A las barricadas! Απευθείας ανταπόκριση από την γενική απεργία στη Βαρκελώνη.

Μαΐου 19, 2012 at 21:30 (Αστυνομική Βία, Διεθνή- Αριστερά) (, , )

του Κωνσταντίνου Ρόγγα

 

Οι δράσεις ξεκινήσανε αργα το βράδυ της Τετάρτης.

 

Κάτοικοι από της συνελεύσεις γειτονιών συγκεντρώθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης (Born, Gracia, Raval) προκειμένου να προβούν σε κλείσιμο των bar και των εστιατορίων που παραμέναν ανοιχτά μετα τις 12.

 

Σε μία άλλη γειτονιά (Pomplenou) εμπόδισαν τα οχήματα τροφοδοσίας των supermarrket.Τα χαράματα της Πέμπτης οι ίδιες συνελεύσεις προέβησαν σε αποκλεισμό των κεντρικών αρτηριώντης πόλης ώστε να εμποδίσθει η είσοδος σε αυτή. Το αποτέλεσμα ήταν ουρές χιλιομέτρων.

 

Μετα τις 9 ιδίου τύπου δράσεις συνεχίστηκαν σε όλη την πόλη προκειμένου να κλείσουν τα εμπορικά καταστήματα. Περπατώντας στις συνοικίες, παντού αναποδογυρισμένoι κάδοι. Στο κέντρο το μεσημέρι η πόλη ανέδυε την αίσθηση μιας πόλης που απεργεί. Μετά τις 4 κάποια καταστήματα άρχισαν να ανοίγουν σιγά σιγά με τη συνοδεία βέβαια των κατασταλτικών δυνάμεων. Μετά τις 5 ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται στην Placa Catalunya και στην κεντρικη/ εμπορικη αρτηρία(Passeig de gracia) που ενώνει το κέντρο με τις πάνω γειτονιές της πόλης .

 

Τα καλέσματα είχαν ως εξής: Οι αγανακτισμένοι στην Plaza Catalunya και τα συνδικάτα ψηλά στη διασταύρωση του Passeig de gracia με τη Diagonal με σκοπό να κατηφορίσουν προς Catalunya. Οι κατα τόπους προσυγκεντρώσεις των γειτονίων πορευόντουσαν και αυτες προς την κεντρική πλατεία.

 

Εμέις κατηφορήσαμε προς Catalunya με τη CNT και το αναρχικό μπλοκ που επέλεξαν να κατέβουν απόδρόμο παράλληλο του Passeig.

 

Φτάσαμε μέχρι Urquinaona όπου στρίψαμε και πήραμε την τελική ευθεία για Catalunya. Εκεί άρχισαν και οι πρώτες μαχες. Περίπου 7 – 8 μικρές και ευέλικτες κλούβεςτων MAT πορευόντουσαν με μεγάλη ταχύτητα από πίσω μας. Αναγκαστήκαμε βέβαια να ανοίξουμε και να περάσουν. Σκοπός τους ήταν να μη μας αφήσουν να φτάσουμε Catalunya.

 

Οι μπάτσοι κατέβηκαναπό τις κλούβες και άρχισαν να ρίχνουν πλαστικές σφαίρες.Καταφέραμε να ξεφύγουμε και να βρεθούμε με τον υπόλοιπο κόσμο στη μεριά τουcorte ingles. To corte ingles είναι το αντίσοιχο hondos center της Ισπανίας και το κεντρικό κτήριο θεωρείται εδώ ο ναός του καπιταλισμού/ καταναλωτισμού. Κάστρο απόρθητο μέχρι χθες μιας καιπάντα φυλάσεται δυνατά από τις κατασταλτικές δυνάμεις. Το πρώτο οδόφραγμα στήθηκε στην πάνω μερια του!

 

Οι μπάτσοι απωθήθηκαν μετα από αλλεπάλληλα ντου με απότέλεσμα να καταληφθεί το οδοστρωμα και να στηθεί κ δεύτερο οδόφραγμαπαρακάτω. Αυτό έδωσε την ευκαιρία να σπαστεί το corte ingles και να πάρει φωτιά. Δυστυχώς η έλλειψη κινηματικής παιδείας άφησε την κάτω μεριά του corte ingles εκτεθιμένη. Η αστυνμία έσπασε τα οδοφράγματα και μας περιόρισαν στα πέριξ της πλατείας.

 

Η συνέχεια είχε πετροπόλεμο. Οι μπάτσοι απαντούσαν με πλαστικές σφαίρες. Λίγο αργότερα έγινε και το πρωτοφανες για τα ισπανικα δεδομένα: έπεσαν τα πρώτα χημικά.  Οι αστυνομικοί χτυπούσαν όποιον/α έβρισκαν μπροστά τους κατέλαβαν την πλατεία. Ο κόσμος έσπασε προς τη rambla και άρχισαν ναγεμίζουν και τα στενά του Raval και του Gotico (οι 2 κεντρικές συνοικίες που βρίσκονται εκατέρωθεντης rambla).

 

Οι μάχες εξάπλώθηκαν και σε άλλα σημεία του κέντρου. Βρέθηκα στην Plaza Universitat όπου φάνηκε και ο πανικός των κατασταλτικών δυνάμεων. Πηγαινοερχόντουσαν με τις μικρές τους κλούβες και αποβιβαζόντουσαν προτάσοντας τα γκλομπ σε σημεία με συγκεντρωμένο κόσμο προκειμένου να τουςτρομάξουν. Και η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος εδώ τρομάζει εύκολα και τρέχει πανικόβλητος.

 

Μόνο οι“προερχόμενοι/ες από τον ελλαδικό χώρο” παραμέναμε ψύχραιμοι/ες. Μετα τις 10 οι μπάτσοι είχαν καταλάβει όλο το κέντρο ενώ κάποιοι/ες εναπομείναντες συγκεντρώθηκαν έξω από τη »ΓΑΔΑ» προς συμπαράσταση στους συλληφθέντες.

 

Χθες οι κοινωνία της Βαρκελώνης έδειξε τα δόντια της με επιμονή και θάρρος. Ο πασιφισμός τωναγανακτισμένων έδωσε τη θέση του στην κάλυψη και εμψύχωση εκείνων που ήταν στις πρώτες γραμμές. Ευτυχώς οι τραυματισμοί εδώ δεν εμπνέουν ανυσηχίες και ας ελπίσουμε οι σοβαρά τραυματίες από άλλες πόλεις να τα καταφέρουν.

 

A las barricadas!

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μάρτης 1977,Μπολόνια.

Μαΐου 19, 2012 at 21:22 (Αστυνομική Βία, Διεθνή- Αριστερά, Κοινωνικά Κινήματα, Τέχνη) (, )

Για την αντιγραφή: Βασίλης Ρόγγας

«Το απόγευμα έφτασαν τα νέα της επίθεσης της αστυνομίας στο πανεπιστήμιο. Χιλιάδες άνθρωποι συγκρούστηκαν.

Πάνω στον ενθουσιασμό του ένας που συμμετείχε στα γεγονότα έγραψε:

«Η αστυνομία είχε φύγει. Κούραση. Θυμός. Χαρά. Η μυρωδιά της εξέγερσης μετά από χρόνια δουλοπρέπειας. Τα πρόσωπα των συντρόφων είναι χαμογελαστά, τα μάτια τους κατακόκκινα από τα δακρυγόνα.

Μπουκάλια καλό κρασί απαλλοτριωμένα από τα μπαρ αλλάζουν χέρια. Σαμπάνια, τσιγαριλίκια, μολότωφ…

Ένα πιάνο παίζει Σοπέν. Βρίσκεται στη μέση του δρόμου. Κάποιοι το έβγαλαν έξω από ένα μπαρ. Ακριβώς πίσω από το οδόφραγμα…

Κανείς σήμερα δε δίνει διαταγές. Αύριο;

Αύριο θα έρθουν τα τανκς. Αλλά σήμερα,

για λίγες ώρες, αυτός ο τόπος είναι ελεύθερος.

Σοπέν. Κρασί. Θυμός και χαρά.»

Από το βιβλίο του Goerge Katsiaficas, «H ανατροπή της πολιτικής. Ευρωπαϊκά αυτόνομα κοινωνικά κινήματα και η αποαποικιοποίηση της καθημερινής ζωής», Εκδόσεις ελευθεριακή κουλτούρα.

υ.γ.: Δεν υιοθετώ τίποτα. Αυτό δε σημαίνει ότι απορρίπτω.

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το 2011 ως γύρισμα της παλίρροιας Το 2011 ως γύρισμα της παλίρροιας

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:11 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Διεθνή- Αριστερά) (, , , )

Βασίλης Ρόγγας

 

Ο κόσμος αλλάζει. Όλες οι βεβαιότητες της προηγούμενης εποχής εκθρονίζονται και οι άνθρωποι δε θα μπορέσουν να ζήσουν ξανά όπως παλιά. Δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά το «όπως παλιά».

 

Το 2011 ήταν η πύκνωση του χρόνου και η διαστολή του χώρου.

 

Ο κόσμος αναγνώριζε εύκολα ένα πρόσωπο σε χιλιάδες παραλλαγές. Κουκουλωμένος, με μολότοφ, με πέτρες, με σφεντόνα, ειρηνικά, με καθαρό το πρόσωπο, να πέφτει, να χτυπά, να σκοτώνεται,  να ξαναέρχεται την επόμενη ημέρα, να επινοεί τη διάρκεια, τη μαζικότητα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

 

Ο διαδηλωτής είναι ο ανώνυμος πρωταγωνιστής.

 

Οι τεράστιες διαδηλώσεις μας στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στη Συρία, στο Μπαχρέιν, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στη Βρετανία, στη Χιλή, στις ΗΠΑ νίκησαν, νικούν την απάθεια. Οι πολίτες πάλεψαν χωρίς ηγέτες και ηγεσίες, χωρίς μια γραφειοκρατία να κρατά τα χαλινάρια. Κατόρθωσαν να μένουν για μήνες στις πλατείες, να παρεμποδίζουν τη λειτουργία του κέντρου των πόλεων τους, να διώξουν δικτάτορες , να φοβίσουν τις τράπεζες, να παλέψουν για δωρεάν παιδεία.

 

Στον αραβικό κόσμο θέλησαν, θέλουν ακόμα την ελευθερία και τη στιγμή αυτή που γράφονται αυτές τις γραμμές άνθρωποι πεθαίνουν γι’αυτήν. Δεν ανέχονται πια τους σιχαμένους δικτάτορες τους.

 

Στο δυτικό κόσμο οι πολίτες κατάλαβαν ξανά ότι δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία και την διεκδικούν πάλι. Μαθαίνουν πως δε μπορεί να υπάρχει πολιτική δημοκρατία χωρίς οικονομική δημοκρατία.

 

Οι μεγάλες λέξεις κέντρισαν ξανά το φαντασιακό μας: δημοκρατία, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη. Ο μεταμοντέρνος χυλός δεν υπάρχει πια και η ακτινοβολία του νεοφιλελευθερισμού σβήνει μαζί με τις υποσχέσεις του για ευημερία. Ο Μαυριτανός του Λονδίνου, που τόσο θέλησαν να τον τελειώσουν οι εχθροί του χαμογελά. Επιβεβαιώθηκε πάλι για το ατελέσφορο του καπιταλισμού και για την κρισιακή του φύση.

 

Η Τύνιδα συνάντησε την Ταχρίρ και η Ντελ Σολ το Σύνταγμα. Οι διαδηλωτές μιμήθηκαν τους τρόπους της διαμαρτυρίας από χώρα σε χώρα, επηρεάστηκαν από το ρεπερτόριο δράσης, είπαν τα ίδια συνθήματα. Χρησιμοποιήσαμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προς όφελος των επαναστάσεων μας. Οι πολίτες κατέστησαν τις δυνατότητες των μέσων, εργαλείο των επιδιώξεων τους. Όμως στους πραγματικούς τοίχους αυτού του κόσμου γράφτηκε: «I was born in Tunisia, I grew up in Egypt, I’ve fought in Yemen, now I’m sacrificing myself in Libya with hopes of victory. One day I will reach Palestine. My name is freedom.»

 

Δεν έχουμε ακόμα βρει το καινούργιο. Είναι στοιβαγμένο ανάμεσα στα παλιά, πασχίζει να θεμελιωθεί στις πλατείες αυτού του κόσμου, στο αιγύπτιο διαδηλωτή που φωνάζει: «Δεν θα σωπάσεις! Είτε είσαι Χριστιανός, είτε είσαι Μουσουλμάνος, είτε είσαι Άθεος. Θα απαιτήσεις τα αναθεματισμένα δικαιώματα σου! Και θα τα κερδίσουμε. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Δεν θα μας φιμώσουν ποτέ!»

 

Ζητήσαμε, ζητάμε ακόμα να ορίζουμε εμείς τις ζωές μας, και να σταματήσουν να κάνουν κουμάντο οι αγορές ή το κράτος.  Ξέρουμε στα σίγουρα πια ότι: «η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει χωρίς κόπο από την πλευρά των ανθρώπων, δεν μπορεί να γίνει με το να αλλάξει κάποιος τις συνθήκες για λογαριασμό τους. Απεναντίας, η πραγματική αλλαγή συντελείται μόνο μέσα από τη διαδικασία τού να αλλάξουν οι ίδιοι οι άνθρωποι τις συνθήκες»*.

 

Ο πιο αγαπημένος ισπανός αναρχικός ηγέτης το είχε πει καλύτερα: «Εμείς κουβαλάμε έναν νέο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη τη στιγμή ακόμα που σας μιλάω»**.

 

Το παιχνίδι είναι ανοιχτό.

 

Και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο.

 

Ξανατέθηκε, για μια ακόμα φορά στην ανθρώπινη ιστορία, το θεμελιώδες ερώτημα: «τι θα γινόταν εάν»…

 

Το λυμένο αίνιγμα όλων των κοινωνιών το απαντά ο τόσο γλυκύς Χάουαρντ Ζιν στο «Μαρξ στο Σόχο».

 

 

*Κάρλ Μάρξ

**Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Α.Αινστάιν στο πρώτο τεύχος του Monthly Review: «Γιατί Σοσιαλισμός;»(1949)

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:09 (Διεθνή- Αριστερά) (, , , )

«… Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως αυτή υφίσταται σήμερα, είναι, κατά τη γνώμη μου, η πηγή του κακού. Βλέπουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας διαρκώς προσπαθούν να στερήσουν το ένα από το άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας, όχι με τη βία αλλά με την πιστή τήρηση των νόμιμα εφαρμοσμένων κανόνων…

… Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να εξαλειφθούν αυτά τα σοβαρά δεινά. Συγκεκριμένα, μέσω της εγκαθίδρυσimageης μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, συνοδευόμενης από ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο σε κοινωνικούς στόχους. Σε μια τέτοια οικονομία, που προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, διανέμει τη διαθέσιμη εργασία σε όλους όσοι είναι ικανοί να εργαστούν και εγγυάται τα «προς το ζην» σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Η εκπαίδευση επιχειρεί παράλληλα με την καλλιέργεια των έμφυτων ικανοτήτων του κάθε ατόμου να αναπτύξει μέσα του αίσθημα ευθύνης για τους συνανθρώπους του, αντί να θεοποιεί τη δύναμη και την επιτυχία, όπως κάνει στη σύγχρονη κοινωνία μας.

Παρ’ όλα αυτά, είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι μία σχεδιασμένη οικονομία δεν είναι ήδη σοσιαλισμός. Μία σχεδιασμένη οικονομία μπορεί να συνοδεύεται από την ολοκληρωτική υποδούλωση του ατόμου. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων: πώς είναι δυνατόν, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτεταμένο συγκεντρωτισμό της πολιτικής και οικονομικής δύναμης, να αποτρέψουμε τη γραφειοκρατία από το να γίνει παντοδύναμη και αλαζονική; Πώς μπορούν να προστατευθούν τα δικαιώματα του ατόμου και να εξασφαλιστεί ένα δημοκρατικό αντίβαρο απέναντι στη δύναμη της γραφειοκρατίας;

Η σαφήνεια σχετικά με τους στόχους και τα προβλήματα του σοσιαλισμού είναι ζήτημα τεράστιας σημασίας στη μεταβατική εποχή μας.»

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ιδρυτικές αρχές του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος της Γαλλίας, που εγκρίθηκαν από το συνέδριο

Νοέμβριος 26, 2009 at 15:52 (Διεθνή- Αριστερά)

20 Φεβρουαρίου 2009

Αυτές οι ιδρυτικές αρχές εγκρίθηκαν με 540 υπέρ, 1 κατά, 49 αποχές και 5 αρνήσεις ψήφου.

Το έγγραφο αυτό καθορίζει τα ουσιώδη στοιχεία που συνιστούν τη βάση επί της οποίας συγκεντρωνόμαστε για την ίδρυση του κόμματός μας. Είναι το αποτέλεσμα, με τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του, με τις ατέλειές του στη μορφή, μιας πλατιάς συλλογικής επεξεργασίας εκατοντάδων τροπολογιών στο τέλος των συζητήσεων που έγιναν στους κόλπους επιτροπών, πρόπλασμα της ζωντανής δημοκρατίας που τροφοδοτεί τη διαδικασία στην οποία είμαστε όλοι μας ενταγμένοι.
Δεν είναι ένα πρόγραμμα πλήρες, λεπτομερές, ένα «μανιφέστο», αλλά συνοψίζει τις αναφορές που είναι δικές μας: τη ριζική κριτική της σημερινής κοινωνίας, με την οποία θέλουμε να έρθουμε σε ρήξη, μια κριτική που θέτει τις αρχές της κοινωνίας που επιθυμούμε και τη στρατηγική για να την πετύχουμε. Οι αρχές αυτές συνιστούν την πολιτική μας ταυτότητά: η μόνη απάντηση στην παγκοσμιοποιημένη κρίση της κεφαλαιοκρατίας, η μάχη από την οποία εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας, είναι η μάχη για ένα σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, ένα σοσιαλισμό δημοκρατικό, οικολογικό και φεμινιστικό.

1 – Η κεφαλαιοκρατία θέτει σε κίνδυνο την ανθρωπότητα και τον πλανήτη
Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα γεννά αλληλοσυνδεόμενες κρίσεις: διατροφικές, οικονομικές, οικολογικές, ενεργειακές, χρηματοπιστωτικές, υγείας, κοινωνικές, διεθνείς εντάσεις και πολέμους, των οποίων οι επιπτώσεις παραμένουν ακόμη δραματικές.
Η παγκοσμιοποίηση, που έχει ως γνώρισμα την επίθεση των κυρίαρχων τάξεων ενάντια στους εργαζόμενους και στους λαούς για να αυξηθούν τα κέρδη, καταλήγει σε μια βαθειά και δομική κρίση του ίδιου του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.
Από το 1980, εντείνει την εκμετάλλευση, τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζόμενων στα πλαίσια ενός μεγαλύτερου διεθνούς καταμερισμού εργασίας, βαθαίνει τις κάθε είδους ανισότητες, διαιωνίζει τη λεηλασία των λαών στα πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών σχέσεων, εξαντλεί της πηγές και καταστρέφει τον πλανήτη.
Τα ρημάγματα της κυριαρχίας του κεφαλαίου κάνουν όλο και πιο επίκαιρο το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».
Στο όνομα του κέρδους, οι κεφαλαιοκράτες οργανώνουν την υπερπαραγωγή άχρηστων ή/και επιβλαβών εμπορευμάτων, τη στιγμή που πάνω από τρία δισεκατομμύρια κάτοικοι του πλανήτη, ήτοι περί το ήμισυ της ανθρωπότητας, ζουν με λιγότερο από ένα ευρώ τη μέρα.. Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν στις παραγκουπόλεις και 970 εκατομμύρια υποφέρουν από υποσιτισμό. Σύμφωνα με το διευθυντή του FAO (οργανισμός των ηνωμένων εθνών για τη διατροφή και τη γεωργία – σ.τ.μ.), θα αρκούσαν 20 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο για 15 χρόνια ώστε να τελειώνουμε με τη διατροφική ανασφάλεια, τη στιγμή που εκατομμύρια δισεκατομμυρίων δολαρίων καταβροχθίζονται για να ανασυρθούν και πάλι στην επιφάνεια οι κερδοσκόποι.
Η συγκέντρωση αερίων του θερμοκηπίου έχει οδηγήσει ήδη σε μια κλιματική υπερθέρμανση, η οποία συνεχίζει να έχει ανοδικές τάσεις, σε σημείο που φουντώνουν οι προβλέψεις ότι σύντομα μπορεί να φτάσουμε σε μη αναστρέψιμα σημεία με αδύνατον να ελεγχθούν απορυθμίσεις, οι επιπτώσεις των οποίων είναι ήδη παρούσες και γίνονται όλο και χειρότερες: πλημμύρες για τους μεν, ξηρασίες για τους δε, σαρωτικές καταιγίδες, ανατροπές και εξαφάνιση ενός αυξανόμενου αριθμού ζώντων ειδών, καταστροφή της βιοποικιλότητας, αγροτικές κρίσεις. Η κεφαλαιοκρατική «παραγωγή για την παραγωγή» (productivisme) προκαλεί, μέσω της μόλυνσης του αέρα, του ύδατος, των διατροφικών προϊόντων, μια υποβάθμιση της υγείας του πληθυσμού.
Η ίδια η ύπαρξη εκατομμυρίων ανθρώπων απειλείται άμεσα, πρωτίστως οι πιο φτωχοί λαοί, οι οποίο είναι και αυτοί που ευθύνονται λιγότερο για της εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, κάτι που είναι σε θέση να επιφέρει μαζικές μεταναστεύσεις πληθυσμών.
Η πυρηνική ενέργεια που χρησιμοποιείται για πολιτικούς σκοπούς και επιβάλλεται ως εναλλακτική λύση στο ενεργειακό και η πυρηνική ενέργεια που χρησιμοποιείται για στρατιωτικούς σκοπούς συνιστούν ευρύτατες απειλές για το περιβάλλον, την υγεία και την ασφάλεια των εργαζόμενων, των πληθυσμών και των μελλοντικών γενεών.
Οι διαπιστώσεις αυτές αρκούν από μόνες τους για να κάνουν εμφανές το μέγεθος του κοινωνικού και οικολογικού τιμήματος της κεφαλαιοκρατικής οργάνωσης της παραγωγής, με την οποία νομιμοποιείται ακόμη και η κερδοσκοπία σχετικά με τη μόλυνση. Αρκούν, επίσης, και για να ακυρώσουν το λόγο των οπαδών του συστήματος, που συνίσταται στο να θεωρεί ότι η πρόοδος, μέσω μικρών, αλλεπάλληλων τροποποιήσεων οδηγεί στη βελτίωση των συνθηκών ζωής και στη μείωση των ανισοτήτων. Αντιθέτως, οι ανισότητες βρίσκονται σε έξαρση ακόμη και σε περίοδο ανάπτυξης.
Στη Γαλλία, το 10% των πλουσιοτέρων κατέχουν το 46% του εθνικού πλούτου, ενώ, σύμφωνα με το INSEE (εθνικό ινστιτούτο στατιστικής και οικονομικών μελετών – σ.τ.μ.), περί τα 7,9 εκατομμύρια ανθρώπων ζούσαν το 2006 κάτω από το όριο της φτώχειας, ήτοι με λιγότερο από 880 ευρώ το μήνα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών, στα δύο τρίτα των χωρών του ΟΟΣΑ αυξήθηκαν οι ανισότητες και ο αριθμός των φτωχών.
Η λογική του κέρδους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ολοένα και πιο σημαντική εμπορευματοποίηση όλων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων (κυριότερα στις δημόσιες υπηρεσίες, διαμέσου της GATS). Συνοδεύεται από έναν ανταγωνισμό αναφορικά με τα εδάφη, τους θεσμούς, τα άτομα, έναν ανταγωνισμό που καταστρέφει τους κοινωνικούς δεσμούς και την αλληλεγγύη, που αποκλείει, κατακερματίζει τη ζωή των εργαζόμενων.
Οι συνθήκες ζωής υποβαθμίζονται. Οι εργοδότες απολύουν κατά το δοκούν, αυξάνουν τον ανταγωνισμό σε παγκόσμια κλίμακα μεταξύ των εργαζόμενων με σκοπό να μειώσουν τους μισθούς στο κατώτατο δυνατό όριο, γκρεμίζουν το δικαίωμα στην εργασία. Η ανασφάλεια μεγαλώνει. Οι πρόσκαιρες συμβάσεις αυξάνονται, διασκορπίζουν τους εργαζόμενους σε νέα κοινωνικά στρώματα και διασπούν τον κόσμο της εργασίας: συμβάσεις ορισμένου χρόνου, stage, άνεργοι, επιδοτούμενη απασχόληση, μερική απασχόληση, αναπληρωτές, επιδόματα αλληλεγγύης κτλ. Η ελαστικότητα και η εντατικοποίηση των ρυθμών γενούν μια υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας (δυσχέρειες, ατυχήματα, επαγγελματικές ασθένειες, αυτοκτονίες).
Οι δημόσιες υπηρεσίες γκρεμίζονται, οι πλέον κερδοφόροι τομείς τους ιδιωτικοποιούνται. Η επίμονη αναζήτηση νέων αγορών επέβαλε ένα επίβουλο και χειριστικό μοντέλο βασισμένο στην κατανάλωση. Έτσι, το άτομο υποβλήθηκε σε νέα, αδιάκοπα φορτία που γενούν ταυτόχρονα ματαίωση και εξάρτηση από το σύστημα.
Η κοινωνική προστασία υποχωρεί. Το δικαίωμα στη σύνταξη αμφισβητείται. Το περιβάλλον υποβαθμίζεται, σε σημείο που να απειλεί η οικολογική καταστροφή.
Είναι η ξέφρενη αναζήτηση του κέρδους από μια μηδαμινή μειοψηφία του πληθυσμού που βρίσκεται στη ρίζα αυτής της κρίσης.
Η τωρινή χρεοκοπία είναι το λογικό αποτέλεσμα ενός αποτυχημένου συστήματος. Είναι το προϊόν της αντίφασης μεταξύ της άνευ ορίων ανάπτυξης των πιστώσεων, της οικονομίας των χρεών και της αγοράς, πολλώ δε μάλλον που οι κυρίαρχες τάξεις, στην αναζήτηση της μέγιστης κερδοφορίας, την περιορίζουν, συντηρώντας τη μαζική ανεργία, την αβεβαιότητα, παγώνοντας τους μισθούς…
Η λογική αυτή είναι εκείνη του αγώνα που διεξάγει με κυνισμό η οικονομική, επιχειρηματική, πολυεθνική, τραπεζική αστική τάξη, οι κερδοσκόποι, οι πολιτικοί σύμμαχοι, οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς οργανισμοί με τις υπηρεσίες τους (ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΕΕ, ΕΚΤ, Παγκόσμια Τράπεζα), αντίπαλοι που πρέπει να αντιπαλέψουμε σε εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα.
Στην εξέλιξη της κεφαλαιοκρατίας και στην επέκταση της εμπορευματικής σφαίρας στο σύνολο του πλανήτη, αντιστοιχεί μια άνευ προηγουμένου οικολογική κρίση. Αν ως τώρα οι ανθρώπινες κοινωνίες είχαν να αντιμετωπίσουν περιβαλλοντικές κρίσεις λόγω της ανορθολογικής χρησιμοποίησης των πηγών τους, είναι η πρώτη φορά που μια κρίση παίρνει τέτοια ευρύτητα, ώστε να αφορά όλους τους κατοίκους του πλανήτη και να εντείνει εξίσου τις κοινωνικές ανισότητες.
Σε αυτά τα πλαίσια της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης, μακράν του να κατευθυνόμαστε προς την ειρήνη, γινόμαστε μάρτυρες των υπερεξοπλισμών, της επιδείνωσης των εντάσεων και των διεθνών διενέξεων. Από το Ιράκ στη Γεωργία, περνώντας από το Αφγανιστάν, την Αφρική και την Παλαιστίνη, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και η Γαλλία, επιβάλλουν την κυριαρχία τους στους λαούς, τον έλεγχο των πηγών εφοδιασμού, των πρώτων υλών, του πετρελαίου…, προς μέγιστο όφελος των πολυεθνικών, μεταξύ αυτών και των πολυεθνικών οπλικών συστημάτων. Η επιθετική αυτή πολιτική έχει ως αποτέλεσμα να προωθεί την άνοδο του εθνικισμού, των θρησκευτικών ολοκληρωτισμών και των κοινοτικών λογικών, που ενορχηστρώνονται για να διαιρούν τους λαούς.
Έτσι, οι αντικαπιταλιστές μιας ιμπεριαλιστικής χώρας οφείλουν πριν απ’ όλα να αγωνιστούν εναντίον των εθνικών κεφαλαιοκρατών, εναντίον του δικού τους ιμπεριαλιστικού κράτους και του στρατού του. Υπό την έννοια αυτή, υποστηρίζουμε την απαλλοτρίωση από τους εργαζόμενους και το λαό της χώρας των γαλλικών επιχειρήσεων που εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και τις πηγές των καταπιεσμένων χωρών. Οπουδήποτε είναι παρών ο γαλλικός στρατός (ή ο στρατός άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών), υποστηρίζουμε τις λαϊκές αντιστάσεις και τη στρατιωτική ήττα των ιμπεριαλιστικών στρατών.
Η ειρήνη είναι ασυμβίβαστη με το σύστημα αυτό: «η κεφαλαιοκρατία φέρει εντός της τον πόλεμο όπως το σύννεφο φέρνει την καταιγίδα» (Ζαν Ζωρές).
Την πολιτική αυτή υπαγορεύουν οι κεφαλαιοκρατικές τάξεις σε όλα τα κόμματα και τις κυβερνήσεις, τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς, που προσαρμόζονται, υπακούουν ή και εγκωμιάζουν την οικονομία της αγοράς, καθώς επίσης και τη διατήρηση του συστήματος της εκμετάλλευσης. Η πολιτική αυτή συνοδεύεται από τη βούληση να καταπνίξουν τη δημοκρατία. Ο πληθυσμός δεν μπορεί να ασκήσει κανέναν έλεγχο πάνω στις ακολουθούμενες πολιτικές και στους εκλεγμένους που τις εφαρμόζουν με τη συνεργία των μέσων ενημέρωσης και του τύπου που κατέχουν κάποιες μεγάλες ομάδες στην υπηρεσία της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Χρησιμοποιούμε, υπερασπιζόμαστε και δίνουμε ζωή στα δημοκρατικά δικαιώματα ώστε να διεξαγάγουμε την πολιτική μάχη. Δεν είναι δυνατόν το σημερινό κράτος και οι θεσμοί του να τεθούν στην υπηρεσία ενός πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού. Οι οργανισμοί αυτοί, που προλειαίνονται για την υπεράσπιση των συμφερόντων της αστικής τάξης, πρέπει να ανατραπούν και να ιδρυθούν νέοι θεσμοί στην υπηρεσία και υπό τον έλεγχο των εργαζόμενων και του πληθυσμού. Η ταξική δικαιοσύνη, η αστυνομική βία είναι επίσης βία της κεφαλαιοκρατίας. Από την εξέγερση των προαστίων στην καταστολή των διαδηλώσεων των νέων ή των εργαζόμενων, περνώντας από την ποινικοποίηση των παιδιών των παράνομων αλλοδαπών και όλων όσων αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα, παντού η αστυνομία και η δικαιοσύνη υπερασπίζονται αυτήν την κοινωνία της καταπίεσης.
Η λογική του συστήματος ακυρώνει τις αξιώσεις (ειλικρινείς ή υποκριτικές) να το ηθικοποιήσουμε, να το ρυθμίσουμε ή να το μεταμορφώσουμε, να το κάνουμε ανθρώπινο. Η λογική του συστήματος συμβάλλει η ίδια ώστε να δημιουργηθούν οι όροι της ανατροπής του, ενός επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, αποδεικνύοντας καθημερινά την αλήθεια του γεγονότος ότι η ευημερία, η δημοκρατία, η ειρήνη είναι ασυμβίβαστες με την ιδιωτική ιδιοκτησία των μεγάλων μέσων παραγωγής.

2 – Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός: ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα
Η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελείται από εργαζόμενους, χειρωνακτικά ή διανοητικά: αυτές και αυτοί που δεν διαθέτουν στην παραγωγή παρά την εργασιακή τους δύναμη, συνήθως έναντι ενός μισθού, που έχουν ή όχι εργασία, που είναι ενεργοί ή συνταξιούχοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των καταρτιζόμενων νέων προορίζονται να σμίξουν με αυτήν την τάξη των εργαζόμενων.
Για τους μισθωτούς και το σύνολο του υφιστάμενου εκμετάλλευση πληθυσμού, δεν υπάρχει άλλη λύση από την επίθεση στην ίδια τη ρίζα του συστήματος που έχει αρχίσει να χρεοκοπεί. Δεν υπάρχει κάποια «καλή» παραγωγική κεφαλαιοκρατία, η οποία θα αντιτιθόταν στην χρηματοοικονομική κεφαλαιοκρατία που την έχει διαφθείρει.. Βιομηχανικό κεφάλαιο και χρηματοοικονομικό κεφάλαιο καιρό τώρα αλληλοδιεισδύουν. Η κεφαλαιοκρατική παγκοσμιοποίηση ήταν η απάντηση των αστικών τάξεων των ανεπτυγμένων χωρών στην πτώση του ποσοστού κέρδους με τη λήξη της μεταπολεμικής οικονομικής ευημερίας.
Στην πορεία των τριών τελευταίων δεκαετιών, ο κόσμος της εργασίας έχει υποστεί μια αυξανόμενη μείωση των εισοδημάτων του προς όφελος των μετόχων (το 1982 τα μερίσματα στους μετόχους αποτελούσαν το 4,4% του μισθολογικού κόστους· σήμερα το 12,4%). Από το γεγονός αυτό είναι ολοένα και πιο δύσκολο για τους κεφαλαιοκράτες να βρουν φερέγγυες αγορές για τα προϊόντα τους. Η κατάσταση αυτή τούς έχει οδηγήσει στο να στρέφουν περισσότερα κεφάλαια προς την κερδοφορία, κάτι που ενέτεινε τη φυσική τάση της κεφαλαιοκρατίας για χρηματιστική συσσώρευση.
Η προοπτική, λοιπόν, μιας υποθετικής επιστροφής σε μια πιο «ανθρώπινη» κεφαλαιοκρατία κάθε άλλο παρά ρεαλιστική θα ήταν. Η περίοδος της ένδοξης τριακονταετίας (Trente Glorieuses) μένει στις μνήμες σαν μια περίοδος κατά την οποία οι αξιώσεις των εργοδοτών περιορίζονταν και οριοθετούνταν, ωστόσο η κατάσταση αυτή ήταν αποτέλεσμα ενός συσχετισμού δυνάμεων που δημιουργήθηκε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες και τις επαναστάσεις. Χωρίς να υπολογίσουμε ότι για να φτάσουμε εκεί έπρεπε να περάσουμε από τις ωδίνες της μεγάλης ύφεσης του 1939 και από τις φρίκες του φασισμού και του πολέμου.
Για να τελειώσουμε με τις κρίσεις επιβάλλεται να τελειώσουμε με την εκμετάλλευση, άρα με την ιδιωτική ιδιοκτησία των κύριων μέσων παραγωγής, ανταλλαγής και επικοινωνίας, που συνιστά τη βάση της. Το χρηματοοικονομικό σύστημα, οι ουσιώδεις για τη ζωή υπηρεσίες, οι μεγάλες επιχειρήσεις πρέπει να περάσουν στον έλεγχο των μισθωτών και του πληθυσμού, οι οποίοι θα αναλάβουν την ιδιοκτησία και θα διασφαλίζουν τη διαχείριση στα πλαίσια μιας δημοκρατικής σχεδιοποίησης. Απελευθερωμένες από την κεφαλαιοκρατική ιδιοκτησία και ιδιοποίηση, η παραγωγή και διανομή του πλούτου θα μπορέσουν να γίνουν όφελος για όλη την κοινωνία. Η διατροφή, η θέρμανση, η κατοικία, η περίθαλψη, η εκπαίδευση, η καλλιέργεια, οι μετακινήσεις είναι ουσιώδεις ανάγκες, οι οποίες πρέπει να είναι εξασφαλισμένες για όλους και για όλες.
Ο σοσιαλισμός, ο οικοσοσιαλισμός, είναι η εξουσία των εργαζόμενων σε όλους τους τομείς και σε όλες τις βαθμίδες της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Είναι η δημοκρατία των συνεταιρισμένων παραγωγών, οι οποίοι/οποίες αποφασίζουν ελεύθερα και κυρίαρχα τι, πως και με ποιο σκοπό θα παράγουν. Μια τέτοια αναδιοργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας προϋποθέτει ένα πρώτο επίπεδο χειραφέτησης της εργασίας, απαραίτητο ώστε οι συλλογικότητες των εργαζόμενων και των πολιτών να μπορέσουν να επιφορτιστούν πραγματικά με τη λειτουργία των επιχειρήσεων και τη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων. Μια μαζική μείωση του χρόνου εργασίας, η οποία έχει καταστεί εφικτή από τις τεχνολογικές προόδους, στις οποίες θα προστεθούν η εξάλειψη της ανεργίας και ο επιμερισμός σε όλες και όλους της αναγκαίας εργασίας, θα προσβλέπει σε αυτήν την ανάγκη.
Χωρίς να έχουμε την αυταπάτη ότι μια απελευθερωμένη από την εκμετάλλευση και την καταπίεση κοινωνία μπορεί να αποφύγει κάθε αρρώστια, αναπηρία ή πρόβλημα υγείας, το δικαίωμα στην υγεία για το οποίο παλεύουμε συνίσταται πρωτίστως στην πρόληψη των αιτίων της κακής κατάστασης υγείας που συνδέονται με μια κοινωνία βασισμένη στην αναζήτηση του μέγιστου κέρδους: εργατικά ατυχήματα, εργασιακό στρες, έκθεση σε τοξικά προϊόντα, σε κακής ποιότητας τρόφιμα, στη μόλυνση…
Όπως τα υπόλοιπα ανθρώπινα δημιουργήματα, έτσι και τα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά δημιουργήματα δεν είναι αυτόνομα. Διαπερνώνται από ιδεολογικές και πολιτικές πιέσεις. Δεν μπορεί να γίνει σοβαρή και συνεκτική ριζική κριτική του κεφαλαιοκρατικού συστήματός δίχως ριζική κριτική του πολιτισμού, της τέχνης και των μέσων ενημέρωσης, εφόσον αποτελούν ασφαλιστικές δικλείδες της κυρίαρχης ιδεολογίας και, κατά συνέπεια, σημαντικό εμπόδιο για τη χειραφέτηση όλων. Η απελευθερωμένη από την κεφαλαιοκρατική κοινωνία θα εξασφαλίσει την πρόσβαση όλων των ατόμων σε αυτά τα δημιουργήματα και θα θέσει τέρμα στην εμπορευματοποίησή τους. Η δημοκρατική επανιδιοποίηση του πολιτισμού, της τέχνης, των μέσων ενημέρωσης αποτελεί ένα πρώτης τάξεως διακύβευμα.
Ο σοσιαλισμός δεν έχει προφανώς καμία σχέση με τις κεφαλαιοκρατικές πολιτικές των σοσιαλ-φιλελεύθερων σχημάτων, όπως το λεγόμενο «σοσιαλιστικό» κόμμα στη Γαλλία. Ομοίως, είναι ριζικά αντίθετος με τις γραφειοκρατικές δικτατορίες, οι οποίες στην πρώην ΕΣΣΔ και στην Κίνα, σφετερίστηκαν το όνομα, ενώ αναπαρήγαγαν μηχανισμούς εκμετάλλευσης και καταπίεσης που υποτίθεται πολεμούσαν, ενώ προωθούσαν τα χειρότερα στραβά της «παραγωγής για την παραγωγή». Θέλουμε να προχωρήσουμε προς τη δημοκρατική αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση της κοινωνίας, και αυτό επιβάλλει τις πιο πλατιές ελευθερίες στην πολιτική, συνδικαλιστική και συνεταιριστική οργάνωση και έκφραση. Οι δημοκρατικές ελευθερίες που κατακτήθηκαν επί κεφαλαιοκρατίας θα παγιωθούν και θα αναπτυχθούν. Ο σοσιαλισμός είναι ακριβώς το βασίλειο της πλέον πραγματικής και διευρυμένης δημοκρατίας.
Όπως δεν υπάρχει καλή παραγωγική κεφαλαιοκρατία, έτσι δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καλή «πράσινη κεφαλαιοκρατία». Επειδή μόνον αυτή θα καταστήσει εφικτές οικονομικές, δημοκρατικές και ορθολογικές επιλογές προς όφελος των περισσοτέρων, η ρήξη με την κεφαλαιοκρατία είναι ένας αναγκαίος όρος για να σταματήσουμε την οικολογική κρίση, της οποίας τα καταστροφικά αποτελέσματα αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται. Στα πλαίσια μιας καινούργιας οργάνωσης της κοινωνίας, της οποίας ο τελικός στόχος θα είναι η κοινωνική χρησιμότητα και όχι το κέρδος, οι παραγωγοί και οι πολίτες, αυτόνομοι και υπεύθυνοι, θα αποφασίζουν να αναπτύξουν τις οικονομικές δραστηριότητες που ωφελούν στη συλλογικότητα και θα παραμερίσουν εκείνες που θέτουν σε κίνδυνο τους πληθυσμούς και το περιβάλλον τους.. Ο σοσιαλισμός που επιθυμούμε δεν προτείνει διόλου μια απεριόριστη ανάπτυξη της παραγωγής, αλλά αντιθέτως εδράζεται στην οικολογική ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών: είναι ένας οικοσοσιαλισμός. Μόνο μια απολυτρωμένη από τη δικτατορία του κεφαλαίου κοινωνία θα είναι σε θέση να συμφιλιώσει εκ νέου το ανθρώπινο ον με τη φύση.
Θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα σύστημα συλλογικής οργάνωσης το να οποίο προωθεί και να ενθαρρύνει την προσωπική ανάπτυξη όλων, «μια ένωση όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι όρος για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» (Το κομμουνιστικό μανιφέστο των Μαρξ και Ένγκελς του 1848), όπου ο άνθρωπος θα θεωρείται σκοπός και όχι πια μέσο. Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα στηρίζεται σε ένα σύνολο κανόνων κυριαρχίας και στην ιεραρχική διευθέτηση των πληθυσμών· έτσι, οι μειοψηφίες έρχονται αντιμέτωπες με τις ηθικές πιέσεις, με το στιγματισμό, με την απόρριψη, καθώς επίσης και με τη λεκτική, ηθική και φυσική βία αν αρνηθούν να υποκύψουν σε αυτούς τους κανόνες και να προσαρμοστούν στην καθεστηκυία τάξη. Ο σοσιαλισμός βάζει τέλος σε κάθε καταπίεση, ρατσισμό και διάκριση· επιβάλλει το σεβασμό των πολιτισμών, των γλωσσών, των σεξουαλικών προτιμήσεων, των φιλοσοφικών και θρησκευτικών απόψεων, τη λαϊκότητα της δημόσιας διοίκησης και των δημόσιων εξουσιών.
Ιδιαίτερα, βάζει τέλος στην καταπίεσης της γυναίκας, η οποία είναι προγενέστερη της κεφαλαιοκρατίας, αλλά η τελευταία την ενσωμάτωσε και την ενορχήστρωσε για τους δικούς της σκοπούς. Βρίσκουμε την καταπίεση αυτή σε όλες τις σφαίρες της κοινωνίας και διαπερνά όλες τις κοινωνικές τάξεις, με ποικίλες μορφές. Η καταπίεση των γυναικών επικαλύπτεται από άλλους τύπους κυριαρχίας: την ταξική εκμετάλλευση, το ρατσισμό ή τη βία εναντίον των ατόμων που δεν αντιστοιχούν στους ετεροσεξουαλικούς κανόνες. Κανένα ανθρώπινο ον δεν θα είναι ελεύθερο αν η μισή ανθρωπότητα παραμένει σε υποδεέστερη θέση, θύμα της σεξουαλικής διαίρεσης της εργασίας, των διακρίσεων εντός των επιχειρήσεων ή εντός της πολιτικής ζωής, της διπλάσιας διάρκειας εργάσιμης ημέρας, της πατριαρχικής οικογένειας, της οικιακής βίας, της βίας στην εργασία, στο δρόμο κτλ.. Ο αγώνας των γυναικών ενάντια στην καταπίεσή τους είναι μια ουσιώδης έκφανση της πάλης εναντίον της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας. Δεν θα υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς πλήρη απελευθέρωση των γυναικών. Και η απελευθέρωση των γυναικών, κυρίως των χιλιάδων του λαϊκού περιβάλλοντος, καθιστά αναγκαίο το τέλος του βασιλείου του νόμου του κέρδους και την ύπαρξη μιας καινούργιας κοινωνίας που να εδράζεται στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.
Ο σοσιαλισμός είναι απαραιτήτως διεθνιστικός. Βάζει τέλος στις σχέσεις ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και υπαλληλίας, όπως αυτές που διατηρεί η νεοαποικιακή Γαλλία στην Αφρική, στις υπερπόντιες περιοχές και αλλού. Αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των λαών, όπως και στη διατροφική κυριαρχία, στην πρόσβαση στο νερό, δηλαδή το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του και υποστηρίζει τους αγώνες των καταπιεσμένων λαών για εθνική απελευθέρωση, αρχής γενομένης από εκείνους των τελευταίων γαλλικών αποικιών. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι δεν θα μπορέσει να οικοδομηθεί αν παραμείνει εντός των συνόρων του εξαγώνου (της Γαλλίας – σ.τ.μ.). Κάθε αντικαπιταλιστική νίκη στη Γαλλία ή σε μια γειτονική χώρα θα ήταν αμέσως και έκκληση για εξάπλωσή της στην Ευρώπη και ευρύτερα στον κόσμο.

3 – Οι ζωές μας, όχι τα κέρδη τους
Μέσω των στόχων που προτείνουμε στους αγώνες του σήμερα, θέλουμε να απαντήσουμε στις κοινωνικές, δημοκρατικές και οικολογικές επείγουσες ανάγκες.
Δεν είναι ένα εκπτωτικό πρόγραμμα μίνιμουμ, αλλά μια σειρά στόχων για κινητοποίηση, μέτρα που αμφισβητούν ξανά το σύστημα και προετοιμάζουν το σοσιαλισμό που επιθυμούμε.
Υπερασπιζόμαστε ένα κατεπείγον πρόγραμμα, το οποίο, για να απαντήσει στις άμεσες ανάγκες, θέτει το ζήτημα της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, επιτίθεται στο κεφάλαιο και στα κέρδη του για να αυξήσει τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ελάχιστα κοινωνικά εισοδήματα και για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των πληθυσμών.
Το πρόγραμμα αυτό επιμένει στην κοινωνική ιδιοποίηση του προϊόντος της εργασίας μέσω της απαλλοτρίωσης χωρίς αποζημιώσεις των μεγάλων κεφαλαιοκρατικών ομίλων, αρχής γενομένης από εκείνες του CAC 40 (ο μεγαλύτερος χρηματιστηριακός δείκτης του Παρισιού – σ.τ.μ.), των ουσιωδών υπηρεσιών και κλάδων, κάτω από τον έλεγχο των μισθωτών και του πληθυσμού.
Ορισμένοι τομείς πρέπει να θεωρούνται κοινά και παγκόσμια δημόσια αγαθά: υγεία, παιδεία, νερό, ενέργεια, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, ταχυδρομεία, παιδική και τέταρτη ηλικία. Οφείλουν να είναι δημόσιες υπηρεσίες, υπό τη διαχείριση και τον έλεγχο των μισθωτών και να χρησιμοποιούνται με μοναδικό σκοπό την ικανοποίηση του συνόλου των κοινωνικών αναγκών όλων, με ισότητα στην πρόσβαση και στις παροχές.
Η εργασία δεν αποτελεί εμπόρευμα, οι μισθωτοί δεν είναι εξαρτημένες μεταβλητές, οι απολύσεις πρέπει να απαγορεύονται με ποινές κατάσχεσης χωρίς αποζημιώσεις των επιχειρήσεων που απολύουν. Ο μισθός πρέπει να διατηρείται σε περίοδο αρρώστιας, όπως και σε περίοδο ανεργίας, στη σύνταξη ή και κατά τη διάρκεια της κατάρτισης, χάρη σε μια ολοκληρωμένη κοινωνική προστασία.
Για εμάς, η δημοκρατία δεν σταματάει προ των πυλών των επιχειρήσεων, εναπόκειται στους μισθωτούς να αποφασίσουν για την κατάστασή τους και για την οργάνωση της εργασίας τους.
Η εργασία, όπως είναι οργανωμένη σήμερα, φθείρει και προκαλεί βλάβες στην υγεία των μισθωτών. Η μαζική ανεργία είναι προς όφελος μόνο των εργοδοτών: μείωση και επιμερισμός του χρόνου εργασίας ως την κατάργηση της ανεργίας.
Η οικολογία, ο φεμινισμός, οι αγώνες των ομοφυλοφίλων (LGBTI, λεσβίες, γκέι, αμφιφυλόφιλα, τρανσέξουαλ, ερμαφρόδιτα άτομα – σ.τ.μ.), ο αντιρατσισμός, ο αντιφασισμός, ο διεθνισμός, ο αγώνας εναντίον όλων των μορφών διάκρισης και καταπίεσης, αποκλεισμού των ατόμων με αναπηρία, των αρρώστων, η αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών δεν είναι θέσεις δευτερευούσης σημασίας, αλλά βρίσκονται στην καρδιά του εγχειρήματός μας.
Το επείγον οικολογικό ζήτημα επιβάλλει να απορρίψουμε την ιδέα μιας απεριόριστης και μέχρι αφανισμού επέκτασης της κυριαρχίας της ανθρωπότητας πάνω στη φύση και, κατά συνέπεια, κάθε μορφή «παραγωγής για την παραγωγή». Για τα κλιματικά, ενεργειακά και διατροφικά προβλήματα, για να αντιστραφεί η λογική της καταστροφής του πλανήτη απαιτείται μια δημοκρατική σχεδιοποίηση. Εν αντιθέσει με τους σημερινούς τρόπους παραγωγής και κατανάλωσης, προτείνουμε την επανεγκατάσταση της οικονομίας, την αναδιανομή του πλούτου, τη μείωση της κατανάλωσης των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και την εκ νέου αμφισβήτηση των ενεργοβόρων, άχρηστων, μολυσματικών και επικίνδυνων τομέων δραστηριότητας, και δη των πυρηνικών.
Το νερό, ο αέρας, η γη και τα έμβια όντα συνιστούν κοινά αγαθά, αγαθά που δεν υπόκεινται σε ιδιωτικοποίηση.
Η συγκράτηση της χρήσης τους οφείλει να είναι στην καρδιά του προβληματισμού μας.
Γι’ αυτό, τις μεταφορές, το νερό, την ενέργεια πρέπει να διαχειρίζονται δημόσιες υπηρεσίες που ελέγχονται από τους μισθωτούς και τους χρήστες, ώστε να ικανοποιούνται οι κοινωνικές ανάγκες, να εξοικονομούνται πηγές και να προστατεύεται το περιβάλλον.
Αγωνιζόμαστε για μια γρήγορη έξοδο από τη χρησιμοποίηση της πυρηνικής ενέργειας.
Η γεωργία δεν ξέφυγε από τα καταστροφικά αποτελέσματα της κεφαλαιοκρατίας, η οποία θυσίασε παντού στον κόσμο τους αγρότες προς όφελος των αγρο-επιχειρήσεων και των κερδοσκόπων της γεωργίας.
Είναι επείγον να προωθήσουμε τη διατροφική κυριαρχία, να αποδώσουμε ξανά στα αγροτικά εδάφη τον προορισμό τους να παράγουν θρεπτικά και ποιοτικά διατροφικά αγαθά, με εγκαταστάσεις που θα σέβονται το έδαφος και τον αγροτικό χώρο.
Η διατήρηση των αγροτών/αγροτισσών, οι οποίοι είναι πολλοί και ζουν χάριν της εργασίας τους σε μια ζωντανή ύπαιθρο, θα προωθούσε την ανοικοδόμηση του κοινωνικού ιστού στο αγροτικό περιβάλλον.
Το ΝΑΚ είναι αντίθετο σε κάθε παραγωγή ΓΤΟ (γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί – σ.τ.μ.).
Η κεφαλαιοκρατική καταπίεση είναι ιδιαίτερα παρούσα στις λαϊκές συνοικίες όπου είναι συγκεντρωμένοι μη ευνοημένοι κάτοικοι, συχνά εν μέρει μετανάστες/μετανάστριες, όσοι/όσες υφίστανται διακρίσεις, στιγματισμούς, θύματα της αστυνομικής βίας, και όχι μόνον οι νέοι.
Ο αδιάλλακτος αγώνας εναντίον όλων των μορφών σεξισμού, ανισοτήτων και βίας που στρέφονται ενάντια στις γυναίκες, ο αγώνας για το δικαίωμα των γυναικών να διαθέτουν το σώμα τους (ελεύθερη και δωρεάν έκτρωση και αντισύλληψη), ο αγώνας για την ανάπτυξη ποιοτικών δημόσιων υπηρεσιών, για μια οργάνωση της κοινωνίας που αντιμάχεται την καταπίεση της γυναίκας και τον παραδοσιακό καταμερισμό των καθηκόντων, συνιστούν συστατικά μέρη του προγράμματός μας. Μόνον η αυτοοργάνωση των γυναικών για τα δικαιώματά τους, που θα συγκλίνει λίγο ή πολύ αντιφατικά με τα διάφορα κοινωνικά κινήματα, μπορεί να προετοιμάσει και να προωθήσει την ανάδυση μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την ανδρική κυριαρχία. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο αγώνας των γυναικών για τη χειραφέτησή τους, ο οποίος διήλθε από πολλούς αιώνες, έχει μπροστά του ακόμη όμορφες μέρες, ακόμη και μέσα στα πλαίσια της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Σε όλα τα όργανα του κόμματος, οι γυναίκες έχουν πάντα την επιλογή να ενωθούν με μη μικτό τρόπο αν το κρίνουν χρήσιμο. Αυτός ο τύπος περιστασιακής ή σταθερής ένωσης μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την ανάπτυξη μιας αντισεξιστικής κουλτούρας μέσα στο κόμμα.
Αγωνιζόμαστε χωρίς παραχωρήσεις ενάντια στην καταπίεση, ενάντια στις διακρίσεις, τη βία και την καταπίεση που βιώνουν τα άτομα που είναι λεσβίες, γκέι, αμφιφυλόφιλα, τρανσέξουαλ και ερμαφρόδιτα. Διεκδικούμε πλέρια και ολοκληρωτική ισότητα δικαιωμάτων για τους ομοφυλόφιλους.
Αυτές οι καταπιέσεις εκφράζουν το μίσος απέναντι σε σεξουλικότητες και ταυτότητες που δεν αντιστοιχούν στους ετεροσεξουαλικούς κανόνες και σε εκείνους που αφορούν το φύλο.
Αγωνιζόμαστε εναντίον των διακρίσεων που θίγουν τα άτομα με αναπηρία στην κοινωνική ζωή. Αυτοί πρέπει να έχουν πρόσβαση στην εργασία, στο σχολείο, στην κατάρτιση, στην κατοικία, στις δημόσιες συγκοινωνίες, στην περίθαλψη, στον πολιτισμό.
Βεβαιώνουμε την προσκόλλησή μας στην αρχή της λαϊκότητας, και ιδιαίτερα στον αυστηρό διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους.
Υπερασπιζόμαστε την πρόσβαση στη γνώση, στην κατάρτιση, στη δωρεάν λαϊκή εκπαίδευση για όλους τους νέους. Καταγγέλλουμε, όμως, ένα απροσάρμοστο σχολικό και εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο προσπαθεί να σημαδέψει ιδεολογικά και να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή των κοινωνικών τάξεων.
Η πρόσβαση όλων στην εκπαίδευση ως παράγοντας χειραφέτησης δεν περιορίζεται στην αύξηση των πόρων, ούτε θεσπίζεται με αφηρημένα δικαιώματα. Για να είναι αποτελεσματική, πρέπει επίσης να συνοδεύεται από τη δυνατότητα για τον καθένα και την καθεμιά, ανεξαρτήτως ηλικίας, να πραγματοποιεί σπουδές σε οποιονδήποτε τομέα των ενδιαφερόντων του/της, απαλλαγμένος/απαλλαγμένη από οικονομικούς περιορισμούς ή από εισοδήματα που εμποδίζουν την ελευθερία του καθενός να ακολουθεί ή να ξαναρχίζει τις σπουδές του.
Αναγνωρίζουμε τις λεγόμενες μειοψηφούσες γλώσσες και την προώθηση μιας πολιτικής με στόχο τη διαφύλαξη και την ανάπτυξή τους.
Αντιμαχόμαστε την καταπίεση της νεολαίας, στα πλαίσια της οικογένειας, στον κόσμο της εργασίας. Οι νέοι εργαζόμενοι υφίστανται κατακέφαλα την πρωτοφανή άνοδο της επισφαλούς εργασίας (συμβάσεις ορισμένου χρόνου, προσωρινή απασχόληση, απλήρωτα stage, μερική απασχόληση, ανεργία). Αυτή είναι μια απροσδόκητα ευεργετική για τις επιχειρήσεις κατάσταση, οι οποίες βρίσκουν στη διάθεσή τους ένα εργατικό δυναμικό έτοιμο να αποδεχτεί οποιουσδήποτε όρους εργασίας και αμοιβής, ως αποτέλεσμα του ευνοϊκού για τους εργοδότες συσχετισμού δυνάμεων.
Καταγγέλλουμε τους στιγματισμούς και τις διακρίσεις των οποίων είναι θύματα οι προερχόμενοι από λαϊκές συνοικίες νέοι ή/και τα παιδιά των μεταναστών, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως υπεύθυνοι για όλα τα κακά.
Η απαλλαγή από το ρατσισμό προϋποθέτει ότι η κινητοποίηση και η λήψη ριζικών μέτρων εναντίον όλων των μορφών ρατσισμού και ξενοφοβίας και εναντίον των διακρίσεων που απορρέουν από αυτές θα ανταποκρίνονται στο δηλητήριο που θα αποστάζεται στους κόλπος της κοινωνίας. Ισότητα δικαιωμάτων μεταξύ γάλλων και μεταναστών, συμπεριλαμβανομένης και της ισότητας στο δικαίωμα της ψήφου, ελευθερία στην κυκλοφορία και στην εγκατάσταση, νομιμοποίηση όλων των παράνομων μεταναστών.
Ο τρόπος ζωής των νομαδικών πληθυσμών πρέπει να είναι αναγνωρισμένος και αποδεκτός, το πιστοποιητικό κυκλοφορίας να καταργηθεί και το δικαίωμα ψήφου να είναι κεκτημένο.
Το ΝΑΚ υποστηρίζει τις μορφές αυτοοργάνωσης των καταπιεσμένων, οι οποίοι ενώνονται εν ονόματι μιας κοινής καταπίεσης που υφίστανται ώστε να την αντιπαλέψουν μέχρι την εξαφάνισή της. Είτε είναι ρατσιστική, σεξιστική, ομοφοβική ή ξενοφοβική η καταπίεση αυτή.
Αντιρατσισμός είναι επίσης και η μετάδοση της ιστορίας των αποικιοκρατούμενων λαών και των αντιστάσεών τους.
Πέραν των άλλων μορφών καταπίεσης και εκμετάλλευσης, το ΝΑΚ είναι ριζικά αντίθετο στην αποικιοκρατία, αρχής γενομένης από τη γαλλική, η οποία συνεχίζει να λυμαίνεται τις τελευταίες, άμεσες αποικίες της, τις οποίες η εξουσία αποκαλεί επισήμως DOM-TOM (υπερπόντια διαμερίσματα και εδάφη – σ.τ.μ.). Το ΝΑΚ υποστηρίζει το άνευ όρων δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των λαών αυτών των αποικιών. Θα υποστηρίξει χωρίς επιφυλάξεις τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες αυτών των λαών. Θα αναπτύξει στενούς δεσμούς αλληλεγγύης, με σεβασμό και ισότητα, κυριότερα με τους συντρόφους που μοιράζουν το βασικό δυναμικό των αξιών τους για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας από κάθε εκμετάλλευση ή/και καταπίεση.
Το πρόγραμμά μας περιλαμβάνει επίσης ριζικά δημοκρατικά αιτήματα ενάντια στις καταχρήσεις και τα παράγωγα των κατασταλτικών θεσμών (αστυνομία, δικαιοσύνη, φυλακές, στρατός…), ενάντια στις πολιτικές ασφάλειας και σωφρονισμού που ποινικοποιούν τη φτώχεια και το κοινωνικό κίνημα, ενάντια στην αυξανόμενη λογική επιτήρησης, ελέγχου και δημόσιας περιστολής.
Θέλουμε να τελειώνουμε με τους αντιδημοκρατικούς θεσμούς της 5ης Δημοκρατίας (ανακλητότητα των εκλεγμένων, αναλογική εκπροσώπηση στις συνελεύσεις…).
Προφανώς, τα μέτρα που θα έπαιρνε μια κυβέρνηση με ένα πρόγραμμα ρήξης θα εγγράφονταν στις κινητοποιήσεις για μια άλλη Ευρώπη, μια Ευρώπη σε πλήρη ρήξη με τους οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια Ευρώπη που θα είχε ως στόχο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών του πληθυσμού και ως φιλοδοξία τη ριζική αλλαγή των σχέσεων βορρά/νότου.
Η ανάπτυξη κινητοποιήσεων και αγώνων σε διεθνή κλίμακα είναι τόσο πιο αναγκαία, όσο οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες οργανώνονται σε διεθνή κλίμακα σε μια σειρά θεσμών που παίζουν έναν αυξανόμενο ρόλο ενάντια στα συμφέροντα των μισθωτών και των λαών: Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ΝΑΤΟ…
Θέλουμε να τελειώνουμε με αυτούς τους διεθνείς οργανισμούς.
Για να αλλάξουμε το ρου της ιστορίας, πρέπει η πλειοψηφία του πληθυσμού, το προλεταριάτο και τα λαϊκά στρώματα με την ποικιλομορφία τους να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους, να οργανωθούν στους χώρους εργασίας και στις συνοικίες, στο συνδικάτο και στους συνεταιρισμούς, καθώς επίσης και σε πολιτικό επίπεδο, για να προβάλουν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Σε όλες τις δομές, οι αγωνιστές του ΝΑΚ μάχονται ώστε να προαχθεί η ενότητα στον αγώνα και η αντικαπιταλιστική πάλη. Και αυτό, σεβόμενοι επιμελώς την ανεξαρτησία των δομών αυτών.
Η συνειδητοποίηση κάνει βήματα στο κοινωνικό κίνημα, σε αυτό υφίσταται επεξεργασία η ιδέα για έναν καινούργιο κόσμο, εκεί η ικανοποίηση των λαϊκών απαιτήσεων θέτει το ζήτημα του ποιος διευθύνει την κοινωνία. Η σύγκλιση των αιτημάτων αυτών θέτει το ζήτημα του ελέγχου των εργαζόμενων και του πληθυσμού επί της λειτουργίας των επιχειρήσεων και της κοινωνίας.
Είμαστε υπέρ των κατά το δυνατόν ενωτικών κινητοποιήσεων, οι οποίες συνδέουν τα πολιτικά, συνδικαλιστικά και συνεταιριστικά ρεύματα του κοινωνικού κινήματος.
Μέσα σε αυτές τις δομές, υπεραμυνόμαστε της αρχής της αυτοοργάνωσης: είναι ουσιώδες αυτοί και αυτές που δρουν να είναι οι ίδιοι/ίδιες που αποφασίζουν για τον προσανατολισμό, τις μορφές και την πορεία των αγώνων τους.
Μέσω της ανάπτυξης και της γενίκευσης των αγώνων, των γενικευμένων και παρατεταμένων απεργιών μπορούμε να σταματήσουμε τις επιθέσεις, να επιβάλλουμε διεκδικήσεις. Ο συσχετισμός δυνάμεων που προκύπτει από την κινητοποίηση μπορεί να επιτρέψει την προώθηση μιας κυβέρνησης που θα επιβάλει ριζικά μέτρα σε ρήξη με το σύστημα και θα ξεκινήσει έναν επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.
Το να τελειώνουμε με το κεφαλαιοκρατικό σύστημα προϋποθέτει ταυτόχρονα ένα παρατεταμένο μπρα ντε φερ, τη δύναμη του πλήθους και μια ρήξη με το κράτος και τους θεσμούς που διαθέτει, με τους ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους οργανισμούς που βρίσκονται στην υπηρεσία των κυρίαρχων τάξεων.

4 – Να οργανωθούμε, να δράσουμε, να κάνουμε πολιτική, ένα κόμμα για τη χειραφέτηση
Το κόμμα είναι ένα συλλογικό πλαίσιο επεξεργασίας και δράσης που συγκεντρώνει εκείνες και εκείνους που ελεύθερα αποφάσισαν να ενωθούν για να υπερασπιστούν ένα κοινό σχέδιο για την κοινωνία. Αν αποφασίζουμε να αποτελέσουμε κόμμα, είναι επειδή θέλουμε να δράσουμε με χρήσιμο, δομημένο και συνεκτικό τρόπο. Χωρίς να υποκαθιστούμε τους κοινωνικούς αγώνες, οφείλουμε να τους ωθούμε, να συμμετέχουμε πλέρια σε αυτούς, να προτείνουμε σε αυτούς τις ιδέες μας και τις προτάσεις μας για δράση, διότι γνωρίζουμε ότι μέσω της κατά το δυνατόν πλατιάς κινητοποίησης μπορούμε να σταματήσουμε την κεφαλαιοκρατική επίθεση, να επιβάλουμε προτάγματα στο κοινωνικό, δημοκρατικό και οικολογικό πεδίο, να ανοίξουμε το δρόμο για το σοσιαλισμό.
Τα κόμματα της θεσμικής αριστεράς (ΣΚ, ΓΚΚ) και οι Πράσινοι σύμμαχοί τους εγκατέλειψαν προ πολλού αυτήν την προοπτική. Το ΣΚ και το ΓΚΚ είναι μόνο κατ’ όνομα σοσιαλιστικά ή κομμουνιστικά. Οι Πράσινοι ξεπούλησαν τις οικολογικές φιλοδοξίες τους.
Ως εξουσία, η θεσμική αριστερά, κυριαρχημένη από το ΣΚ, γυρίζει την πλάτη στους λαϊκούς πόθους.
Στην αντιπολίτευση, δεν οργανώνει την αντεπίθεση ενάντια στη δεξιά και την εργοδοσία.
Βυθισμένο στην κρίση και χάνοντας ασταμάτητα έδαφος σε ψηφοφόρους και αγωνιστές ΓΚΚ[…]

Απέναντι στην ασυνήθιστη κρίση της κεφαλαιοκρατίας, αρνούμενες να έρθουν σε ρήξη με το σύστημα, οι πολιτικές απαντήσεις αυτής της αριστεράς δεν μπορούν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.
Τα ρεύματα αυτά δεν προσφέρουν πια ούτε χειραφετικό σχέδιο, ούτε ελπίδα, και γι’ αυτό χάνουν έδαφος.
Η σημερινή κρίση φωτίζει το φαινόμενο αυτό, το οποίο όμως δεν είναι συμπτωματικό, ανάγεται σε πολύ βαθύτερες αιτίες: επειδή προσαρμόστηκε στο νεοφιλελευθερισμό μέχρι του σημείου να ενστερνιστεί θέσεις του, επειδή οι καθοδηγητές του δεν διακρίνονται πλέον από την κυρίαρχη τάξη, το ΣΚ απαρνήθηκε ακόμη και μια πολιτική προοδευτικών μεταρρυθμίσεων στα πλαίσια του συστήματος.
Οι σύμφυτες με το κεφαλαιοκρατικό σύστημα αντιφάσεις και η σύγχρονη κρίση καθιστούν πρόδηλη την εναλλακτική πρόταση: υποταγή στη μειοψηφία των ευνοημένων ή ρήξη με αυτήν.
Μέσα και γύρω από αυτά τα κόμματα της θεσμικής αριστεράς, πολλές/πολλοί είναι αυτές/αυτοί που δεν παραιτήθηκαν από τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας[…]

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε