Η γενιά μας

Νοέμβριος 21, 2012 at 15:54 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , , , )

Δεν αφορά όλους όσους είναι νέοι και νέες. Αφορά πολλούς και πολλές όμως.

του Βασίλη Ρόγγα

Φτάνουμε προς το τέλος μιας ζωής που παρόλο που δε θέλεις, έχει αλλάξει και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο στα σίγουρα. Οι τελευταίες χρηματικές καβάτζες τελειώνουν, ο χειμώνας έρχεται και οι δουλείες είναι όλο και πιο λίγες. Όλα ακριβαίνουν και εσύ θα είσαι φθηνός.

Αυτοί που μας γαμήσαν τη ζωή θα προσπαθήσουν να παγώσουν τα πάντα: κάθε διαμαρτυρία, κάθε συλλογικοποίηση της οργής, κάθε αντίσταση. Θα προσπαθήσουν να τελειώσουν με μας, μεταναστεύοντας μας για αλλού.

Όμως, αυτή όμως η γενιά έχει το κάτι τις της. Δεν τα έχει καλώς καμωμένα όλα, ούτε κατά διάνοια. Αλλά, διάολε κάναμε και κάνουμε πολλά για να σπάσει η σιωπή, να ξεβρωμίσουμε από τη σαπίλα.

Αυτές εδώ, οι τελευταίες γενιές είναι εκείνες που μορφώθηκαν περισσότερο από οποιεσδήποτε προηγούμενες γενιές Ελλήνων. Οι χρόνιες επενδύσεις των οικογενειών μας δε πήγαν στράφι. Μπήκαμε στις ακαδημίες χωρίς να σκεφτόμαστε με όρους ταξικής κινητικότητας, αλλά εμπεδώσαμε την αυταξία της γνώσης.

Ταξιδέψαμε επιτέλους, αντικρύσαμε τόπους που αγαπούσαμε πριν τους δούμε, μάθαμε να περπατάμε στην Ευρώπη και ξέρουμε πόσο πολύ μοιάζουμε με τα παιδιά της γενιάς μας από την υπόλοιπη ήπειρο.

Αλητέψαμε στις πόλεις μας και στα χωριά μας, στις πλατείες μας ήπιαμε μπύρες και τσιγαριλίκια, περπατήσαμε χιλιόμετρα για συναυλίες, χάσαμε το τελευταίο μετρό, ερωτευτήκαμε στο Μεταξουργείο τα ξημερώματα, κάναμε έρωτα σε απίθανα μέρη.

Διαβάσαμε και επιτελέσαμε το πολιτικό, μάθαμε τι θα πει δημόσιος χώρος, ταξικότητα, αναστοχασμός. Κοιτάξαμε στα μάτια συνομήλικούς μας, τους ακούσαμε και μας άκουσαν, μιλήσαμε με πάρα πολλούς για αυτά και τόσα άλλα. ‘Ελάχιστοι από εμάς δούλεψαν, δουλεύουν σε δουλειές που θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν τη ζωή σε μια αυτόνομη οικογένεια. Το δημόσιο δε μάθαμε τι είναι. Ευτυχώς κάποια παιδιά εγίναν δασκαλοι και καθηγητές πριν την κρίση.

Κάναμε το κέντρο σπίτι μας, τρυγιρνώντας σε απίθανους συνδιασμούς διαδρομών. Μάθαμε απέξω τα δρομάκια της ακρόπολης, της πλάκας, των εξαρχείων, του ψυρρή, των άνω πετραλώνων. Αράξαμε τόσες φορές στου φιλοπάππου και στου στρέφη, πήγαμε σε ελληνικά νησιά πολλοί μαζί και λίγο στριμωχτα, με ή χωρίς σκηνές.

Πολλοί από μας δουλεύαμε για να βγει πέρα ο φοιτητικός προϋπολογισμός. Και στα χρόνια της ευημερίας εμείς αρνιόμασταν ότι ήταν σοβαρό πράγμα οι ολυμπιάδες τους. Εμείς αγαπήσαμε πόλεις, τις κάναμε μυθικές, επειδή εκεί κάτι δικό μας έτρεχε: η Θεσαλλονίκη το 2003, η Γένοβα το 2001, η Φλωρεντία το 2002, το Σιατλ το 1998.

Λυσσάξαμε για τα κινήματα και την αυτονομία τους, τσακωμοί τόσοι πολλοί στα αμφιθέατρα για να μην καπελώνει κανείς κανέναν. Και δυο χρόνια είχαμε σηκώσει όλα τα πανεπιστήμια στο πόδι. Και το Δεκέμβρη του 2008 δε κάτσαμε μέρα στο σπίτι. Και όλο τον καιρό από τότε ψάχνουμε να βρούμε εκείνη τη γλυκία αψάδα της εξέγερσης. Και δημιουργούμε συνέχεια.

Δε ξέρω,δεν είναι υπολογίσιμο πόσοι είμαστε καν. Μάλλον κάποιες χιλιάδες κόσμος που τα βάζει με το δογματισμό και με την εργαλειοποίηση από όπου κι αν προέρχεται.

