Το προσωπικό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:21 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Εξέγερση 2008, Κρίση, ΣΥΡΙΖΑ) (, )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

 

του Βασίλη Ρόγγα

 

Το άρθρο αυτό γράφτηκε απ’αφορμής του εξαιρετικού άρθρου της Εύας Σμπόκου. Συγχωρήστε του τον πολύ προσωπικό τόνο. Η ιστορία του εαυτού μπορεί να είναι δημόσια αν βοηθήσει έστω και ελάχιστά κάποιους να’ ρθουν κατά δω.

 

Eίμαι 29 χρονών. Τελείωσα το τμήμα πολιτικής επιστήμης στο πάντειο προπτυχιακά και μεταπτυχιακά. Πλέον κάνω διδακτορικό στην κοινωνιολογία. Όλα τα χρόνια των σπουδών μου δούλευα σε βαριές χειρονακτικές εργασίες γιατί στην οικογένεια μου δεν είχαμε πολλά χρήματα. Το ίδιο έκαναν και τα δυο μου αδέρφια.

Οι γονείς μου δούλεψαν τόσο πολύ. Ο πατέρας μου έσβησε χιλιάδες φωτιές σαν πυροσβέστης και φουσκώνω σα παγώνι όποτε το σκέφτομαι. Για πολλά χρόνια δούλευε και δεύτερη βαριά δουλειά ως υδραυλικός για να τα βγάλουμε πέρα. Ακόμα θυμάμαι να πονάει πολύ η μέση του. Τα τόσα βάσανα τον λύγισαν πριν 5 χρόνια. Η μάνα μου δούλευε από μικρό κορίτσι στα καπνά στην Πιερία και μέχρι τα 60 της καθαρίστρια στο σκλαβενίτη. Νιώθω πολύ μεγάλη περηφάνια για την προλεταριακή μου καταγωγή και ακόμα περισσότερη για την αξιοσύνη των γονιών μου και των αδερφών μου.

Δεν ήταν λαμόγια, δεν έκλεψαν ποτέ, πλήρωναν τα πάντα στο κράτος και είχαν ψηλά την αξία της τιμιότητας.

Σίγουρα δε φταίνε για την κρίση.

Εντάχθηκα στην Αριστερά από τα 16 μου και από τότε δεν έφυγα ποτέ. Έζησα όλο το συγκρουσιακό κύκλο της δεκαετίας του 2000. Θυμάμαι τις καταλήψεις του 1998 και ακόμα την πίκρα μου που δε μπόρεσα να πάω στη Γένοβα το 2001 γιατί δεν είχα χρήματα.

Θυμάμαι τις αντιπολεμικές πορείες το 2003. Στο Πάντειο μοίραζαν φυλλάδια τα παιδιά από το ΣΕΚ και ρώτησα μια γλυκιά κοπελιά: « θα έχει κόσμο;» Και κέινη μου απάντησε χαμογελαστά «θα έχει χιλιάδες!». Ακόμα θυμάμαι μια γιαγιά, πολύ γιαγιά να ανεβαίνει προς την πρεσβεία φορώντας γύρω από το λαιμό της ένα μαντήλι του ΚΚΕ. Μακάρι να ζει.

Θυμάμαι τι χαρές κάναμε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το 2006 στην Αθήνα και την τεράστια πορεία όλων των ευρωπαίων, τα ταμπούρλα των Τούρκων. Είχα δει έναν Γάλλο αγροτοσυνδικαλιστή και τον αναγνώρισα και είχα χαρεί τόσο. Θυμάμαι που είχε ανοίξει το Νοσότσος και την μαυροκόκκινη που κυμάτιζε και αυτό με έκανε να θέλω να τριγυρνάω στα Εξάρχεια.

Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας ένα κατάμεστο αμφιθέατρο να υποδέχεται τον Ζίζεκ στο Πάντειο και αυτός να μιλάει σαν ημίτρελλος. Τότε που τον ξέρανε ελάχιστοι.

Θυμάμαι το 2006-2007 τις καταλήψεις μας στα Πανεπιστήμια, τον δίκαιο αγώνα μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Τότε που πιάναμε το νήμα ξανά από τη δεκαετία του 60.

Θυμάμαι στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Μόλις είχαμε τελειώσει από συνεδρίαση στα γραφεία της νεολαίας και τρώγαμε. Ένας δακρυσμένος εαακίτης να μπαίνει στο «άμα λάχει» γύρω στις 10 παρά. Μόλις είχαν σκοτώσει το γρηγορόπουλο. Έμεινα στα Εξάρχεια σχεδόν όλες τις μέρες της εξέγερσης μας. Μάχες, δακρυγόνα, άγρια χαρά, ζόφος, μετά λυρική, κούνεβα. Και στην πετρούπολη ο συριζα έκανε μια μεγάλη πορεία.

Θυμάμαι το παρκάκι στη Ναυαρίνου και το σκάψιμο  στην άσφαλτο. Και μια πρωτομαγιά να βοηθάει όλη η γειτονιά να ομορφύνει η ανακατάληψη μιας μικρής σταλίτσας από την πόλη μας.

Δε σταματήσαμε ποτέ. Τα παιδία του Δεκέμβρη βαρυγκωμούσαμε χωρίς την εξέγερση, έπρεπε να στεγάσουμε τη δίψα μας για ελευθερία. Καταλήψεις απλώθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην Πετρούπολη λειτουργήσαμε και λειτουργούμε ακόμη, πολλοί και πολλές το Βοτανικό. Χωρίς ηγεσίες, χωρίς ηγέτες, με την άμεση δημοκρατία πριν την ανακαλύψει το Σύνταγμα. Χιλιάδες εκδηλώσεις: λόγου, συνελέυσεις ανοιχτές, σπορείο για όλους, βιβλιοθήκη, θέατρο, σινεμά, παδικά εργαστήρια, συναυλίες, πορείες.

Και στο Σύνταγμα βγήκε ο λαός άτσαλα, άγαρμπα, αντιφατικά κι όμως τόσο όμορφα. Εκατοντάδες χιλιάδες υπέμειναν την καταστολή. Έστεκαν εκεί τόσοι πολλοί, τόσες πολλές. Και ο λυράρης να παίζει, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα να λένε συνέχεια «μένουμε εδώ!», να πλένουμε την πλατεία με μπουκαλάκια και τους Τάιγγερ Λίλλις να παίζουν και γύρω να γίνεται χαμός.

Δεν είμαι τίποτε το ιδιαίτερο. Γνωρίζω εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της σύνολης Αριστεράς που  έχουν τις ίδιες εμπειρίες ή και πολύ περισσότερες. Δε γνωρίζω προσωπικά, αλλά ξέρω δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που θητεύουν ενάντια στην κυριαρχία και έχουν και κείνοι παρόμοιες εμπειρίες. Γνωρίζω πολλούς που σε πιο δύσκολες συνθήκες από ότι εγώ  κάνανε απείρως περισσότερα μαζί με την κοινωνία για την προσπάθεια χειραφέτησής της.

Όλοι εμείς έχουμε περπατήσει χιλιάδες φορές τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, όλης της Ελλάδας. Πολλοί και πολλές σε πορείες σε πόλεις της Ευρώπης. Γραφτήκαμε σε σωματεία, μιλήσαμε με πολλούς ανένταχτους ανθρώπους, κινητοποιήσαμε για πορείες, κρατήσαμε πανώ, διαβάσαμε πολύ, μιλήσαμε πολύ, διαφωνήσαμε πολύ.

Δεν καταχραστήκαμε ποτέ δημόσιο χρήμα, δεν εκπορνευτήκαμε για δημόσια θέση δε φταίμε εμείς και τα οικεία περιβάλλοντα μας για την κρίση του καπιταλισμού. Εμείς αγωνιστήκαμε και θα το κάνουμε μέχρι το τέλος ενάντια στο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση.

Τόσα εκατομμύρια συμπολίτες μας δώσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Είναι σα να μας βίαζαν καθημερινά επί δυόμισι χρόνια, μπορέσαμε να τους πάμε στο δικαστήριο και όταν ο δικαστής ρώτησε «τι ποινή να επιβάλλω;» εμείς απαντήσαμε «Καμία. Ας συνεχίσει να μας βιάζει κιάλλο.»

Αυτοί, οι συνενούντες στον μαρασμό όλων μας, στην έξοδο μας από την ευρωζώνη από τη μεριά των ευρωπαίων, στην σίγουρη πτώχευση μας, στον κοινωνικό κανιβαλισμό που θα ακολουθήσει είναι συνειδητά συνυπεύθυνοι για όσα θα συμβούν. Αυτοί που ψήφισαν τους φασίστες για δεύτερη φορά δεν έχουν καμία δικαιολογία. Και είναι εχθροί του ανθρώπου. Και δε μπορούμε παρά να τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά.

Εμείς από σήμερα – από χθες το κάνουμε- θα προσπαθήσουμε να στήσουμε την κοινωνία στα πόδια της. Με το διαχρονικό μας όπλο, το όπλο όλων μας, το πιο δυνατό. Την Αλληλεγγύη.  Δε θα σταματήσουμε ποτέ από όποια μεριά και αν προσπαθούμε γι’αυτήν. Ότι δεν πρέπει να πεινάνε οι άνθρωποι, δεν πρέπει να αυτοκτονούν, δεν πρέπει να μεταναστεύουν από τον τόπο τους, δεν πρέπει να μένουν άστεγοι.

Έχουμε ένα κόσμο να αλλάξουμε. Κι όσο κι αν γνωρίζουμε ότι η βιολογική ηλικία ενός ανθρώπου δε φτάνει γι’αυτό, τα οράματα της ουτοπίας, μας φυλάνε από το ρεαλισμό.

Εμείς πάντα θα θυμόμαστε αυτό που είπε η Ινδή ακτιβίστρια: «Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing».

Θέλουμε κιάλλους μαζί. Δε μπορούμε, δε θέλουμε  μόνοι μας.  Θέλουμε πολλούς και πολλές. Πιο πολύ θέλουμε εσένα που το διαβάζεις αυτό και το κατάλαβες καλά. Θέλουμε εσένα. Κι εμένα. Τον αδερφό μου και τη μαμά σου. Το αγόρι μου και τη φίλη σου. Τη γειτόνισσα μου και τον παππού σου που δεν υποτάχθηκε.

 

 

 

 

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η κωλοπιλάλα του περσινού Δεκέμβρη

Δεκέμβριος 8, 2009 at 17:12 (Εξέγερση 2008) (, , , )

Βασίλης Ν. Ρόγγας, Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009

Στη συμβατική πολιτική επιστήμη (που εστιάζει σε θεσμούς και διαδικασίες διακυβέρνησης) οι κοινωνικές συγκρούσεις συνιστούν κατά κανόνα εξωγενή και συγκυριακό παράγοντα: διαταραχές, στιγμές τρέλας. Όμως, από την άνθηση των νέων κοινωνικών κινημάτων της δεκαετίας του 1960 και έπειτα, η συγκρουσιακή πολιτική, που όρθωσε το θεωρητικό της ανάστημα έναντι μιας εργαλειακής και εν πολλοίς παρωχημένης «μαρξιστικής-λενινιστικής»

αντίληψης περί των εξεγέρσεων, των επαναστάσεων, των κινημάτων, έδωσε σειρά πολύτιμων επεξεργασιών έτσι ώστε σήμερα να μπορούμε να αναλύουμε καταστάσεις («Συμβάντα» – κατά την ορολογία του Α.Badiou-) όπως εκείνο του περσινού Δεκέμβρη.

Όλο το προηγούμενο θα συνιστούσε ακαδημαϊσμό σε μια γραφή για τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου, αν δεν γινόταν προσπάθεια από διάφορες μεριές -κυρίως κομματικούς φορείς και πάντως όλους τους κοινοβουλευτικούς πλην του ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως τα κανάλια, τις εφημερίδες και τα ραδιόφωνα- να απονομιμοποιηθεί, να αναθεωρηθεί το όποιο απόσταγμα ή τα γεγονότα της νεανικής εξέγερσης*. Αμφισβητήθηκε ακόμα και η ορολογία εξέγερση . Τι έγινε πέρυσι λοιπόν;

Τα περσινά δεκεμβριανά, είναι αρχέτυπο εξέγερσης, διάχυτων δηλαδή σε όλη την επικράτεια συμβάντων, κυρίως συγκρουσιακών, μειοψηφικού κομματιού του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού εναντίον πολιτικών, κατασταλτικών ή και άλλων θεσμών, συμβόλων και κτιρίων και του προσωπικού τους, συμβατικής ή και βίαιης μορφής. Το «μειοψηφικό» δε σημαίνει, βεβαίως, μικρό αριθμό συμμετεχόντων στα γεγονότα σε σχέση με προηγούμενα ιστορικά παραδείγματα στην Ελλάδα (ίσα-ίσα ο αριθμός είναι τεράστιος) , αλλά σε σχέση με το όλον του πληθυσμού.

Η εξέγερση δεν ευτύχησε να συσταθεί σε κίνημα ή κινήματα. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Αποτέλεσε ένα συγκρουσιακό pick το οποίο έσβησε σχεδόν παντού μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου. Όπως περίπου κάνουν όλες οι εξεγέρσεις. Δεν πλαισιώθηκε αξιακά με πολιτικά κατά κύριο λόγο προτάγματα (για παράδειγμα το καταστασιακής έμπνευσης «τα θέλουμε όλα πίσω» δε συνιστά υλοποιήσιμο πολιτικό αίτημα, ποια είναι τα όλα;), ενώ κανένας φορέας της κοινωνίας των πολιτών (συνδικάτο, κόμμα, οργάνωση) δε μπόρεσε επαρκώς να αντιπροσωπεύσει τα ούτως ή άλλως ετερόκλητα κομμάτια των εξεγερμένων **. Ο Δεκέμβρης δεν αναδιοργάνωσε τους φορείς που τον στήριξαν ούτε δημιούργησε σοβαρούς καινούργιους, όμως κόμισε καινούργιο ρεπερτόριο δράσης: κατάληψεις σε στρατηγικά σημεία της πόλης, από τους «καθ’ύλην» αρμόδιους (ΕΣΗΕΑ, Ακρόπολη, Λυρική αργότερα, φυλακές, θέατρα, σχολεία, πανεπιστήμια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, δημαρχεία κλπ κλπ- παραλίγο και αστυνομικά τμήματα), καλλιτεχνικά δρώμενα άγνωστα στην Ελλάδα κλπ.

Τα παραπάνω δεν είναι μια προσπάθεια θεωρητικής απονεύρωσης των γεγονότων του Δεκέμβρη. Πολύ απλά τα ίδια τα γεγονότα δε θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα κείμενο ακόμα και αν τα χώριζα όλα με κόμμα χωρίς καθόλου ρήματα. Η απόσταση όμως από τα βιωματικά -για πολλούς από εμάς της Αριστεράς- γεγονότα μπορεί να μας κάνει να στοχαστούμε νηφάλια για αυτά.

Και ναι, στην εξέγερση του Δεκέμβρη διαλέχθηκαν όλα τα πεδία του κοινωνικού, πολιτικού και όχι μόνο: η παιδεία και η εργασία, η ψυχολογία και η ηθική, η αντιπροσώπευση και ο τρόπος άσκησης του πολιτικού, η διάσταση προσδοκιών και πραγματικότητας και το ατελέσφορο της ζωής όπως τη ζούμε τώρα… Ίσως θα ήταν πιο δόκιμη, πιο γραμμιτζίδικη μια γραφή που να αναλάβει να ενοποιήσει ή να αναπροσαρμόσει τα διάσπαρτα αιτήματα ή στοχασμούς της εξέγερσης αλλά αυτό δε θα ήταν ούτε εφικτό αλλά ούτε και τίμιο ακόμα και αν ήμουν ο καλύτερος δομιστής.

Εκείνο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια διαφάνηκε το αισθητήριο των ανθρώπων να ξεχωρίσουν το ουσιώδες από το επουσιώδες. Εμπεδώθηκε, και μένει να δούμε αν μπορεί αυτό να γίνει και πολιτικό πρόταγμα, ότι η ζωή με ψυχολογικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς όρους δεν βιώνεται στη δεδομένη κατάσταση με την όντως θέρμη που θα μπορούσε αυτό να συμβεί. Οι άνθρωποι για μια ακόμη φορά στην Ιστορία ψυχανεμίστηκαν ότι οι άλυτες αντιφάσεις που συνέχουν το κοινωνικοπολιτικό οικοδόμημα (τον καπιταλισμό δλδ) δεν τους πρέπουν. Και ότι χρειάζεται να αρθούν αυτές και τη θέση τους να λάβει μια κοινωνία της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της ελευθερίας. Μόνο που οι εξεγερμένοι (και μέσα σε αυτούς μπαίνουν και οι φορείς που λάβανε μέρος στην εξέγερση) δε γνωρίζουν τον τρόπο πραγματοποίησης αυτής της υπέρβασης, ούτε υπάρχουν μανιέρες να ακολουθηθούν.

Από ότι φάνηκε δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μια ρωμαλέα κοινωνία των πολιτών (με την γκραμσιανή έννοια) έτοιμη ή με τεράστια θέληση να ανατρέψει το κυρίαρχο παντού και στη θέση του να έχει σκεφτεί κάποιο άλλο. Υπάρχει φορέας ή φορείς που μπορούν ή πρέπει να πάρουν από το χέρι μια εξέγερση και να την οδηγήσουν κάπου; Η ιστορία αυτό δείχνει. Μάλλον, όμως, δεν έχουμε το ακόμα φορέα. Ή αυτός/οι που έχουμε δεν είναι ακόμα έτοιμος/οι. Ας είναι. Η δουλειά του μελλοντικού φορέα μιας κατοπινής εξέγερσης θα είναι να πολιτικοποιήσει την οργή που θα καταλάβει την κοινωνία, να ενώσει τις φωνές με αχτύπητα αιτήματα-συνθήματα, να οργανώσει και να οργανωθεί από την διάχυτη αντίσταση. Να μετουσιώσει το αυθόρμητο σε πολιτική ισχύ.

Και αυτή η εξέγερση είναι νομοτελειακό ότι θα υπάρξει.
Το αποδεικνύει όλη η ανθρώπινη ιστορία.

*Για να μην λέγονται πράγματα που δεν έχουν σχέση με καμία θεωρητική επεξεργασία καλό θα ήταν όσοι θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με τις εξεγέρσεις, τις επαναστάσεις και τα κοινωνικά κινήματα να ανατρέξουν στη βιβλιογραφία των S. Tarrow, Ch. Tilly, A. Touraine ή στους Έλληνες πανεπιστημιακούς Σ. Σεφεριάδη, Μ. Ψημίτη. Θα εκπλαγούν από την ευρύτητα και το βάθος των αναλύσεων και της συστηματικότητας ελέγχου των εν λόγω θεματικών. Εννοείται ότι όλοι αυτοί αποκάλεσαν τα περσινά δεκεμβριανά «εξέγερση».

** Είναι όμως αλήθεια ότι μέρος του σώματος των εξεγερμένων το καρπώθηκε κατά κύριο λόγο ο αντιεξουσιαστικός χώρος, ενώ τη μεγαλύτερη πολιτική χασούρα κυρίως λόγω της στηλίτευσης της στάσης του από τα ΜΜΕ κ τα λοιπά κοινοβουλευτικά ή μη κόμματα, για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, την είχε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε