνε, ξηλώνουν τα ονόματα στα κουδούνια των σπιτιών μας.

Όλα είναι εδώ.

Να ρημάζεις τις ανάσες σου για να ζεσταθείς, αυτό είναι το μνημόνιο.

Να λυσσάς για δημιουργία και να σου δίνουν χλεύη, αυτό είναι η εποχή μας.

Και μεις άλλο δε ζητάμε παρά να μη χαμηλώσει το ύψος της ανθρωπιάς, να μη λυγίσει η αξιοπρέπεια, να νικήσει η ομορφιά μιας νύχτας με πολλά γέλια.

Θέλω να είμαστε μαζί όταν θα ξηλώνουμε το κουκούλι της βλακείας αυτού του κόσμου. Να φτιάξουμε κάτι εαυτούς που δε θα τολμάνε να γυρίσουν αλλού το κεφάλι όταν αντικρίζουν το άδικο. Θέλω να το συντρίβουμε μαζί.

Θέλω μαζί μου να σε έχω όταν θα ξεχνάω για να μου θυμίζεις: «Μη σκύψεις ποτέ το κεφάλι. Τα μάτια σου να ανταμώνουν τα άλλα μάτια».

Υπάρχουν άνθρωποι φυλακισμένοι στο μακάρι. Εγώ και συ να σπάσουμε το κελί, να βγουν έξω στη μάχη.

Θέλω να στήσουμε οδοφράγματα μαζί, να πετάξουμε μολότωφ μαζί, να κάψουμε την ανάθεση πρώτα και μετά καίμε τα ρεσώ κάποιων ηλίθιων.

Θέλω να θέλεις να ζήσουμε πολύ και καλά όπως αξίζει στους ανθρώπους.Θέλω να κυρήξουμε τώρα μαζί πόλεμο στην κατήφεια, την γκρίνια, στην περιγραφή της κατάστασης…γιατί θα τα αλλάξουμε όλα επειδή θα γκρεμίσουμε ότι νομίζει πως κυριαρχεί. 

Θέλω να ψάξεις να με βρεις γιατί και γω ψάχνω εσένα. Θέλω να γραφτούμε μαζί στο κόμμα της αξιοπρέπειας και των ποιητών. Δε θα ξαναφοβηθούμε ποτέ, στο υπόσχομαι. 

Ο δικός μας κομμουνισμός θα ναι δαντελένιος σα τις ακτές αυτής της χώρας και σαν τα καλοκαίρια που φανταζόμαστε μέσα στο βαθύ χειμώνα. 

 

ΥΓ Στο σημείωμα υπάρχουν διάσπαρτοι στίχοι από ποιήμα που φτιάχνει τώρα μια φίλη.

 Image

* Ο τίτλος είναι από ποίημα του Λειβαδίτη

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Να μην ανεχτείς άλλο

Ιουνίου 22, 2013 at 12:25 (Γενικά)

Του Βασίλη Ρόγγα

Πριν 6 χρόνια για έναν δικό μας άνθρωπο στα τελευταία του, μας είχαν πει στο νοσοκομείο της Αγίας Βαρβάρας:

«να τον πάρετε από δω, δεν έχουμε κρεβάτια, ας πεθάνει σπίτι του.»

Σήμερα, με απόφαση αυτής της σκατένιας κυβέρνησης, αυτό το νοσοκομείο θα κλείσει. 

Πριν 6 χρόνια δε χωρούσε να έχει καταταλαιπωρημένους ανθρώπους που τους αξίζει να πεθάνουν με αξιοπρέπεια και χωρίς πόνους, για μια ζωή προσφοράς στην κοινωνία.

Και τώρα κλείνει. 

Τώρα που οι ασθένειες λόγω μνημονίου είναι περισσότερες και ο θάνατος σκιάζει τόσους πολλούς από τους από κάτω. 

Και όχι μόνο. Στη Δυτική Αθήνα, στις δικές μας γειτονιές, των ανθρώπων με τα περισσότερα προβλήματα, θα κλείσει ο σταθμός α’ βοηθειών στο Αιγάλεω,  το κέντρο υγείας στο Περιστέρι, θα ανασταλεί η λειτουργία της νευροχειρουργικής στο Αττικό, θα συγχωνευτούν τα ΙΚΑ…

Και που θα πηγαίνουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας; Δεν αξίζουν να ζήσουν;

Να μην ανεχτείς άλλο ρε. Κι αν κιοτεύεις να κινητοποιηθείς, κάντο για τους ανθρώπους τους αγαπημένους μας που έχουν πιο πολύ ανάγκη από σένα και μένα.

Να μην ανεχτείς άλλο ρε. Δε θέλω να ακούω άλλο να το παίζεις επαναστάτης της μπύρας το βράδυ στον καφενέ. 

Να ρθεις μαζί μας. Από την ΕΡΤ ξεκινήσαμε ξανά και η ΕΡΤ είναι το κέντρο των αγώνων μας τώρα, αλλά το έχουμε κάνει μυριάδες φορές για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και θα το κάνουμε συνέχεια. 

Να μην ανεχτείς άλλο ρε. Να ρθεις μαζί μας να παλέψουμε για να κρατηθούν όρθιοι οι άνθρωποι, για να κρατηθείς όρθιος και συ. 

Ο άλλος δρόμος είναι να υποτάσσεσαι  στην φασιστική τρέλλα του Σαμαρά και των χρυσαυγιτών, να κουρνιάζεις στη μειλίχια γλώσσα της τιποτολογίας του Φώτη και να τρομάζεις κοιτάζοντας το διψασμένο για αίμα και εξουσία βλέμμα του Βενιζέλου. 

Και μεις απλά σου λέμε: μην ανεχτείς άλλο ρε. 

Και αν θες να μας βρεις θα είμαστε παντού, 

«εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για έναν καινούργιο κόσμο.

Εκεί – 

θα σε περιμένω.» *

 

* Τάσος Λειβαδίτης

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η γενιά μας

Νοέμβριος 21, 2012 at 15:54 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , , , )

Δεν αφορά όλους όσους είναι νέοι και νέες. Αφορά πολλούς και πολλές όμως.

του Βασίλη Ρόγγα

Φτάνουμε προς το τέλος μιας ζωής που παρόλο που δε θέλεις, έχει αλλάξει και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο στα σίγουρα. Οι τελευταίες χρηματικές καβάτζες τελειώνουν, ο χειμώνας έρχεται και οι δουλείες είναι όλο και πιο λίγες. Όλα ακριβαίνουν και εσύ θα είσαι φθηνός.

Αυτοί που μας γαμήσαν τη ζωή θα προσπαθήσουν να παγώσουν τα πάντα: κάθε διαμαρτυρία, κάθε συλλογικοποίηση της οργής, κάθε αντίσταση. Θα προσπαθήσουν να τελειώσουν με μας, μεταναστεύοντας μας για αλλού.

Όμως, αυτή όμως η γενιά έχει το κάτι τις της. Δεν τα έχει καλώς καμωμένα όλα, ούτε κατά διάνοια. Αλλά, διάολε κάναμε και κάνουμε πολλά για να σπάσει η σιωπή, να ξεβρωμίσουμε από τη σαπίλα.

Αυτές εδώ, οι τελευταίες γενιές είναι εκείνες που μορφώθηκαν περισσότερο από οποιεσδήποτε προηγούμενες γενιές Ελλήνων. Οι χρόνιες επενδύσεις των οικογενειών μας δε πήγαν στράφι. Μπήκαμε στις ακαδημίες χωρίς να σκεφτόμαστε με όρους ταξικής κινητικότητας, αλλά εμπεδώσαμε την αυταξία της γνώσης.

Ταξιδέψαμε επιτέλους, αντικρύσαμε τόπους που αγαπούσαμε πριν τους δούμε, μάθαμε να περπατάμε στην Ευρώπη και ξέρουμε πόσο πολύ μοιάζουμε με τα παιδιά της γενιάς μας από την υπόλοιπη ήπειρο.

Αλητέψαμε στις πόλεις μας και στα χωριά μας, στις πλατείες μας ήπιαμε μπύρες και τσιγαριλίκια, περπατήσαμε χιλιόμετρα για συναυλίες, χάσαμε το τελευταίο μετρό, ερωτευτήκαμε στο Μεταξουργείο τα ξημερώματα, κάναμε έρωτα σε απίθανα μέρη.

Διαβάσαμε και επιτελέσαμε το πολιτικό, μάθαμε τι θα πει δημόσιος χώρος, ταξικότητα, αναστοχασμός. Κοιτάξαμε στα μάτια συνομήλικούς μας, τους ακούσαμε και μας άκουσαν, μιλήσαμε με πάρα πολλούς για αυτά και τόσα άλλα. ‘Ελάχιστοι από εμάς δούλεψαν, δουλεύουν σε δουλειές που θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν τη ζωή σε μια αυτόνομη οικογένεια. Το δημόσιο δε μάθαμε τι είναι. Ευτυχώς κάποια παιδιά εγίναν δασκαλοι και καθηγητές πριν την κρίση.

Κάναμε το κέντρο σπίτι μας, τρυγιρνώντας σε απίθανους συνδιασμούς διαδρομών. Μάθαμε απέξω τα δρομάκια της ακρόπολης, της πλάκας, των εξαρχείων, του ψυρρή, των άνω πετραλώνων. Αράξαμε τόσες φορές στου φιλοπάππου και στου στρέφη, πήγαμε σε ελληνικά νησιά πολλοί μαζί και λίγο στριμωχτα, με ή χωρίς σκηνές.

Πολλοί από μας δουλεύαμε για να βγει πέρα ο φοιτητικός προϋπολογισμός. Και στα χρόνια της ευημερίας εμείς αρνιόμασταν ότι ήταν σοβαρό πράγμα οι ολυμπιάδες τους. Εμείς αγαπήσαμε πόλεις, τις κάναμε μυθικές, επειδή εκεί κάτι δικό μας έτρεχε: η Θεσαλλονίκη το 2003, η Γένοβα το 2001, η Φλωρεντία το 2002, το Σιατλ το 1998.

Λυσσάξαμε για τα κινήματα και την αυτονομία τους, τσακωμοί τόσοι πολλοί στα αμφιθέατρα για να μην καπελώνει κανείς κανέναν. Και δυο χρόνια είχαμε σηκώσει όλα τα πανεπιστήμια στο πόδι. Και το Δεκέμβρη του 2008 δε κάτσαμε μέρα στο σπίτι. Και όλο τον καιρό από τότε ψάχνουμε να βρούμε εκείνη τη γλυκία αψάδα της εξέγερσης. Και δημιουργούμε συνέχεια.

Δε ξέρω,δεν είναι υπολογίσιμο πόσοι είμαστε καν. Μάλλον κάποιες χιλιάδες κόσμος που τα βάζει με το δογματισμό και με την εργαλειοποίηση από όπου κι αν προέρχεται.

Η ψυχική ύλη που συσσωρεύσαμε δε μπορεί, παρά να αναβλύσει και τώρα, στα πιο δύσκολα:

Δε μπορούμε να κάτσουμε, δε θέλουμε, δεν αντέχουμε να καθόμαστε. Κανένας και καμία από εμάς δε πρόκειται να πάει σπίτι γιατί θα τον νικήσει η κατήφεια της φτωχοποίησης, η κατάθλιψη των γύρω του.

Όχι μόνο δε θα αφήσουμε να μικρύνει η ζωή, αλλά θα παρασέρνουμε όλο και πιο πολλούς στη ζωογόνα δίνη της δράσης. Η ανάσχεση της μαυρίλας ξεκινάει από τη πολιτική συλλογικοποίηση της επιθυμίας.

Πλεόν είναι αμέτρητα τα εγχειρήματα της αλληλεγγύης πανελλαδικά! Δε ξέρουμε από που να πρωτοπάρουμε εμπειρογνωμοσύνη! Και φουντώνουν οι οργανώσεις της από δω μεριάς με κόσμο καλό, κόσμο που ήταν σχεδόν πάντα από δω αλλά φοβόταν να ενταχθεί. Και στους τόπους μου δε ξέρουμε που να πρωτοκάνουμε συνέλευση με τα διάφορα εγχερήματα που χτίζουμε όλοι μαζί!

Να μην κάθεσαι άλλο. Δράσε και μη ζητάς από τους άλλους να το κάνουν για σένα. Χιλιάδες φορές έχει ειπωθεί: κανένας Συριζα και κανένας Τσίπρας δε θα σε σώσει. Δε θα σε έσωζε ποτέ. Και το ήξερες και το ξέρεις.

Τίποτα δεν ανατίθεται στους ειδικούς, στα κόμματα, στο δήμο, στους άλλους. Οι δημιουργικότητες ζωντανεύουν από τους πολλούς, από όλους, για όλους.

Είμαστε στη μέση του συγκρουσιακού κύκλου.Δεν υπάρχει υπόσχεση ότι ο δρόμος της δράσης είναι εύκολος. Μάλιστα, απαιτεί κομμάτι όλων των κεφαλαίων που έχεις συσσωρεύσει κατά καιρούς: μορφωτικό, συναισθηματικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό.

Είμαστε στη δυσάρεστη και ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσουμε ότι ή θα αλλάξουμε τα πράγματα εμείς ή θα παραμείνουμε στη μακρά νύχτα. Όχι μόνο γιατί τα κινήματα τα κάνουν αποκλειστικά οι νέοι, αυτό είναι και ως ενός σημείου λογικό, αλλά γιατί δε νικάμε χωρίς εσένα.

Διάλεξε ή νύχτα ή κόπο. Δεν έχει στη μέση.

υ.γ Το κείμενο δεν έχει τα φόντα να κατηγορηθεί για εξιδανίκευση. Περαιτέρω πληροφορίες στις γενιές που αγωνίστηκαν τη δεκαετία του 60 και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το προσωπικό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:21 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Εξέγερση 2008, Κρίση, ΣΥΡΙΖΑ) (, )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

 

του Βασίλη Ρόγγα

 

Το άρθρο αυτό γράφτηκε απ’αφορμής του εξαιρετικού άρθρου της Εύας Σμπόκου. Συγχωρήστε του τον πολύ προσωπικό τόνο. Η ιστορία του εαυτού μπορεί να είναι δημόσια αν βοηθήσει έστω και ελάχιστά κάποιους να’ ρθουν κατά δω.

 

Eίμαι 29 χρονών. Τελείωσα το τμήμα πολιτικής επιστήμης στο πάντειο προπτυχιακά και μεταπτυχιακά. Πλέον κάνω διδακτορικό στην κοινωνιολογία. Όλα τα χρόνια των σπουδών μου δούλευα σε βαριές χειρονακτικές εργασίες γιατί στην οικογένεια μου δεν είχαμε πολλά χρήματα. Το ίδιο έκαναν και τα δυο μου αδέρφια.

Οι γονείς μου δούλεψαν τόσο πολύ. Ο πατέρας μου έσβησε χιλιάδες φωτιές σαν πυροσβέστης και φουσκώνω σα παγώνι όποτε το σκέφτομαι. Για πολλά χρόνια δούλευε και δεύτερη βαριά δουλειά ως υδραυλικός για να τα βγάλουμε πέρα. Ακόμα θυμάμαι να πονάει πολύ η μέση του. Τα τόσα βάσανα τον λύγισαν πριν 5 χρόνια. Η μάνα μου δούλευε από μικρό κορίτσι στα καπνά στην Πιερία και μέχρι τα 60 της καθαρίστρια στο σκλαβενίτη. Νιώθω πολύ μεγάλη περηφάνια για την προλεταριακή μου καταγωγή και ακόμα περισσότερη για την αξιοσύνη των γονιών μου και των αδερφών μου.

Δεν ήταν λαμόγια, δεν έκλεψαν ποτέ, πλήρωναν τα πάντα στο κράτος και είχαν ψηλά την αξία της τιμιότητας.

Σίγουρα δε φταίνε για την κρίση.

Εντάχθηκα στην Αριστερά από τα 16 μου και από τότε δεν έφυγα ποτέ. Έζησα όλο το συγκρουσιακό κύκλο της δεκαετίας του 2000. Θυμάμαι τις καταλήψεις του 1998 και ακόμα την πίκρα μου που δε μπόρεσα να πάω στη Γένοβα το 2001 γιατί δεν είχα χρήματα.

Θυμάμαι τις αντιπολεμικές πορείες το 2003. Στο Πάντειο μοίραζαν φυλλάδια τα παιδιά από το ΣΕΚ και ρώτησα μια γλυκιά κοπελιά: « θα έχει κόσμο;» Και κέινη μου απάντησε χαμογελαστά «θα έχει χιλιάδες!». Ακόμα θυμάμαι μια γιαγιά, πολύ γιαγιά να ανεβαίνει προς την πρεσβεία φορώντας γύρω από το λαιμό της ένα μαντήλι του ΚΚΕ. Μακάρι να ζει.

Θυμάμαι τι χαρές κάναμε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το 2006 στην Αθήνα και την τεράστια πορεία όλων των ευρωπαίων, τα ταμπούρλα των Τούρκων. Είχα δει έναν Γάλλο αγροτοσυνδικαλιστή και τον αναγνώρισα και είχα χαρεί τόσο. Θυμάμαι που είχε ανοίξει το Νοσότσος και την μαυροκόκκινη που κυμάτιζε και αυτό με έκανε να θέλω να τριγυρνάω στα Εξάρχεια.

Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας ένα κατάμεστο αμφιθέατρο να υποδέχεται τον Ζίζεκ στο Πάντειο και αυτός να μιλάει σαν ημίτρελλος. Τότε που τον ξέρανε ελάχιστοι.

Θυμάμαι το 2006-2007 τις καταλήψεις μας στα Πανεπιστήμια, τον δίκαιο αγώνα μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Τότε που πιάναμε το νήμα ξανά από τη δεκαετία του 60.

Θυμάμαι στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Μόλις είχαμε τελειώσει από συνεδρίαση στα γραφεία της νεολαίας και τρώγαμε. Ένας δακρυσμένος εαακίτης να μπαίνει στο «άμα λάχει» γύρω στις 10 παρά. Μόλις είχαν σκοτώσει το γρηγορόπουλο. Έμεινα στα Εξάρχεια σχεδόν όλες τις μέρες της εξέγερσης μας. Μάχες, δακρυγόνα, άγρια χαρά, ζόφος, μετά λυρική, κούνεβα. Και στην πετρούπολη ο συριζα έκανε μια μεγάλη πορεία.

Θυμάμαι το παρκάκι στη Ναυαρίνου και το σκάψιμο  στην άσφαλτο. Και μια πρωτομαγιά να βοηθάει όλη η γειτονιά να ομορφύνει η ανακατάληψη μιας μικρής σταλίτσας από την πόλη μας.

Δε σταματήσαμε ποτέ. Τα παιδία του Δεκέμβρη βαρυγκωμούσαμε χωρίς την εξέγερση, έπρεπε να στεγάσουμε τη δίψα μας για ελευθερία. Καταλήψεις απλώθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην Πετρούπολη λειτουργήσαμε και λειτουργούμε ακόμη, πολλοί και πολλές το Βοτανικό. Χωρίς ηγεσίες, χωρίς ηγέτες, με την άμεση δημοκρατία πριν την ανακαλύψει το Σύνταγμα. Χιλιάδες εκδηλώσεις: λόγου, συνελέυσεις ανοιχτές, σπορείο για όλους, βιβλιοθήκη, θέατρο, σινεμά, παδικά εργαστήρια, συναυλίες, πορείες.

Και στο Σύνταγμα βγήκε ο λαός άτσαλα, άγαρμπα, αντιφατικά κι όμως τόσο όμορφα. Εκατοντάδες χιλιάδες υπέμειναν την καταστολή. Έστεκαν εκεί τόσοι πολλοί, τόσες πολλές. Και ο λυράρης να παίζει, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα να λένε συνέχεια «μένουμε εδώ!», να πλένουμε την πλατεία με μπουκαλάκια και τους Τάιγγερ Λίλλις να παίζουν και γύρω να γίνεται χαμός.

Δεν είμαι τίποτε το ιδιαίτερο. Γνωρίζω εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της σύνολης Αριστεράς που  έχουν τις ίδιες εμπειρίες ή και πολύ περισσότερες. Δε γνωρίζω προσωπικά, αλλά ξέρω δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που θητεύουν ενάντια στην κυριαρχία και έχουν και κείνοι παρόμοιες εμπειρίες. Γνωρίζω πολλούς που σε πιο δύσκολες συνθήκες από ότι εγώ  κάνανε απείρως περισσότερα μαζί με την κοινωνία για την προσπάθεια χειραφέτησής της.

Όλοι εμείς έχουμε περπατήσει χιλιάδες φορές τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, όλης της Ελλάδας. Πολλοί και πολλές σε πορείες σε πόλεις της Ευρώπης. Γραφτήκαμε σε σωματεία, μιλήσαμε με πολλούς ανένταχτους ανθρώπους, κινητοποιήσαμε για πορείες, κρατήσαμε πανώ, διαβάσαμε πολύ, μιλήσαμε πολύ, διαφωνήσαμε πολύ.

Δεν καταχραστήκαμε ποτέ δημόσιο χρήμα, δεν εκπορνευτήκαμε για δημόσια θέση δε φταίμε εμείς και τα οικεία περιβάλλοντα μας για την κρίση του καπιταλισμού. Εμείς αγωνιστήκαμε και θα το κάνουμε μέχρι το τέλος ενάντια στο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση.

Τόσα εκατομμύρια συμπολίτες μας δώσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Είναι σα να μας βίαζαν καθημερινά επί δυόμισι χρόνια, μπορέσαμε να τους πάμε στο δικαστήριο και όταν ο δικαστής ρώτησε «τι ποινή να επιβάλλω;» εμείς απαντήσαμε «Καμία. Ας συνεχίσει να μας βιάζει κιάλλο.»

Αυτοί, οι συνενούντες στον μαρασμό όλων μας, στην έξοδο μας από την ευρωζώνη από τη μεριά των ευρωπαίων, στην σίγουρη πτώχευση μας, στον κοινωνικό κανιβαλισμό που θα ακολουθήσει είναι συνειδητά συνυπεύθυνοι για όσα θα συμβούν. Αυτοί που ψήφισαν τους φασίστες για δεύτερη φορά δεν έχουν καμία δικαιολογία. Και είναι εχθροί του ανθρώπου. Και δε μπορούμε παρά να τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά.

Εμείς από σήμερα – από χθες το κάνουμε- θα προσπαθήσουμε να στήσουμε την κοινωνία στα πόδια της. Με το διαχρονικό μας όπλο, το όπλο όλων μας, το πιο δυνατό. Την Αλληλεγγύη.  Δε θα σταματήσουμε ποτέ από όποια μεριά και αν προσπαθούμε γι’αυτήν. Ότι δεν πρέπει να πεινάνε οι άνθρωποι, δεν πρέπει να αυτοκτονούν, δεν πρέπει να μεταναστεύουν από τον τόπο τους, δεν πρέπει να μένουν άστεγοι.

Έχουμε ένα κόσμο να αλλάξουμε. Κι όσο κι αν γνωρίζουμε ότι η βιολογική ηλικία ενός ανθρώπου δε φτάνει γι’αυτό, τα οράματα της ουτοπίας, μας φυλάνε από το ρεαλισμό.

Εμείς πάντα θα θυμόμαστε αυτό που είπε η Ινδή ακτιβίστρια: «Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing».

Θέλουμε κιάλλους μαζί. Δε μπορούμε, δε θέλουμε  μόνοι μας.  Θέλουμε πολλούς και πολλές. Πιο πολύ θέλουμε εσένα που το διαβάζεις αυτό και το κατάλαβες καλά. Θέλουμε εσένα. Κι εμένα. Τον αδερφό μου και τη μαμά σου. Το αγόρι μου και τη φίλη σου. Τη γειτόνισσα μου και τον παππού σου που δεν υποτάχθηκε.

 

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το μέλλον και το παρελθόν

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:15 (Γενικά, Εκλογές 2012, Εκλογές- Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ) (, , )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τον ιστότοπο rednotebook: http://www.rednotebook.gr/details.php?id=5966

Μας πόνεσαν τόσο καιρό, τόσο πολύ. Και θέλουν να συνεχίσουν να το κάνουν, λες και είναι αξιωματικό τους δικαίωμα να μας αποτελειώσουν.

Φωνάζουν τόσο κακόηχα, κουτσομπολεύουν σαν τις τελευταίες κατίνες, λένε τα ψέματα των μεγάλων και όχι των γλυκών χαμογελαστών παιδιών που αρνούνται τη σκανταλιά τους.

Όλα τα μέρη του συστήματός τους είναι σάπια: τα κόμματα τους, τα κανάλια τους, ο πολιτισμός και η παιδεία τους, οι άρπαγες πλούσιοι που τους στηρίζουν.

Τα 40 χρόνια ατιμώρητης αλητείας τους έκαναν τόσο άπληστους που δεν καταλαβαίνουν ότι ρίχνουν λάσπη σε έναν ανεμιστήρα που είναι στραμμένος πάνω τους.

«Κι ότι τσιμπήσουμε» είναι  η μόνιμη επωδός τους, λες και μιλάνε τα τελευταία κλεφτρόνια που σχεδιάζουν να ληστέψουν άφραγκη γριούλα.

Τα σκάνδαλα τους έχουν ονόματα.:Siemens, Βατοπέδι, C4I, Κουμπάροι, παραδικαστικό, Ζαχόπουλος…Κι άλλα τόσα που δε μάθαμε ποτέ γιατί πρόλαβαν και τα κουκούλωσαν.

Μόνο που αυτά τα σκάνδαλα δεν έχουν ακόμα ενόχους. Και τόσο πολύ φοβούνται πως θα αποκτήσουν.

Δε μπορούν να χτυπήσουν την Αριστερά σε αυτό το επίπεδο. Αν υπήρχε κάτι θα το είχαν βγάλει στη φόρα. Προς μεγάλη τους λύπη δε μπορούν να προσάψουν τίποτα.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα.

Καταλαβαίνουν πως φεύγουν, πως τελείωσαν ήδη. Η αίσθηση ότι αποτελούν το παρελθόν, έναν πρότερο, σχεδόν ξεχασμένο παλιό εαυτό είναι πασίδηλη σε τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας.

Τόσο πολύ μοιάζουν με τους κακιασμένους πολύ πολύ ηλικιωμένους γέρους που δεν λένε να πεθάνουν για να ησυχάσουν τα παιδιά τους από τη δυσβάσταχτη φροντίδα τους.

Και να που είμαστε ακριβώς στο μεταίχμιο: το παλιό δεν έχει ακόμα πεθάνει και το καινούργιο πολεμάει να γεννηθεί.

Αυτή η γέννα θα έχει τόσες πολλές δυσκολίες.

Όλη η Ευρώπη είναι ενάντια και η μάχη για αλλαγές στον πυρήνα της θα ξεκινήσουν από δω.

Τώρα, που είμαστε στην πιο δύσκολη θέση από τον τελευταίο πόλεμο. Τώρα, που οικονομικά είναι σα να είμαστε εμπόλεμοι εδώ και 5 χρόνια.

Δε θα έχουμε να αντιπαλέψουμε μόνο το εγχώριο σύστημα που διόλου δε θα ξεθεμελιωθεί την επόμενη μέρα, αλλά και «όλες τις δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης που θα ενωθούν σε μια ιερή συμμαχία».

Το Έργο φαντάζει ακατόρθωτό. Μόνο η πολύ σκληρή δουλειά για πολλά χρόνια από το σύνολο των δυνάμεων της κοινωνίας μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.

Ο δρόμος της αξιοπρέπειας δεν έχει υποσχεθεί κανείς ότι είναι εύκολος. Αλλιώς: οτιδήποτε αξίζει σε αυτόν τον κόσμο κατακτιέται μόνο με κόπο.

Η πίστη της κοινωνίας στις δυνάμεις τις μπορεί να είναι ο οδηγητικός μίτος των πράξεων μας.

Σύντομα, αν δεν κιοτέψουμε, θα βρούμε συμμάχους. Κι όλα τα κινήματα στην Ευρώπη θα αναθαρρήσουν με τη νίκη της Αριστεράς!

Και ακόμα υπάρχουν ισχυρά και μεγάλα συνδικάτα  στη βόρεια Ευρώπη που μπορούν να ενεργοποιηθούν. Και στην Ιρλανδία και την Ολλανδία τα κόμματα μας πάνε καλά.

Και οι πιο θαρραλέοι διανοούμενοι ήδη μας στηρίζουν. Κι άλλοι θα έρθουν για να βοηθήσουν.

Στην πρωτοπορία της Ευρώπης η Ελλάδα.

Και η Αριστερά της έχει να παίξει έναν συγκλονιστικά βαρύ ρόλο:

ή που θα αρχίσει να ανθίζει παντού ξανά η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη και η Αξιοπρέπεια ή που δε ξαναυποπτευθούμε τη σκέψη τόσο ριζοσπαστικών ιδεών για πολλές δεκαετίες.

Γιατί ακόμα και αποτυχημένος οικονομικά ο νεοφιλελευθερισμός συνεχίζει να ηγεμονεύει.

Θα προσπαθήσει να διαχωριστεί εντελώς από τη δημοκρατία και ο καπιταλισμός θα φτάσει στην  πιο απάνθρωπη μορφή του, στην κινεζοποιημένη απολυταρχία.

Το μέλλον έρχεται, είναι ήδη εδώ. Είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Και είναι τα εκατομμύρια κόσμου που λαχταράνε την αλλαγή.

Η από τώρα νίκη είναι πως οι πολλοί γνωρίζουν πόσος κόπος χρειάζεται και είναι πρόθυμοι να τον επωμιστούν.

Έχουμε ταξική πάλη μωρό μου. Και το πρώτο της βήμα είναι η ψήφος αυτήν τη Κυριακή στο συριζα.

ΥΓ 1: Δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ πολλές ελπίδες. Μόνο οι πολλές ελπίδες των τρελλών. Η διαφορά είναι ότι τώρα και οι τρελλοί είναι πολλοί.

ΥΓ. 2: Ο Immanuel Wallerstain ένας από τους επιφανέστερους και πιο εύστοχους θεωρητικούς του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος έγραψε στις αρχές του 2012: «Μπορούν να ξεπεραστούν αυτές οι αντιθέσεις και οι διαχωρισμοί  στην Αριστερά τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια; Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά, αν δεν ξεπεραστούν, πιστεύω ότι η Αριστερά σε όλο τον κόσμο δεν θα μπορέσει να κερδίσει στη μάχη που θα διεξαχθεί τα επόμενα είκοσι-σαράντα χρόνια για το σύστημα που θα διαδεχθεί τον καπιταλισμό,  όταν αυτός καταρρεύσει οριστικά.»

 

ΥΓ3: Ο Καζαντζάκης τα λέει πιο Κρητικά: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμεΘα νικηθούμε;» Πολέμα!»

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:45 (Γενικά)

Από το Ηράκλειο Κρήτης

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το 2011 ως γύρισμα της παλίρροιας Το 2011 ως γύρισμα της παλίρροιας

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:11 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Διεθνή- Αριστερά) (, , , )

Βασίλης Ρόγγας

 

Ο κόσμος αλλάζει. Όλες οι βεβαιότητες της προηγούμενης εποχής εκθρονίζονται και οι άνθρωποι δε θα μπορέσουν να ζήσουν ξανά όπως παλιά. Δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά το «όπως παλιά».

 

Το 2011 ήταν η πύκνωση του χρόνου και η διαστολή του χώρου.

 

Ο κόσμος αναγνώριζε εύκολα ένα πρόσωπο σε χιλιάδες παραλλαγές. Κουκουλωμένος, με μολότοφ, με πέτρες, με σφεντόνα, ειρηνικά, με καθαρό το πρόσωπο, να πέφτει, να χτυπά, να σκοτώνεται,  να ξαναέρχεται την επόμενη ημέρα, να επινοεί τη διάρκεια, τη μαζικότητα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

 

Ο διαδηλωτής είναι ο ανώνυμος πρωταγωνιστής.

 

Οι τεράστιες διαδηλώσεις μας στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στη Συρία, στο Μπαχρέιν, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στη Βρετανία, στη Χιλή, στις ΗΠΑ νίκησαν, νικούν την απάθεια. Οι πολίτες πάλεψαν χωρίς ηγέτες και ηγεσίες, χωρίς μια γραφειοκρατία να κρατά τα χαλινάρια. Κατόρθωσαν να μένουν για μήνες στις πλατείες, να παρεμποδίζουν τη λειτουργία του κέντρου των πόλεων τους, να διώξουν δικτάτορες , να φοβίσουν τις τράπεζες, να παλέψουν για δωρεάν παιδεία.

 

Στον αραβικό κόσμο θέλησαν, θέλουν ακόμα την ελευθερία και τη στιγμή αυτή που γράφονται αυτές τις γραμμές άνθρωποι πεθαίνουν γι’αυτήν. Δεν ανέχονται πια τους σιχαμένους δικτάτορες τους.

 

Στο δυτικό κόσμο οι πολίτες κατάλαβαν ξανά ότι δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία και την διεκδικούν πάλι. Μαθαίνουν πως δε μπορεί να υπάρχει πολιτική δημοκρατία χωρίς οικονομική δημοκρατία.

 

Οι μεγάλες λέξεις κέντρισαν ξανά το φαντασιακό μας: δημοκρατία, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη. Ο μεταμοντέρνος χυλός δεν υπάρχει πια και η ακτινοβολία του νεοφιλελευθερισμού σβήνει μαζί με τις υποσχέσεις του για ευημερία. Ο Μαυριτανός του Λονδίνου, που τόσο θέλησαν να τον τελειώσουν οι εχθροί του χαμογελά. Επιβεβαιώθηκε πάλι για το ατελέσφορο του καπιταλισμού και για την κρισιακή του φύση.

 

Η Τύνιδα συνάντησε την Ταχρίρ και η Ντελ Σολ το Σύνταγμα. Οι διαδηλωτές μιμήθηκαν τους τρόπους της διαμαρτυρίας από χώρα σε χώρα, επηρεάστηκαν από το ρεπερτόριο δράσης, είπαν τα ίδια συνθήματα. Χρησιμοποιήσαμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προς όφελος των επαναστάσεων μας. Οι πολίτες κατέστησαν τις δυνατότητες των μέσων, εργαλείο των επιδιώξεων τους. Όμως στους πραγματικούς τοίχους αυτού του κόσμου γράφτηκε: «I was born in Tunisia, I grew up in Egypt, I’ve fought in Yemen, now I’m sacrificing myself in Libya with hopes of victory. One day I will reach Palestine. My name is freedom.»

 

Δεν έχουμε ακόμα βρει το καινούργιο. Είναι στοιβαγμένο ανάμεσα στα παλιά, πασχίζει να θεμελιωθεί στις πλατείες αυτού του κόσμου, στο αιγύπτιο διαδηλωτή που φωνάζει: «Δεν θα σωπάσεις! Είτε είσαι Χριστιανός, είτε είσαι Μουσουλμάνος, είτε είσαι Άθεος. Θα απαιτήσεις τα αναθεματισμένα δικαιώματα σου! Και θα τα κερδίσουμε. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Δεν θα μας φιμώσουν ποτέ!»

 

Ζητήσαμε, ζητάμε ακόμα να ορίζουμε εμείς τις ζωές μας, και να σταματήσουν να κάνουν κουμάντο οι αγορές ή το κράτος.  Ξέρουμε στα σίγουρα πια ότι: «η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει χωρίς κόπο από την πλευρά των ανθρώπων, δεν μπορεί να γίνει με το να αλλάξει κάποιος τις συνθήκες για λογαριασμό τους. Απεναντίας, η πραγματική αλλαγή συντελείται μόνο μέσα από τη διαδικασία τού να αλλάξουν οι ίδιοι οι άνθρωποι τις συνθήκες»*.

 

Ο πιο αγαπημένος ισπανός αναρχικός ηγέτης το είχε πει καλύτερα: «Εμείς κουβαλάμε έναν νέο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη τη στιγμή ακόμα που σας μιλάω»**.

 

Το παιχνίδι είναι ανοιχτό.

 

Και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο.

 

Ξανατέθηκε, για μια ακόμα φορά στην ανθρώπινη ιστορία, το θεμελιώδες ερώτημα: «τι θα γινόταν εάν»…

 

Το λυμένο αίνιγμα όλων των κοινωνιών το απαντά ο τόσο γλυκύς Χάουαρντ Ζιν στο «Μαρξ στο Σόχο».

 

 

*Κάρλ Μάρξ

**Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ψυχολογία ξεχωριστών ανθρώπων: μια (αναγκαστικά) ατελής γραφή

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:44 (Γενικά, Ψυχολογία) ()

Βασίλης Ν. Ρόγγας, Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009

 

Δε μπορεί κανένας να πιάσει ένα τόσο ευρύ θέμα με μια σημείωση στο φέισμπουκ. Η ψυχολογία και κατ’ επέκταση η εσωτερική δυναμική της προσωπικής διαδρομής του καθενός που εμφορείται από όλων των ειδών τις αγγυλώσεις και ταυτόχρονα τους προωθητήρες του παρελθόντος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αναλυθεί μεταξύ τυριού και αχλαδιού.

Μόνο να ψηλαφίσει θα μπορούσε κανείς και πάλι με την από τα πριν βεβαιότητα(και γι’αυτό αγκωνάρι γενικότητας) της ελλειπτικότητας από την οποία σίγουρα θα διακρίνεται η ανάλυση του. Δε θα ήθελα να μακρυγορήσω, αλλά απλά επειδή τυχαία μπορείς να συμπεράνεις διάφορα γνωρίζοντας προσωπικότητες, έχει την αξία του να διατυπωθούν ορισμένα από αυτά. Παρόλο το διάβασμα του Φρόιντ, του Λακάν, του Φρόμ, του Ράιχ κλπ κλπ(ναι και του Γιάλομ) ακόμα υπάρχουν ζητήματα που εκπλήσσουν.

Θα το πιάσω μόνο γενικά λοιπόν. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να υπεισέρχονται σε έργα και πάρεργα πολλές φορές μη μπορώντας να σταθμίσουν το ουσιώδες από το επουσιώδες. Με άλλα λόγια δεν αφιερώνονται σε συγκεκριμένες συναισθηματικές και υλικές διαδικασίες (δουλειά, επιστήμη, τέχνη, έρωτα) από επιλογή, αλλά γιατί έτσι χρειάζεται. Το φταίξιμο δεν είναι μόνο δικό τους, αλλά έχει να κάνει με την κυριαρχία και την υποταγή σε νόρμες. Και από αυτές (τις νόρμες) δε ξεφεύγει κανείς ολότελα (άσχετο, αλλά εδώ έγκειται και η ματαιότητα του τρόπου ζωής και πολιτικής δράσης των περισσοτέρων ελλήνων αναρχικών, που θαρρούν οτι μπορούν να ζήσουν εκτός συστήματος).

Ας πιάσουμε λοιπόν αυτούς που νιώθουν οτι με ένα τρόπο ξέφυγαν ή προσπαθούν προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς να εξετάσουμε τώρα δα τα κίνητρα τους(η ελλειπτικότητα που λέγαμε). Για να δημιουργήσουν αυτό που ονοματίσαμε ‘Έργο», και σε αυτό να δώθει με το πέρας κάποιου χρόνου μια κάποια αυταξία, χρειάζεται να κανοναρχήσουν ενάντια ή και παράλληλα με τους κυρίαρχους ηθικούς ή και άλλους νόμους. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο να συντελέσουν άθελα τους στην στρεβλή διάρθρωση ενός κώδικα συμπεριφοράς και τρόπου ζωής που είναι τόσο αλλότριος από τον κυρίαρχο, έτσι ώστε όχι μόνο σε καμία περίπτωση να μη μπορούν να «ενταχθούν» εντός πλαισίου, εντός συστήματος, αλλά και η καινούργια δημιουργία να χρειάζεται δυσανάλογα πολλούς πόρους (ψυχολογικούς, υλικούς κλπ), που είναι σχεδόν νομοτέλεια ότι δε θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν.

Συνήθως έχουμε δυο τινά: η την προσπάθεια δημιουργίας άλλου προτύπου μαζί με άλλους σε μια χαλαρή ή και ρωμαλέα συλλογικότητα ή την προσπάθεια εμπέδωσης αυτής της διαφορετικότητας ατομικά, εσωτερικά. Στη δεύτερη περίπτωση οι άνθρωποι έχουν χάσει. Και οι όροι ήττας είναι δυσβάσταχτοι ψυχολογικά γιατί ως αγελαία ζώα δε μπορούμε απλά να βγούμε εκτός πλαισίου μονάχοι. Χρειάζονται πολλοί. Αυτός είναι και ο λόγος δημιουργίας των κάθε είδους πια συλλογικοτήτων της κοινωνιας των πολιτών για μια σειρά απίθανους λόγους, στους σημερινούς καιρούς. Παρόλα αυτά, συνήθως μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης είναι ακριβώς αυτές οι δεύτερες που περιγράψαμε.

Χμ, και που το πάω τελικά; Η βίωση της όντως ζωής είναι κάτι προσωπικό, κάτι που θεσμικά δε μπορεί να εφαρμοστεί με νόμους και όμως αυτοί οι νόμοι είναι μέρος των παραγόντων που συνθέτουν τις προσωπικότητες. Σε ιδιωτικές κουβέντες έχω πει ότι δε γνωρίζω καμία ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Όμως στους χώρους που κινούμαι γνωρίζω δεκάδες ανθρώπους ξεχωριστούς, χαρισματικούς, μελαγχολικούς κια χαρούμενους. Αυτούς που από τα πριν είπαμε ότι ζουν ή θέλουν να ζουν εκτός πλασίου. Η λύση για την ψυχική οικονομία τέτοιου τύπου ανθρώπων, αν χρειάζεται μια τέτοια, είναι να καταστήσουν σαφές στους εαυτούς τους ότι μόνοι δε μπορούν. Και ότι χρειάζονται πολλοί. Και ‘για να γυρίσει ο ήλιος’ και για οτιδήποτε άλλο. Και όλο αυτό προυποθέτει την συναισθηματική πληρότητα, η οποία μπορεί να έχει τα ups and downs, αλλά εικονοποιώντας την θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με τη σιγουρία για το επόμενο κύμα που θα σκάσει στην ακτή.

Αλλιώς: η εφαρμογή μοντέλων ψυχαναλυτικής διείσδυσης σε ξεχωριστές προσωπικότητες χρειάζεται και τη συγκατάθεση τους. Χρειάζονται οι όροι αποδοχής. Και όρος κύριος μπορεί να είναι η συμπάθεια, ο έρωτας, η αγάπη, η κοινή ιδεολογία κλπ κλπ. Αυτά είναι τα δομικά στοιχεία, η βάση, μιας αγαστής σχέσης, σαφώς με τις αντιπαραθέσεις της. Το λεπτό σημείο αυτής της κατάδυσης στην προσωπικότητα του Άλλου (φίλου, ερωτικού συντόφου) είναι ο τρόπος επαναπροσδιορισμού του δέοντος. Και αυτό δεν είναι ίδιο για τον καθένα, ούτε έχει έναν και μοναδικό τρόπο. Έχει περίπου 6.000.000.000, όσοι περίπου και οι άνθρωποι στον πλανήτη, που με έναν τρόπο θέλουν να έιναι ξεχωριστοί.

Υ.Γ. Αυτο δε συνιστά ένα σχετικισμό στην ανάλυση του τύπου: «όλοι είναι ξεχωριστοί, δεν υπάρχει περίπτωση προσσέγισης του Άλλου». το αντίθετο μάλιστα. Αλλά μάλλον θα επανέλθω. Χρωστάω και κάτι ψιλά για την Ικαρία.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Next page »