Η ψυχική ύλη που συσσωρεύσαμε δε μπορεί, παρά να αναβλύσει και τώρα, στα πιο δύσκολα:

Δε μπορούμε να κάτσουμε, δε θέλουμε, δεν αντέχουμε να καθόμαστε. Κανένας και καμία από εμάς δε πρόκειται να πάει σπίτι γιατί θα τον νικήσει η κατήφεια της φτωχοποίησης, η κατάθλιψη των γύρω του.

Όχι μόνο δε θα αφήσουμε να μικρύνει η ζωή, αλλά θα παρασέρνουμε όλο και πιο πολλούς στη ζωογόνα δίνη της δράσης. Η ανάσχεση της μαυρίλας ξεκινάει από τη πολιτική συλλογικοποίηση της επιθυμίας.

Πλεόν είναι αμέτρητα τα εγχειρήματα της αλληλεγγύης πανελλαδικά! Δε ξέρουμε από που να πρωτοπάρουμε εμπειρογνωμοσύνη! Και φουντώνουν οι οργανώσεις της από δω μεριάς με κόσμο καλό, κόσμο που ήταν σχεδόν πάντα από δω αλλά φοβόταν να ενταχθεί. Και στους τόπους μου δε ξέρουμε που να πρωτοκάνουμε συνέλευση με τα διάφορα εγχερήματα που χτίζουμε όλοι μαζί!

Να μην κάθεσαι άλλο. Δράσε και μη ζητάς από τους άλλους να το κάνουν για σένα. Χιλιάδες φορές έχει ειπωθεί: κανένας Συριζα και κανένας Τσίπρας δε θα σε σώσει. Δε θα σε έσωζε ποτέ. Και το ήξερες και το ξέρεις.

Τίποτα δεν ανατίθεται στους ειδικούς, στα κόμματα, στο δήμο, στους άλλους. Οι δημιουργικότητες ζωντανεύουν από τους πολλούς, από όλους, για όλους.

Είμαστε στη μέση του συγκρουσιακού κύκλου.Δεν υπάρχει υπόσχεση ότι ο δρόμος της δράσης είναι εύκολος. Μάλιστα, απαιτεί κομμάτι όλων των κεφαλαίων που έχεις συσσωρεύσει κατά καιρούς: μορφωτικό, συναισθηματικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό.

Είμαστε στη δυσάρεστη και ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσουμε ότι ή θα αλλάξουμε τα πράγματα εμείς ή θα παραμείνουμε στη μακρά νύχτα. Όχι μόνο γιατί τα κινήματα τα κάνουν αποκλειστικά οι νέοι, αυτό είναι και ως ενός σημείου λογικό, αλλά γιατί δε νικάμε χωρίς εσένα.

Διάλεξε ή νύχτα ή κόπο. Δεν έχει στη μέση.

υ.γ Το κείμενο δεν έχει τα φόντα να κατηγορηθεί για εξιδανίκευση. Περαιτέρω πληροφορίες στις γενιές που αγωνίστηκαν τη δεκαετία του 60 και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Τα δυο άκρα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:24 (Επιθέσεις ακροδεξιών, Εκλογές 2012, Χρυσή Αυγή) (, , )

Δημοσιεύτηκε Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

 

Βασίλης Ρόγγας

Είναι σωστό αυτό που γράφουν οι έγκυροι αρθρογράφοι του Μπόμπολα, του Λαμπράκη και του Αλαφούζου. Όντως δυο άκρα ιδεολογικοπολιτικά κάνουν πολλά κουμάντα σε αυτή τη χώρα και ήρθε η ώρα αυτό να σταματήσει.

Η βία τους πρέπει να τελειώσει και φυσικά η απίθανη ασυλία που απολαμβάνουν από όλο το συστημα. Αυτή είναι η κρίσιμη ώρα να τα βάλουμε και με τους δυο. Μπορούμε να τους τελειώσουμε. Αν δεν το κάνουμε,  μπορεί να μην έχουμε άλλη ευκαιρία.

Μάλιστα τα δυο άκρα δεν είναι ξεκομμένα. Σε όλα τα επίπεδα, στο δρόμο, στο κοινοβουλιο, ιδεολογικά,ακαδημαϊκά έχουν συνεργαστεί. Όχι μόνο τώρα, αλλά και στο παρελθόν. Όχι μόνο εδώ αλλά και αλλού.

Οι φασίστες και οι νεοφιλελεύθεροι τα λένε συνέχεια. Tα πιο κοινά στοιχεία τους είναι αφενός η βαρβαρότητα εναντίον των πολλών, αφετέρου το μίσος τους για ότι αληιθινά δημοκρατικό.

Οι φασίστες μπορούν να ανέρχονται και λόγω της βαρβαρότητας που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη δικτατορία. Οι νεοφιλελεύθεροι θα μπορούν να κινούν τα νήματα αν και εφόσον οι φασίστες ανέλθουν στην εξουσία.

Οι νεοφιλελεύθεροι έχουν πολλά ονόματα ανα τις εποχές, αλλά πάντα μα πάντα την ίδια δουλικότητα στο κεφάλαιο από όπου κι αν προέρχεται. Παλιά θα τους λέγαμε “αστικό πολιτικό προσωπικό.” Σύγχρονα λέγονται “το εξτρεμιστικό κέντρο”.

Μαζί έχουν μεγαλουργήσει. Στην Κατοχή οι διάφοροι πρωθυπουργοί μαριονέτες ιδρύσανε το στρατιωτικό τμήμα των ρουφιάνων κουκουλοφόρων. Οι ταγματασφαλίτες και οι χίτες, ξεπουλημένα τομάρια στους γερμανούς ναζιστές που έφεραν όπλα, ήταν δημιούργημα τους

Στο πανεπιστήμιο μάλιστα υπάρχει μια τάση στην ιστορία που υπηρετεί πιστά τους νεοφιλελεύθερους (και άρα και τους φασίστες) και θέλει να μας εξηγήσει ότι η Αντίσταση κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν ασύμφορη οικονομικά. Φυσικά οι άνθρωποι αυτοί γράφουν στην Καθημερινή.

Όμως το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό. Στη Χιλή το 1973 η χούντα του Πινοσέτ, που ανέτρεψε τον αριστερό πρόεδρο Αλιέντε, εφάρμοσε πιστά το νεοφιλελεύθερο δόγμα με τραγικά αποτελέσματα.

Όλες οι δικτατορίες αυτού του κόσμου είτε είναι γεννήματα των νεοφιλελεύθερων, είτε υπηρετούν πιστά το δόγμα τους.

Εδώ τα τελευταία χρόνια γίνονται μεταγραφές από το φασιστικό χώρο στο εξτρεμιστικό κέντρο. Εδώ η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ ξεπλένουν την ακροδεξιά ρητορική και πρακτική με τον καλύτερο τρόπο. Εδώ παλαιότεροι ηγέτες των φασιστών γίνονται υπουργοί.

Εδώ, η νεοφιλελέυθερη πανούκλα θέλει να σαρώσει τα πάντα. Τα κόμματα τους δε θα αντέξουν πολύ την κοινωνική κατακραυγή. Σύντομα οι επιλογές των συντηρητικών πολιτών θα στραφουν στην original βαρβαρότητα.Και “τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες” θα γίνονται ηγεμονική δύναμη εκλογικά.

Βεβαίως και ήρθε η ώρα να ξεμπερδέψουμε μαζί τους, σε όλα τα επίπεδα. Και θα το κάνουμε.

Όμως θα το κάνουμε όπως πρέπει. Από τα πάνω, από τα κάτω, με τον παλιό τρόπο, με νέες επινοήσεις, κοινοβουλετικά και στο δρόμο.

Σύντομα οι δικές μας κινήσεις σε όλη την Ελλάδα θα αρχίσουν να παίρνουν την παραγωγή στα χέρια τους. Η ΒΙΟΜΕΤ και η ΣΕΚΑΠ είναι οι τάσεις.

Από παντού όλο το χειμώνα θα ξεκινάνε από την εδώ μπάντα λυσσαλέες δημιουργικότητες.

Η σύνδεση παραγωγών και καταναλωτών θα δυναμώσει κι άλλο. Το σπάσιμο των μεσαζόντων θα δημιουργήσει παντού μεγάλους καταναλωτικούς συνεταιρισμούς. Και το καρτέλ των σουπερμάρκετ δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να το σταματήσει.

Από την από δω μεριά θα γίνει προσπάθεια να επιτελεστεί κομμάτι του χαμένου κοινωνικού κράτους. Μέχρι να το ξαναστήσουμε στα πόδια του. Τα κοινωνικά ιατρεία, φαρμακεία, φροντηστήρια, παντοπωλεία είναι περσινές ορμητικότητες μας που φέτος θα συστηματοποιηθούν και θα απλωθούν παντού.

Το δημιουργικό κοινωνικό πείραμα είναι άκεντρο και ακαπέλωτο.Δε γίνεται αλλιώς και δε χρειάζεται να γίνει αλλιώς. Δε μπορεί να αποτύχει γιατί υπάρχει τεράστια προσφορά εθελοντικής δημιουργίας.

Έτσι δένεται ο αντιφασιστικός αγώνας ως αγώνας ενάντια στις μνημονιακές -δηλαδή νεοφιλελεύθερες-δυνάμεις διαμέσου της Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Μόνο που ο αντιφα αγώνας δε γίνεται με τους όρους μας γιατί προσδωκούμε σε μαζικότητες. Γίνεται με τους όρους εκείνων στους οποιούς απευθυνόμαστε.

Δε πρέπει να υπάρχει σχολείο στη χώρα που να μην έχει μέσα πολλά δικά μας παιδιά, ενάντια στον κυρίαρχο λόγο των νεοφιλελεύθερων και εξίσου ενάντια στον και καλά εναλλακτικό λόγο των ναζίστών.

Για να γίνει αυτό χρειάζεται οι απευθύνσεις να εδραστούν στην τοπικότητα και τις κυρίαρχες πολιτιστικές και αθλητικές υποκουτρούρες της.Να μιλήσουμε γλώσσες δικές τους και όχι τις ξύλινες δικές μας. Να μιμηθούμε το οπαδικό κίνημα επικοινωνιακά, να βρούμε δρόμους να ξεχειλίσει η εφηβεία.

Τα πάντα γίνονται έτοιμα. Μην κρατάς την ανάσα σου. Ξεκίνα. Εμείς στην πετρούπολη ξεκινάμε. Εσείς;

 

υγ 1. “Ένα από τα διδάγματα της χιτλερικής περιόδου είναι και εκείνο για τη βλακεία της εξυπνάδας. Με πόσα εμπεριστατωμένα επιχειρήματα δεν αμφισβήτησαν οι Εβραίοι τις πιθανότητες ανόδου του Χίτλερ , όταν αυτή ήταν ηλίου φαεινότερη. Ύστερα οι έξυπνοι θεωρούσαν αδύνατη την επικράτηση του φασισμοιύ στις δυτικές χώρες. Οι έξυπνοι διευκολύνουν παντού το παιχνίδι των βαρβάρων, επειδή είναι τόσο βλάκες. Οι ενημερωμένες, διορατικές κρίσεις , οι προγνώσεις που στηρίζονται στη στατιστική και την πείρα, οι συμπερασματικές και σοβαρές δηλώσεις είναι όλες αναληθείς.”

¨

Διαλεκτική του Διαφωτισμού, Μ. Χορκχάιμερ, Τ. Αντόρνο.

 

Αφιερώνεται σε όσους θα πρσπαθήσουν να πουν πως οι αληταράδες μπράβοι της χ.α. δε θα ανέβουν, θα κάνουν λάθη, δε μπορούν και άλλες τέτοιες μαλακίες.

 

υγ2. Αντιφασισμός από τον καναπέ σου ή πίνοντας κρασάκι το βράδυ δεν υπάρχει. Δεν παίρνω στα σοβαρά τις κουβέντες σου.

Δε σε καλώ να έρθεις μαζί μας. Σε εγκαλώ που δεν έχεις έρθει ήδη.

 

 

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το προσωπικό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:21 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Εξέγερση 2008, Κρίση, ΣΥΡΙΖΑ) (, )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

 

του Βασίλη Ρόγγα

 

Το άρθρο αυτό γράφτηκε απ’αφορμής του εξαιρετικού άρθρου της Εύας Σμπόκου. Συγχωρήστε του τον πολύ προσωπικό τόνο. Η ιστορία του εαυτού μπορεί να είναι δημόσια αν βοηθήσει έστω και ελάχιστά κάποιους να’ ρθουν κατά δω.

 

Eίμαι 29 χρονών. Τελείωσα το τμήμα πολιτικής επιστήμης στο πάντειο προπτυχιακά και μεταπτυχιακά. Πλέον κάνω διδακτορικό στην κοινωνιολογία. Όλα τα χρόνια των σπουδών μου δούλευα σε βαριές χειρονακτικές εργασίες γιατί στην οικογένεια μου δεν είχαμε πολλά χρήματα. Το ίδιο έκαναν και τα δυο μου αδέρφια.

Οι γονείς μου δούλεψαν τόσο πολύ. Ο πατέρας μου έσβησε χιλιάδες φωτιές σαν πυροσβέστης και φουσκώνω σα παγώνι όποτε το σκέφτομαι. Για πολλά χρόνια δούλευε και δεύτερη βαριά δουλειά ως υδραυλικός για να τα βγάλουμε πέρα. Ακόμα θυμάμαι να πονάει πολύ η μέση του. Τα τόσα βάσανα τον λύγισαν πριν 5 χρόνια. Η μάνα μου δούλευε από μικρό κορίτσι στα καπνά στην Πιερία και μέχρι τα 60 της καθαρίστρια στο σκλαβενίτη. Νιώθω πολύ μεγάλη περηφάνια για την προλεταριακή μου καταγωγή και ακόμα περισσότερη για την αξιοσύνη των γονιών μου και των αδερφών μου.

Δεν ήταν λαμόγια, δεν έκλεψαν ποτέ, πλήρωναν τα πάντα στο κράτος και είχαν ψηλά την αξία της τιμιότητας.

Σίγουρα δε φταίνε για την κρίση.

Εντάχθηκα στην Αριστερά από τα 16 μου και από τότε δεν έφυγα ποτέ. Έζησα όλο το συγκρουσιακό κύκλο της δεκαετίας του 2000. Θυμάμαι τις καταλήψεις του 1998 και ακόμα την πίκρα μου που δε μπόρεσα να πάω στη Γένοβα το 2001 γιατί δεν είχα χρήματα.

Θυμάμαι τις αντιπολεμικές πορείες το 2003. Στο Πάντειο μοίραζαν φυλλάδια τα παιδιά από το ΣΕΚ και ρώτησα μια γλυκιά κοπελιά: « θα έχει κόσμο;» Και κέινη μου απάντησε χαμογελαστά «θα έχει χιλιάδες!». Ακόμα θυμάμαι μια γιαγιά, πολύ γιαγιά να ανεβαίνει προς την πρεσβεία φορώντας γύρω από το λαιμό της ένα μαντήλι του ΚΚΕ. Μακάρι να ζει.

Θυμάμαι τι χαρές κάναμε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το 2006 στην Αθήνα και την τεράστια πορεία όλων των ευρωπαίων, τα ταμπούρλα των Τούρκων. Είχα δει έναν Γάλλο αγροτοσυνδικαλιστή και τον αναγνώρισα και είχα χαρεί τόσο. Θυμάμαι που είχε ανοίξει το Νοσότσος και την μαυροκόκκινη που κυμάτιζε και αυτό με έκανε να θέλω να τριγυρνάω στα Εξάρχεια.

Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας ένα κατάμεστο αμφιθέατρο να υποδέχεται τον Ζίζεκ στο Πάντειο και αυτός να μιλάει σαν ημίτρελλος. Τότε που τον ξέρανε ελάχιστοι.

Θυμάμαι το 2006-2007 τις καταλήψεις μας στα Πανεπιστήμια, τον δίκαιο αγώνα μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Τότε που πιάναμε το νήμα ξανά από τη δεκαετία του 60.

Θυμάμαι στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Μόλις είχαμε τελειώσει από συνεδρίαση στα γραφεία της νεολαίας και τρώγαμε. Ένας δακρυσμένος εαακίτης να μπαίνει στο «άμα λάχει» γύρω στις 10 παρά. Μόλις είχαν σκοτώσει το γρηγορόπουλο. Έμεινα στα Εξάρχεια σχεδόν όλες τις μέρες της εξέγερσης μας. Μάχες, δακρυγόνα, άγρια χαρά, ζόφος, μετά λυρική, κούνεβα. Και στην πετρούπολη ο συριζα έκανε μια μεγάλη πορεία.

Θυμάμαι το παρκάκι στη Ναυαρίνου και το σκάψιμο  στην άσφαλτο. Και μια πρωτομαγιά να βοηθάει όλη η γειτονιά να ομορφύνει η ανακατάληψη μιας μικρής σταλίτσας από την πόλη μας.

Δε σταματήσαμε ποτέ. Τα παιδία του Δεκέμβρη βαρυγκωμούσαμε χωρίς την εξέγερση, έπρεπε να στεγάσουμε τη δίψα μας για ελευθερία. Καταλήψεις απλώθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην Πετρούπολη λειτουργήσαμε και λειτουργούμε ακόμη, πολλοί και πολλές το Βοτανικό. Χωρίς ηγεσίες, χωρίς ηγέτες, με την άμεση δημοκρατία πριν την ανακαλύψει το Σύνταγμα. Χιλιάδες εκδηλώσεις: λόγου, συνελέυσεις ανοιχτές, σπορείο για όλους, βιβλιοθήκη, θέατρο, σινεμά, παδικά εργαστήρια, συναυλίες, πορείες.

Και στο Σύνταγμα βγήκε ο λαός άτσαλα, άγαρμπα, αντιφατικά κι όμως τόσο όμορφα. Εκατοντάδες χιλιάδες υπέμειναν την καταστολή. Έστεκαν εκεί τόσοι πολλοί, τόσες πολλές. Και ο λυράρης να παίζει, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα να λένε συνέχεια «μένουμε εδώ!», να πλένουμε την πλατεία με μπουκαλάκια και τους Τάιγγερ Λίλλις να παίζουν και γύρω να γίνεται χαμός.

Δεν είμαι τίποτε το ιδιαίτερο. Γνωρίζω εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της σύνολης Αριστεράς που  έχουν τις ίδιες εμπειρίες ή και πολύ περισσότερες. Δε γνωρίζω προσωπικά, αλλά ξέρω δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που θητεύουν ενάντια στην κυριαρχία και έχουν και κείνοι παρόμοιες εμπειρίες. Γνωρίζω πολλούς που σε πιο δύσκολες συνθήκες από ότι εγώ  κάνανε απείρως περισσότερα μαζί με την κοινωνία για την προσπάθεια χειραφέτησής της.

Όλοι εμείς έχουμε περπατήσει χιλιάδες φορές τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, όλης της Ελλάδας. Πολλοί και πολλές σε πορείες σε πόλεις της Ευρώπης. Γραφτήκαμε σε σωματεία, μιλήσαμε με πολλούς ανένταχτους ανθρώπους, κινητοποιήσαμε για πορείες, κρατήσαμε πανώ, διαβάσαμε πολύ, μιλήσαμε πολύ, διαφωνήσαμε πολύ.

Δεν καταχραστήκαμε ποτέ δημόσιο χρήμα, δεν εκπορνευτήκαμε για δημόσια θέση δε φταίμε εμείς και τα οικεία περιβάλλοντα μας για την κρίση του καπιταλισμού. Εμείς αγωνιστήκαμε και θα το κάνουμε μέχρι το τέλος ενάντια στο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση.

Τόσα εκατομμύρια συμπολίτες μας δώσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Είναι σα να μας βίαζαν καθημερινά επί δυόμισι χρόνια, μπορέσαμε να τους πάμε στο δικαστήριο και όταν ο δικαστής ρώτησε «τι ποινή να επιβάλλω;» εμείς απαντήσαμε «Καμία. Ας συνεχίσει να μας βιάζει κιάλλο.»

Αυτοί, οι συνενούντες στον μαρασμό όλων μας, στην έξοδο μας από την ευρωζώνη από τη μεριά των ευρωπαίων, στην σίγουρη πτώχευση μας, στον κοινωνικό κανιβαλισμό που θα ακολουθήσει είναι συνειδητά συνυπεύθυνοι για όσα θα συμβούν. Αυτοί που ψήφισαν τους φασίστες για δεύτερη φορά δεν έχουν καμία δικαιολογία. Και είναι εχθροί του ανθρώπου. Και δε μπορούμε παρά να τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά.

Εμείς από σήμερα – από χθες το κάνουμε- θα προσπαθήσουμε να στήσουμε την κοινωνία στα πόδια της. Με το διαχρονικό μας όπλο, το όπλο όλων μας, το πιο δυνατό. Την Αλληλεγγύη.  Δε θα σταματήσουμε ποτέ από όποια μεριά και αν προσπαθούμε γι’αυτήν. Ότι δεν πρέπει να πεινάνε οι άνθρωποι, δεν πρέπει να αυτοκτονούν, δεν πρέπει να μεταναστεύουν από τον τόπο τους, δεν πρέπει να μένουν άστεγοι.

Έχουμε ένα κόσμο να αλλάξουμε. Κι όσο κι αν γνωρίζουμε ότι η βιολογική ηλικία ενός ανθρώπου δε φτάνει γι’αυτό, τα οράματα της ουτοπίας, μας φυλάνε από το ρεαλισμό.

Εμείς πάντα θα θυμόμαστε αυτό που είπε η Ινδή ακτιβίστρια: «Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing».

Θέλουμε κιάλλους μαζί. Δε μπορούμε, δε θέλουμε  μόνοι μας.  Θέλουμε πολλούς και πολλές. Πιο πολύ θέλουμε εσένα που το διαβάζεις αυτό και το κατάλαβες καλά. Θέλουμε εσένα. Κι εμένα. Τον αδερφό μου και τη μαμά σου. Το αγόρι μου και τη φίλη σου. Τη γειτόνισσα μου και τον παππού σου που δεν υποτάχθηκε.

 

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:18 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, ΣΥΡΙΖΑ) (, , )

Δημοσιεύτηκε Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Οι εκλογές τελείωσαν. Το πειραματόζωο δεν αντέδρασε όσο χρειάζονταν. Και προχωράμε πλέον προς μια κυβέρνηση συνεργασίας νδ-πασοκ και πιθανότατα δημαρ.

Οι πολίτες συναίνεσαν στον βιασμό των δυο μισή τελευταίων χρόνων κατά πλειοψηφίες. Κομμάτι της συναίνεσης ανήκει και σε όσους δεν πήγαν να ψηφίσουν. Προφανώς όχι σε αυτούς που δε μπορούσαν να πάνε στα χωριά τους λόγω του κόστους.

Η νδ μετατράπηκε σε κόμμα που υιοθετεί την ακροδεξιά ατζέντα και τους φορείς της, δηλαδή τους φασίστες του λαος. Παράλληλα εγκόλπωσε τον πιο ακραίο νεοφιλελευθερισμό με εκφραστή την Ντόρα.Όσοι την στήριξαν έχουν την «συνευθύνη» για να μιλάμε και σαν τον Βενιζέλο.

Το ΠΑΣΟΚ δεν πέθανε. 750.000 άνθρωποι το ξαναψήφισαν. Είναι οι χοντρά βολεμένοι και οι ντιπ μπετόβλακες άνθρωποι του λαού. Γνωστή μου ψήφισε ξανά πασοκ με δυο παιδιά άνεργα.

Οι φασίστες πήραν το ίδιο ποσοστό. Πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ότι δεν ήξεραν τι ψήφιζαν. Είναι εχθροί της κοινωνίας και θα τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά. Η δημιουργία οργανώσεων βάσης από μεριάς τους θα είναι ότι πιο ανησυχητικό. Θα πρέπει να τους κοπεί ο βήχας πριν καν το τολμήσουν.

Η δημαρ ήταν αυτό που είναι και τώρα. Ένας εσμός μεσήλικων πολιτικών γυρολόγων, ιδεολογικά πολύ πέραν της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι οι μόνοι υπερασπιστές του εκσυγχρονισμού του Σημίτη. Ισχύει αυτό που ο λαός είχε πει παλαιότερα: πασόκοι με πολιτικά. Πιθανότατα θα μπουν στην καινούργια κυβέρνηση. Φυσικά και θα πάθουν ότι έπαθε ο Καρατζαφέρης.

Εξαιρούνται αρκετοί και αρκετές που είναι πράγματι αγωνιστές εδώ και πολλά χρόνια. Χρειάζεται όμως να πάρουν θέση ενάντια σε αυτό που είναι να συμβεί.

Το κκε δεν σκέφτηκε ότι χρειάζεται να κάνει την οποιαδήποτε αυτοκριτική για το αποτέλεσμα του. Η μετεκλογική ανακοίνωση του είναι πραγματικά κατάπτυστη. Θα κλειστεί περισσότερο στο καβούκι του. Όποιος προσδοκά αλλαγή της γραμμής του πλανάται. Δεν τους ενδιαφέρει ακόμα και αν χάσουν πάνω από τα μισά τους μέλη. Άλλωστε, το έχουν ξαναπάθει στο παρελθόν.

Σημαντικό: η Αλέκα πήρε το κόμμα από το 4,5% στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και θα το παραδώσει στα ίδια.

Φυσικά και η βάση του κκε είναι από τα πιο ελπιδοφόρα στη σημερινή συγκυρία. Σύντομα θα χρειαστεί και αυτοί να πάρουν θέση για την κατεύθυνση του κόμματος.

Οι αγωνιστές που είναι εγγύτερα ιδεολογικά στην ανταρσύα ή ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο είναι για χειροκρότημα. Ψήφισαν μαζικά συριζα χωρίς αυταπάτες ότι «όλα θα αλλάξουν». Κατανόησαν τη συγκυρία και συμπεριφέρθηκαν υποδειγματικά, χωρίς ρητορικές ή κινηματικές φαμφάρες.

Ο Τζήμερος, ο Μάνος και ο Βαλλιανάτος. Από μόνο του ήταν σας φάρσα αυτό το σχήμα. Το κατάλαβαν πολλοί, ευτυχώς. Τέλος, αντίο Γιώργο Καρατζαφέρη. Καθόλου δε θα μας λείψεις.

Ο αγώνας χρειάζεται να είναι τεράστιος. Ο συριζα με τον καθαρότατα ταξικό αέρα που έχει από τα αποτελέσματα των εκλογών πρέπει να κινηθεί γρήγορα και αποτελεσματικά.

Τα μέτρα θα συνεχίσουν να έρχονται και είναι επιτακτικό να σταματήσουμε τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Αλληλεγγύη θα χρειαστεί να είναι η αξιακή πλαισίωση της αριστεράς και να ενώνεται υλικά με τέτοιο μεγάλης έντασης πράττειν.

Αυτά τα λίγα.

Συνειδητά δεν έκανα καθόλου κριτική στις θέσεις της υπόλοιπης αριστεράς προεκλογικά. Εννοείται ότι αυτό αλλάζει. Η κοινωνική ανευθυνότητα δεν συνιστά αγωνιστική θέση.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το μέλλον και το παρελθόν

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:15 (Γενικά, Εκλογές 2012, Εκλογές- Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ) (, , )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τον ιστότοπο rednotebook: http://www.rednotebook.gr/details.php?id=5966

Μας πόνεσαν τόσο καιρό, τόσο πολύ. Και θέλουν να συνεχίσουν να το κάνουν, λες και είναι αξιωματικό τους δικαίωμα να μας αποτελειώσουν.

Φωνάζουν τόσο κακόηχα, κουτσομπολεύουν σαν τις τελευταίες κατίνες, λένε τα ψέματα των μεγάλων και όχι των γλυκών χαμογελαστών παιδιών που αρνούνται τη σκανταλιά τους.

Όλα τα μέρη του συστήματός τους είναι σάπια: τα κόμματα τους, τα κανάλια τους, ο πολιτισμός και η παιδεία τους, οι άρπαγες πλούσιοι που τους στηρίζουν.

Τα 40 χρόνια ατιμώρητης αλητείας τους έκαναν τόσο άπληστους που δεν καταλαβαίνουν ότι ρίχνουν λάσπη σε έναν ανεμιστήρα που είναι στραμμένος πάνω τους.

«Κι ότι τσιμπήσουμε» είναι  η μόνιμη επωδός τους, λες και μιλάνε τα τελευταία κλεφτρόνια που σχεδιάζουν να ληστέψουν άφραγκη γριούλα.

Τα σκάνδαλα τους έχουν ονόματα.:Siemens, Βατοπέδι, C4I, Κουμπάροι, παραδικαστικό, Ζαχόπουλος…Κι άλλα τόσα που δε μάθαμε ποτέ γιατί πρόλαβαν και τα κουκούλωσαν.

Μόνο που αυτά τα σκάνδαλα δεν έχουν ακόμα ενόχους. Και τόσο πολύ φοβούνται πως θα αποκτήσουν.

Δε μπορούν να χτυπήσουν την Αριστερά σε αυτό το επίπεδο. Αν υπήρχε κάτι θα το είχαν βγάλει στη φόρα. Προς μεγάλη τους λύπη δε μπορούν να προσάψουν τίποτα.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα.

Καταλαβαίνουν πως φεύγουν, πως τελείωσαν ήδη. Η αίσθηση ότι αποτελούν το παρελθόν, έναν πρότερο, σχεδόν ξεχασμένο παλιό εαυτό είναι πασίδηλη σε τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας.

Τόσο πολύ μοιάζουν με τους κακιασμένους πολύ πολύ ηλικιωμένους γέρους που δεν λένε να πεθάνουν για να ησυχάσουν τα παιδιά τους από τη δυσβάσταχτη φροντίδα τους.

Και να που είμαστε ακριβώς στο μεταίχμιο: το παλιό δεν έχει ακόμα πεθάνει και το καινούργιο πολεμάει να γεννηθεί.

Αυτή η γέννα θα έχει τόσες πολλές δυσκολίες.

Όλη η Ευρώπη είναι ενάντια και η μάχη για αλλαγές στον πυρήνα της θα ξεκινήσουν από δω.

Τώρα, που είμαστε στην πιο δύσκολη θέση από τον τελευταίο πόλεμο. Τώρα, που οικονομικά είναι σα να είμαστε εμπόλεμοι εδώ και 5 χρόνια.

Δε θα έχουμε να αντιπαλέψουμε μόνο το εγχώριο σύστημα που διόλου δε θα ξεθεμελιωθεί την επόμενη μέρα, αλλά και «όλες τις δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης που θα ενωθούν σε μια ιερή συμμαχία».

Το Έργο φαντάζει ακατόρθωτό. Μόνο η πολύ σκληρή δουλειά για πολλά χρόνια από το σύνολο των δυνάμεων της κοινωνίας μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.

Ο δρόμος της αξιοπρέπειας δεν έχει υποσχεθεί κανείς ότι είναι εύκολος. Αλλιώς: οτιδήποτε αξίζει σε αυτόν τον κόσμο κατακτιέται μόνο με κόπο.

Η πίστη της κοινωνίας στις δυνάμεις τις μπορεί να είναι ο οδηγητικός μίτος των πράξεων μας.

Σύντομα, αν δεν κιοτέψουμε, θα βρούμε συμμάχους. Κι όλα τα κινήματα στην Ευρώπη θα αναθαρρήσουν με τη νίκη της Αριστεράς!

Και ακόμα υπάρχουν ισχυρά και μεγάλα συνδικάτα  στη βόρεια Ευρώπη που μπορούν να ενεργοποιηθούν. Και στην Ιρλανδία και την Ολλανδία τα κόμματα μας πάνε καλά.

Και οι πιο θαρραλέοι διανοούμενοι ήδη μας στηρίζουν. Κι άλλοι θα έρθουν για να βοηθήσουν.

Στην πρωτοπορία της Ευρώπης η Ελλάδα.

Και η Αριστερά της έχει να παίξει έναν συγκλονιστικά βαρύ ρόλο:

ή που θα αρχίσει να ανθίζει παντού ξανά η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη και η Αξιοπρέπεια ή που δε ξαναυποπτευθούμε τη σκέψη τόσο ριζοσπαστικών ιδεών για πολλές δεκαετίες.

Γιατί ακόμα και αποτυχημένος οικονομικά ο νεοφιλελευθερισμός συνεχίζει να ηγεμονεύει.

Θα προσπαθήσει να διαχωριστεί εντελώς από τη δημοκρατία και ο καπιταλισμός θα φτάσει στην  πιο απάνθρωπη μορφή του, στην κινεζοποιημένη απολυταρχία.

Το μέλλον έρχεται, είναι ήδη εδώ. Είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Και είναι τα εκατομμύρια κόσμου που λαχταράνε την αλλαγή.

Η από τώρα νίκη είναι πως οι πολλοί γνωρίζουν πόσος κόπος χρειάζεται και είναι πρόθυμοι να τον επωμιστούν.

Έχουμε ταξική πάλη μωρό μου. Και το πρώτο της βήμα είναι η ψήφος αυτήν τη Κυριακή στο συριζα.

ΥΓ 1: Δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ πολλές ελπίδες. Μόνο οι πολλές ελπίδες των τρελλών. Η διαφορά είναι ότι τώρα και οι τρελλοί είναι πολλοί.

ΥΓ. 2: Ο Immanuel Wallerstain ένας από τους επιφανέστερους και πιο εύστοχους θεωρητικούς του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος έγραψε στις αρχές του 2012: «Μπορούν να ξεπεραστούν αυτές οι αντιθέσεις και οι διαχωρισμοί  στην Αριστερά τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια; Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά, αν δεν ξεπεραστούν, πιστεύω ότι η Αριστερά σε όλο τον κόσμο δεν θα μπορέσει να κερδίσει στη μάχη που θα διεξαχθεί τα επόμενα είκοσι-σαράντα χρόνια για το σύστημα που θα διαδεχθεί τον καπιταλισμό,  όταν αυτός καταρρεύσει οριστικά.»

 

ΥΓ3: Ο Καζαντζάκης τα λέει πιο Κρητικά: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμεΘα νικηθούμε;» Πολέμα!»

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε