Όσο εσείς ασχημαίνετε τον τόπο, εμείς δημιουργούμε την καταστροφή σας

Μαρτίου 15, 2013 at 16:33 (Γενικά- Αριστερά, Κρίση, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , )

Του Βασίλη Ρόγγα (Δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2013)

 

Δε συμμερίζομαι την απαισιοδοξία των οικείων μου:  για το τι κάνουμε εμείς, γιατί έχουμε κάτσει έτσι κινηματικά, πως μας γαμήσανε αυτές οι κωλοεκλογές κλπ. Όχι γιατί δεν έχουν κομμάτι της αλήθειας, αλλά γιατί η μεγάλη εικόνα είναι άλλη και θα γίνει ακόμα πιο δυναμική.

 

Φυσικά και δεν είναι ιδανικά τα πράγματα.

 

Κόσμος έχει πάει σπίτι του, άλλοι ψηφίσανε αριστερά και νομίζουν πως έκαναν το καθήκον τους (να μην ξαναψηφίσουν, να μας απαλλάξουν και από την ανάθεση για την τεμπελιά τους), οι περισσότεροι από τους μεγαλύτερους (αλλά όχι μόνο) δεν λένε να ξεκουνηθούνε από παλιές ιδέες, παλιό στυλ πολιτικής δουλειάς, διδακτισμό στείρο, ιδιοκτησιακές ιεραρχίες κλπ.

 

Και βεβαίως ακόμα τσακωνόμαστε πολύ, κάπου τα σπάμε μεταξύ μας, άλλοι προχωρούν αργά, άλλοι το παίζουν πρωτοπορίες απογειωμένες του 19ου αιώνα.

 

Μα δε τελειώνει εκεί η αφήγηση. Είναι η μια πλευρά, που υπάρχει, αλλά δεν κυριαρχεί.

 

Τέτοια σύμπνοια ανάμεσα στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας δε βλέπουμε εύκολα.  Όχι μόνο για τις καταλήψεις, για τους βασανισμούς, για τους απεργούς, για το παμε, για τους νέους του συριζα που φάγανε ξύλο. Όχι γιατί ξαναείδαμε απεργίες αλληλεγγύης μιας επαγγελματικής ομάδας υπέρ μιας άλλης.

 

Σε όλο και περισσότερες εκφάνσεις του κοινωνικού και του πολιτικού δουλεύουμε μαζί όλο και πιο πολλοί και διαφορετικοί. Εμπλέκονται πια νέοι άνθρωποι, όχι ηλικιακά, κόσμος που δεν έχει σχέση με τα κινήματα δουλεύει με την καρδιά του, συμβάλλει, πρωτοπορεί.

 

Ξεχασμένοι πενηντάρηδες ξανά παίρνουν τη σκυτάλη του αγώνα, ακούνε τους νεότερους, υπερασπίζονται τις αλλαγές που δε μπορούν να ξέρουν ποιες θα είναι, αλλά έχουν εμπιστοσύνη.

 

Διαμορφώνονται, υπάρχουν, αυτή τη στιγμή που μιλάμε εκατοντάδες εγχειρήματα αλληλεγγύης με ταξικό πρόσημο. Τα δικά μας παιδιά ανοίγουν κοινωνικά κέντρα, καφενεία, συνεταιρισμούς, δημιουργούν πολιτισμικές εκφράσεις, μπαίνουν στον μαχητικό και κοινωνικό αντιφασισμό.

 

Το ξέρω πως το ξέρεις πως όλα αυτά είναι μικρά. Θα ενωθούν. Η συγκυρία χτυπάει την πόρτα μας. Από ρυάκια χρειάζεται να γίνουν ποτάμια αντίστασης, της πιο δημιουργικής αντίστασης που φτιάξαμε ποτέ.

 

Εδώ όμως ξανανοηματοδοτούμε την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά και αυτό δεν είναι λίγο. Εδώ, όπου εμπλέκονται με την κοινωνία στα σοβαρά οι αναρχικοί και οι αριστεροί κάνουν θαύματα, φέρνουν κόσμο από δω, τον διώχνουν από την ψυχολογική μιζέρια, από τις σκοτεινές σκέψεις, πείθονται να μείνουν να παλέψουν.

 

Δεν υπάρχει κανείς, καμία στο σύνολο Κίνημα που να μην ξέρει πόσο δύσκολη είναι κατάσταση μας. Δεν ονειροβατούμε, άλλα και δεν πέφτουμε γιατί με τη στάση μας υψωνόμαστε στο μπόι της σημαίας των Ανθρώπων. *

 

Υφαίνεται το δίχτυ μας, το δίχτυ υπεράσπισης των από κάτω. Με όρθια την κοινωνία μπορούμε να ανατρέψουμε τη σαβούρα που κυβερνά. Και αυτό κάνουμε.

 

Κανένας θάνατος μετανάστη δε θα μας κάνει να φοβηθούμε, να σταματήσουμε να στεκόμαστε στο πλάι τους. Και τα γλυκά πρόσωπα των μωρών που ζητούν ιθαγένεια είναι η νιότη του κόσμου μας.

 

Οι αναρχικοί, τα στέκια τους και οι καταλήψεις τους, οι δημιουργικότητες τους είναι από τα πιο ζωογόνα που συμβαίνουν. Όχι μόνο κάποιες δεκάδες, χίλιες καταλήψεις, εικόνες των κόσμων που θα ζήσουμε, που ζούμε ήδη.

 

Με τους απεργούς στο μετρό, με τους λιμενεργάτες, με τους αγρότες πάντα και πάντα θα είμαστε και ας λοιδορείτε ότι κουνιέται εναντίον σας.

 

Εδώ έχουμε να παλέψουμε δημοσιοκάφρους, τράπεζες και ξεφτιλισμένα κόμματα που πάνε να μας πείσουν να ανοίξουμε τον τάφο μας πριν μας πυροβολήσουν.

 

Θα τελειώσουν. Με έναν όρο. Ούτε δράμι πίσω από το αξιακό μας σύστημα, ούτε σπιθαμή πίσω από τον βαρύ βιωματικό αγώνα, ούτε ένα βήμα πίσω από την προσπάθεια για ενότητα.

 

Και μετά από πολύ καιρό θα ξαναβγούμε στο δρόμο. Την Τετάρτη στη γενική απεργία λέμε να βουλιάξει η Αθήνα μας για ακόμη μια φορά. Εκατομμύρια οι άνεργοι, τόσοι πολλοί οι κατηφείς να βγούμε, να ξανακάνουμε την αρχή μετά από την παρατεταμένη απουσία.

 

Στο υπόσχομαι: στο τέλος της  ημέρας δε θα είμαστε νικητές. Αλλά το βράδυ της Τετάρτης θα χαμογελάμε μαζί γιατί ξαναξεκινάμε. Και γιατί δε θα μας επιτρέψουμε να σταματήσουμε μέχρι να φύγουν.

 

Θα σε βρω εκεί.

 

 

*Οι σημαίες μας θα έχουν πρόσωπα αντί για σύμβολα. Θα είναι τα πρόσωπα των μεταναστών που σκοτώνετε και οι χώρες μας θα παίρνουν τα ονόματα τους: Babacar Ndiaye, Σαχτζάτ Λουκμάν. Ας ελπίσουμε να είμαστε χωρισμένοι σε δυο μόνο χώρες.

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η γενιά μας

Νοέμβριος 21, 2012 at 15:54 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , , , )

Δεν αφορά όλους όσους είναι νέοι και νέες. Αφορά πολλούς και πολλές όμως.

του Βασίλη Ρόγγα

Φτάνουμε προς το τέλος μιας ζωής που παρόλο που δε θέλεις, έχει αλλάξει και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο στα σίγουρα. Οι τελευταίες χρηματικές καβάτζες τελειώνουν, ο χειμώνας έρχεται και οι δουλείες είναι όλο και πιο λίγες. Όλα ακριβαίνουν και εσύ θα είσαι φθηνός.

Αυτοί που μας γαμήσαν τη ζωή θα προσπαθήσουν να παγώσουν τα πάντα: κάθε διαμαρτυρία, κάθε συλλογικοποίηση της οργής, κάθε αντίσταση. Θα προσπαθήσουν να τελειώσουν με μας, μεταναστεύοντας μας για αλλού.

Όμως, αυτή όμως η γενιά έχει το κάτι τις της. Δεν τα έχει καλώς καμωμένα όλα, ούτε κατά διάνοια. Αλλά, διάολε κάναμε και κάνουμε πολλά για να σπάσει η σιωπή, να ξεβρωμίσουμε από τη σαπίλα.

Αυτές εδώ, οι τελευταίες γενιές είναι εκείνες που μορφώθηκαν περισσότερο από οποιεσδήποτε προηγούμενες γενιές Ελλήνων. Οι χρόνιες επενδύσεις των οικογενειών μας δε πήγαν στράφι. Μπήκαμε στις ακαδημίες χωρίς να σκεφτόμαστε με όρους ταξικής κινητικότητας, αλλά εμπεδώσαμε την αυταξία της γνώσης.

Ταξιδέψαμε επιτέλους, αντικρύσαμε τόπους που αγαπούσαμε πριν τους δούμε, μάθαμε να περπατάμε στην Ευρώπη και ξέρουμε πόσο πολύ μοιάζουμε με τα παιδιά της γενιάς μας από την υπόλοιπη ήπειρο.

Αλητέψαμε στις πόλεις μας και στα χωριά μας, στις πλατείες μας ήπιαμε μπύρες και τσιγαριλίκια, περπατήσαμε χιλιόμετρα για συναυλίες, χάσαμε το τελευταίο μετρό, ερωτευτήκαμε στο Μεταξουργείο τα ξημερώματα, κάναμε έρωτα σε απίθανα μέρη.

Διαβάσαμε και επιτελέσαμε το πολιτικό, μάθαμε τι θα πει δημόσιος χώρος, ταξικότητα, αναστοχασμός. Κοιτάξαμε στα μάτια συνομήλικούς μας, τους ακούσαμε και μας άκουσαν, μιλήσαμε με πάρα πολλούς για αυτά και τόσα άλλα. ‘Ελάχιστοι από εμάς δούλεψαν, δουλεύουν σε δουλειές που θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν τη ζωή σε μια αυτόνομη οικογένεια. Το δημόσιο δε μάθαμε τι είναι. Ευτυχώς κάποια παιδιά εγίναν δασκαλοι και καθηγητές πριν την κρίση.

Κάναμε το κέντρο σπίτι μας, τρυγιρνώντας σε απίθανους συνδιασμούς διαδρομών. Μάθαμε απέξω τα δρομάκια της ακρόπολης, της πλάκας, των εξαρχείων, του ψυρρή, των άνω πετραλώνων. Αράξαμε τόσες φορές στου φιλοπάππου και στου στρέφη, πήγαμε σε ελληνικά νησιά πολλοί μαζί και λίγο στριμωχτα, με ή χωρίς σκηνές.

Πολλοί από μας δουλεύαμε για να βγει πέρα ο φοιτητικός προϋπολογισμός. Και στα χρόνια της ευημερίας εμείς αρνιόμασταν ότι ήταν σοβαρό πράγμα οι ολυμπιάδες τους. Εμείς αγαπήσαμε πόλεις, τις κάναμε μυθικές, επειδή εκεί κάτι δικό μας έτρεχε: η Θεσαλλονίκη το 2003, η Γένοβα το 2001, η Φλωρεντία το 2002, το Σιατλ το 1998.

Λυσσάξαμε για τα κινήματα και την αυτονομία τους, τσακωμοί τόσοι πολλοί στα αμφιθέατρα για να μην καπελώνει κανείς κανέναν. Και δυο χρόνια είχαμε σηκώσει όλα τα πανεπιστήμια στο πόδι. Και το Δεκέμβρη του 2008 δε κάτσαμε μέρα στο σπίτι. Και όλο τον καιρό από τότε ψάχνουμε να βρούμε εκείνη τη γλυκία αψάδα της εξέγερσης. Και δημιουργούμε συνέχεια.

Δε ξέρω,δεν είναι υπολογίσιμο πόσοι είμαστε καν. Μάλλον κάποιες χιλιάδες κόσμος που τα βάζει με το δογματισμό και με την εργαλειοποίηση από όπου κι αν προέρχεται.

Η ψυχική ύλη που συσσωρεύσαμε δε μπορεί, παρά να αναβλύσει και τώρα, στα πιο δύσκολα:

Δε μπορούμε να κάτσουμε, δε θέλουμε, δεν αντέχουμε να καθόμαστε. Κανένας και καμία από εμάς δε πρόκειται να πάει σπίτι γιατί θα τον νικήσει η κατήφεια της φτωχοποίησης, η κατάθλιψη των γύρω του.

Όχι μόνο δε θα αφήσουμε να μικρύνει η ζωή, αλλά θα παρασέρνουμε όλο και πιο πολλούς στη ζωογόνα δίνη της δράσης. Η ανάσχεση της μαυρίλας ξεκινάει από τη πολιτική συλλογικοποίηση της επιθυμίας.

Πλεόν είναι αμέτρητα τα εγχειρήματα της αλληλεγγύης πανελλαδικά! Δε ξέρουμε από που να πρωτοπάρουμε εμπειρογνωμοσύνη! Και φουντώνουν οι οργανώσεις της από δω μεριάς με κόσμο καλό, κόσμο που ήταν σχεδόν πάντα από δω αλλά φοβόταν να ενταχθεί. Και στους τόπους μου δε ξέρουμε που να πρωτοκάνουμε συνέλευση με τα διάφορα εγχερήματα που χτίζουμε όλοι μαζί!

Να μην κάθεσαι άλλο. Δράσε και μη ζητάς από τους άλλους να το κάνουν για σένα. Χιλιάδες φορές έχει ειπωθεί: κανένας Συριζα και κανένας Τσίπρας δε θα σε σώσει. Δε θα σε έσωζε ποτέ. Και το ήξερες και το ξέρεις.

Τίποτα δεν ανατίθεται στους ειδικούς, στα κόμματα, στο δήμο, στους άλλους. Οι δημιουργικότητες ζωντανεύουν από τους πολλούς, από όλους, για όλους.

Είμαστε στη μέση του συγκρουσιακού κύκλου.Δεν υπάρχει υπόσχεση ότι ο δρόμος της δράσης είναι εύκολος. Μάλιστα, απαιτεί κομμάτι όλων των κεφαλαίων που έχεις συσσωρεύσει κατά καιρούς: μορφωτικό, συναισθηματικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό.

Είμαστε στη δυσάρεστη και ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσουμε ότι ή θα αλλάξουμε τα πράγματα εμείς ή θα παραμείνουμε στη μακρά νύχτα. Όχι μόνο γιατί τα κινήματα τα κάνουν αποκλειστικά οι νέοι, αυτό είναι και ως ενός σημείου λογικό, αλλά γιατί δε νικάμε χωρίς εσένα.

Διάλεξε ή νύχτα ή κόπο. Δεν έχει στη μέση.

υ.γ Το κείμενο δεν έχει τα φόντα να κατηγορηθεί για εξιδανίκευση. Περαιτέρω πληροφορίες στις γενιές που αγωνίστηκαν τη δεκαετία του 60 και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Που είναι η εξέγερση ενάντια στην οικονομική κρίση;

Σεπτεμβρίου 21, 2010 at 13:25 (Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, )

Βασίλης Ν. Ρόγγας

Διακαής πόθος των όποιας υφής αριστερών από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του 2008 στην Ελλάδα είναι να φανεί κινηματικά με τον πιο δυναμικό τρόπο η δυσαρέσκεια των τάξεων που πλήττονται. Αυτό είναι κάτι, που μέχρι στιγμής δεν έχει συμβεί.

Το γιατί είναι εύλογο. Παρόλη , δηλαδή, την εύστοχη και έγκαιρη οικονομική ανάλυση με τα μαρξικά εργαλεία, που για μια ακόμη φορά φάνηκαν επαρκή στο να προβλέπουν την οικονομική συμπεριφορά του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, το προσδοκώμενο πολιτικό απότοκο δεν έρχεται.

Ας δούμε ποιοι πλήττονται από την οικονομική κρίση και κατ’επέκταση τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατ’ εντολή της του ΔΝΤ και της ΕΕ.

α. Ένας μεγάλος αριθμός οικονομικών μεταναστών, από την Αλβανία, ας πούμε ότι πλησιάζουν το 1.000.000,  στέκεται ίσως καλύτερα οικονομικά από όλους τους υπόλοιπους μετανάστες. Τούτο συνέβη μέχρι στιγμής για διάφορους λόγους, πιο σημαντικοί από τους οποίους είναι ότι ήταν οι πρώτοι μετανάστες σε μια χώρα που είχε έλλειψη χειρονακτών και η υπερανάπτυξη του κλάδου των κατασκευών από το 1990 και μετά μπόρεσε και  απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος. Πλέον οι κατασκευές βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και οι αλβανοί μετανάστες δεν έχουν δουλειά.

β. Οι οικονομικοί μετανάστες από την Ασία έχοντας κατά νου μια πλούσια Ευρώπη τόλμησαν να μεταναστεύσουν. Πολλοί, ενώ εξαρχής δε θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, δε μπορούν να φύγουν και ,ταυτόχρονα, δεν έχουν την δυνατότητα για αξιοπρεπή εργασία, στέγη και τροφή. Είναι οι πλέον πληττόμενοι και υποτελείς.

γ. Στην Ελλάδα υπάρχουν 800.000 μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις: τα μικρομάγαζα ρούχων και παπουτσιών, οι βιοτεχνίες, τα εστιατόρια, τα καφέ κλπ. Πολλές από αυτές προφανώς δε θα αντέξουν στην κρίση, ενώ μεγάλο ποσοστό για να μπορέσει να ανοίξει την επιχείρηση έχει χρεωθεί δανειακά.

δ. Πολύ μεγάλο μέρος από αυτό που έχει απομείνει να λογίζεται ως εργατική τάξη απασχολείται στον τουρισμό. Σερβιτόροι, μάγειροι κλπ αποτελούν μια μερίδα εργαζομένων που λόγω της κρίσης – και σε συνδυασμό με την προηγούμενη κατηγορία των επιχειρήσεων μαζικής εστίασης- δε θα μπορούν να εργάζονται ή θα εργάζονται μερικώς και με μικρότερα μεροκάματα από ότι είχαν συνηθίσει.

ε. Η μεγαλύτερη κατηγορία είναι εκείνη των ελλήνων, ελληνίδων και μεταναστών δεύτερης γενιάς με ανώτατη μόρφωση (πτυχία, μεταπτυχιακά, γλώσσες, υπολογιστές κλπ.) στις ηλικίες περίπου από 22 έως 35. Αυτή η τεράστια κοινωνική κατηγορία είναι ανομοιογενής σε ότι αφορά την ταξική της καταγωγή και δεν υπάρχει χώρος στην αγορά εργασίας των υπηρεσιών για να απορροφηθεί.

 Σίγουρα, οι παραπάνω πέντε κατηγορίες δεν είναι οι μόνες και θα μπορούσε να αναφέρει κανείς. Όμως αυτές συνιστούν τον πιο δυναμικό πυρήνα εν δυνάμει εργαζόμενων ή ήδη εργαζόμενων. Καμία από αυτές δεν εναποθέτει τις ελπίδες της μέχρι στιγμής στην πολιτική. Η Αριστερά, που θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι από φύση και από θέση ο φυσικός τους σύμμαχος, αν δε φυλλορροεί είναι –γι’ αυτούς- αναξιόπιστη και χωρίς όραμα που να εμπνέει. Δε χρειάζεται να αναφερθούν τα λάθη όλων των πολιτικών φορέων της: είναι και τεράστια και θλιβερά.

Η συντριπτική πλειοψηφία είναι απολίτικοι και δεν έχουν εμπλακεί σχεδόν ποτέ σε συλλογικές διαδικασίες. Το σκηνικό θυμίζει έντονα τη δημοκρατία της Βαϊμάρης , λίγο πριν ανέβει στην εξουσία το ναζιστικό κόμμα. Φυσικά και υπάρχει απλώς αναλογία, δε χρειάζεται να κινδυνολογεί κανείς για την κατάσταση.

Η χρονικότητα που θα πληγούν οι υποτελείς δεν είναι καθόλου δεδομένη. Επίσης πιθανόν είναι να μην είναι η ίδια για όλους. Εκτός αυτού, δε θα αντιδράσουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Μια βαλβίδα αποσυμπίεσης της συγκεκριμένης κατάστασης αρχίζει να φαίνεται. Μέρος των μορφωμένων νέων σκέφτεται να μεταναστεύσει. Μέρος των αλβανών μεταναστών σκέφτεται να γυρίσει στην πατρίδα του. Να θυμίσω εδώ ότι ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός μετά τον Εμφύλιο είχε «ξεμπλοκάρει» με την μετανάστευση σε μια δεκαετία (1950-1960) περίπου 1.200.000 νέων ανθρώπων.

Όμως οι παθογένειες σοβούν. Η σφιχτή δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης ευτελίζει το εισόδημα και κατ΄ επέκταση την κατανάλωση. Η Ελλάδα δε θα καταστεί από τη μια μέρα στην άλλη επενδυτικός παράδεισος έτσι ώστε να υπάρξει ανάπτυξη με την οικονομίστικη έννοια. Τι θα κάνει ο λυσσασμένος μικροαστός που δεν νιώθει έστω ένα κάποιο συντεχνιακό ή κοινοτιστικό πνεύμα ; Υπάρχει καμιά περίπτωση να αυτοοργανώσει την αντίδραση του και να προσπαθήσει συλλογικά να επιδιώξει την ευόδωση αιτημάτων;

Θα ήθελα, αλλά δε μπορώ να το πιστέψω. Το πιθανότερο είναι η αντίδραση τους να κατακερματιστεί. Εκτός αν…

Αν επαναδιατυπωθεί ένα κοινούν και κινούν αίτιο. Αυτό, δηλαδή, που θα μπορέσει να νοηθεί από τις υπάλληλες τάξεις ως κοινό, συλλογικό αγαθό που αξίζει να το υπερασπιστούν κινητοποιούμενοι με ενιαίο και πολύμορφο τρόπο, βρίσκοντας αχτύπητες αξιακές πλαισιώσεις έτσι ώστε να αναφανεί το δίκαιο να συγκρουστεί κανείς γι’ αυτό. (η εργασία, η ασφάλιση, το δικαίωμα στη ζωή, μπορεί να έχει όποια μορφή συναποφασιστεί).

Το να χτιστεί μια τέτοιου τύπου ιδεολογική ηγεμονία δεν είναι καθόλου εύκολο. Όλοι οι πόροι που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πρέπει να είναι διαθέσιμοι. Οι διάφορες συσπειρώσεις αντίστασης μπορούν να συντονιστούν. Μπορούν να δημιουργηθούν και άλλες τέτοιες καινούργιες , μαζικές και ανεξάρτητες. Το στείρο όχι (όχι στο μνηνόνιο , όχι στον καλλικράτη κλπ κλπ) είναι ισχνότερος πομπός ακόμα και από ένα ρεφορμιστικό αίτημα. Οι πολίτες θα πρέπει να μπορούν να βρουν λύσεις στο εδώ και το τώρα και όχι σε κάποιο χιλιαστικό, σοσιαλιστικό μετά.  Ρόλο έχουν να παίξουν, τεράστιο αν το αποφασίσουν, οι φορείς της Αριστεράς. Να επινοήσουν τρόπους άρσης των αντιθέσεων τους, να συμμαχήσουν με την κοινωνία και να θέσουν αυτήν ως ηγεσία ενός τέτοιου αγώνα. Αυτό το αναποδογύρισμα είναι δύσκολο, πιο δύσκολο και από το αναποδογύρισμα του Μαρξ στο Χέγκελ. Και το πλέον αποτελεσματικό: ο μόνος τρόπος να υπερασπιστούμε κεκτημένα δεκαετιών. Ας μηχανευτούμε καινούργιες, οριζόντιες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, που θα αίρουν την κυρίαρχη «αποξένωση που γεννά μια ολοκληρωτική κοινωνία», όπως η Χ. Άρεντ κάποτε εντόπισε. Τολμάμε;

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η καταγωγή της οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:36 (Γενικά, Καπιταλισμός) ()

Φρ. Έγκελς,  Σάββατο 27 Ιουνίου 2009

 

Με αυτό το κοινωνικό καθεστώς ο πολιτισμός κατάφερε πράγματα που η παλιά κοινωνία των γενών δεν ήταν σε θέση ούτε και να τα φανταστεί. Τα πέτυχε, όμως, υποκινώντας τα πιο βρομερά ένστικτα και πάθη των ανθρώπων που τα ανέπτυξε σε βάρος όλων των άλλων τους χαρισμάτων. Η χυδαία απληστία ήταν η κινητήρια ψυχή του πολιτισμού από την πρώτη του μέρα μέχρι σήμερα: πλούτος και πάλι πλούτος και ξανά πλούτος, πλούτος όχι της κοινωνίας, αλλά αυτού του συγκεκριμένου άθλιου ατόμου, αυτός ήταν ο μοναδικός τελικός σκοπός του. Αν μαζί μ’ αυτά του έπεσαν έτοιμα στην ποδιά η εξέλιξη της επιστήμης και σε επανειλημμένες περιόδους η ανώτατη άνθηση της τέχνης, αυτό έγινε μόνο και μόνο γιατί χωρίς αυτά δεν θα ήταν δυνατό να πετύχει όλη αυτή τη συσσώρευση του πλούτου της εποχής μας.

Μια και η βάση του πολιτισμού είναι η εκμετάλλευση μιας τάξης από μια άλλη, όλη η εξέλιξη του κινείται μέσα σε μια αδιάκοπη αντίφαση.[…]

Εκείνο που είναι καλό για την κυρίαρχη τάξη πρέπει να είναι καλό για ολόκληρη την κοινωνία, με την οποία ταυτίζεται η κυρίαρχη τάξη.

Όσο λοιπόν προχωράει ο πολιτισμός, τόσο περισσότερο είναι υποχρεωμένος να καλύπτει με το μανδύα της αγάπης τα κακά που δημιούργησε με αναγκαιότητα, να τα εξωραΐζει ή να τα αρνείται, κοντολογίς να εισάγει μια συμβατική υποκρισία, που δεν τη γνώριζαν ούτε οι πρώτες κοινωνικές μορφές, ούτε οι πρώτες βαθμίδες του πολιτισμού, και τέλος, να την αποκορυφώνει με τον ισχυρισμό ότι η εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης γίνεται από την εκμεταλλεύτρια τάξη μόνο και μόνο προς το συμφέρον της ίδιας της τάξης που δέχεται την εκμετάλλευση, κι αν αυτή η τάξη δεν το καταλαβαίνει αυτό, αλλά αντίθετα εξεγείρεται κιόλας, αυτό αποτελεί την πιο πρόστυχη αχαριστία απέναντι στους ευεργέτες, τους εκμεταλλευτές.

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Οι κουκουλοφόροι των αγορών και ο τοκετός του Νέου Καπιταλισμού

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:05 (Καπιταλισμός) (, , , )

του Ηλία Καραβόλια, 4 Μαίου 2009

 

Χρειάζεται με αφορμή αυτή την κρίση να μεταπηδήσουμε από το κοινωνιολογικό/ιστορικό επίπεδο ανάλυσης του καπιταλισμού στο ατομικό/ψυχολογικό.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε τον μηχανισμό κοινωνικής νεύρωσης και ατομικών εμμονών, που γεννάει ο όψιμος σημειο-καπιταλισμός: χρήμα, ηδονή του κέρδους και του status, εικόνες και θεάματα εμποδίζουν την αληθινή ευημερία και εγκαθιστούν δομές επίπλαστης ευφορίας.

Στην ροή της καθημερινότητας, όπου δυστυχώς το άτομο σταματά να σκέφτεται με όρους ουμανιστικής και σοσιαλιστικής ηθικής, αλλά υιοθετεί την τηλεοπτική και αυτοκινητιστική ταχύτητα, στους δρόμους, στα γραφεία, στα κινητά και στους καναπέδες , νεκρώνουν οι νευρώνες μεταβίβασης της Λογικής και ενεργοποιούνται αυτοί του άγχους και της αλλοτρίωσης.

Και η Πολιτική, εξαντλείται για τον καθένα , μπροστά στους λογαριασμούς και στην ακρίβεια, μπροστά στο χάσμα του θέλω με το μπορώ…

Στην οικονομική κρίση που ζούμε που είναι και κρίση μονεταριστικής/ δημοσιονομικής πολιτικής, θα πρέπει να υιοθετηθούν στα νέα μοντέλα της μακρο-αβεβαιότητας, παράμετροι που να ενσωματώνουν το ζήτημα της διαχείρισης των επιθυμιών, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο .

Στην μικροοικονομική του πανικού ,δυστυχώς, ανακαλύπτουμε ότι δεν υπάρχει ο μέσος άνθρωπος, η κοινή γνώμη, ο απλός πολίτης. Αυτοί οι όροι είναι μυθεύματα και δημιουργήματα του συστήματος μικροφυσικής της εξουσίας και του κεφαλαίου(να θυμηθούμε και λίγο Φουκώ) και ενισχύθηκαν από την αριθμητική των αγορών που επέβαλλε η οικονομική σχολή του Σικάγο στην δεκαετία του ’70 ( μονεταρισμός του Φριντμαν).

Ζούμε πάνω σε σεισμικές μετατοπίσεις στο σύστημα του καπιταλισμού και αφορούν δυο τεκτονικές πλάκες οι οποίες στοίβαζαν την απληστία και την αλαζονεία των μεσαζόντων, των συμβούλων, των όψιμων ηλεκτρονικών τραπεζιτών και κερδοσκόπων. Τα private equities, τα hedge funds, τα venture capitals φοράνε την……κουκούλα (!) και οι δήθεν επόπτες των αγορών δεν το στοιχειοθετούν αυτό ως ποινικό αδίκημα!
Πιο απλά: χρειάζεται να ποινικοποιηθούν τα black boxes (μαύρα κουτιά )των αποδόσεων σε όλα τα επενδυτικά οχήματα, ώστε να σταματήσουν να γίνονται «νταλίκες με φρένα…σπασμένα» και μας παρασύρουν όλους!

Για να το πούμε ακόμα πιο ξεκάθαρα : αν δεν αναλύσουμε την νεύρωση που γεννά η καλυμμένη πάλη των τάξεων, η κρυμμένη κοινωνική ανισότητα, αυτή που υπάρχει στο ατομικό μας υποσυνείδητο, τότε δεν θα μπορέσουμε ως κοινωνίες να σχηματίσουμε τις δομές του Νέου Καπιταλισμού που ψάχνουν οι ηγεσίες των ισχυρών κρατών!

Γιατί τελικά , δεν ήταν ο Τρίτος Δρόμος του Μπλέρ ,ούτε φυσικά η επικίνδυνη πολιτική χάρτινου πλούτου του Κλίντον και φθηνού χρήματος του Γκρίνσπαν, σωστές μακροχρόνιες επιλογές πολιτικής διαχείρισης.

Ούτε η σοσιαλδημοκρατική προσπάθεια των Γάλλων ,του Σημίτη, των Ιταλών κεντροαριστερών τα προηγούμενα χρόνια ,αποδείχτηκαν μακρόπνοες βάσεις ευημερίας των κοινωνιών

Σεβαστές επιστημονικές φωνές των Οικονομικών (ι Κρουγκμαν, Στιγκλιτζ, Σεν, κ.α ) δεν μπορούν τελικά να νικήσουν την Οικονομία της Επιθυμίας και τα Χρηματιστήρια των Ηδονών Κέρδους!

Ο καπιταλισμός θα έχει πάντα έναν καλυμμένο νεοφιλελευθερισμό να κερδίζει στα σημεία, εκτός και αν επικρατήσει μια εναλλακτική πολιτική, με πυρήνα την διαχείριση των ατομικών απολαύσεων:

΄΄Αυτό που έχουμε σήμερα δεν είναι τόσο πολύ η ΠΟΛΙΤΙΚΗ της απόλαυσης, όσο, για την ακρίβεια, η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ (η διοίκηση) της απόλαυσης, η οποία με τη στενή έννοια είναι μια μετα-πολιτική πράξη..’’, έγραψε πρόσφατα ο Σλοβένος διανοούμενος Σ. Ζίζεκ

Αυτή η διαχείριση αυτή κρύβεται πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς των αγορών και της πολιτικής, εκεί θα παιχθεί το στοίχημα του μέλλοντος: να μεταφερθεί στις μάζες ή σύγχρονη αξία της αδογμάτιστης μαρξιστικής θεωρίας και η πρακτική και χρήσιμη πλευρά της στο άτομο και στην κοινωνία.

* Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομικός Αναλυτής και Σύμβουλος Στρατηγικής σε θέματα συγχωνεύσεων και εξαγορών.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε