Όσο εσείς ασχημαίνετε τον τόπο, εμείς δημιουργούμε την καταστροφή σας

Μαρτίου 15, 2013 at 16:33 (Γενικά- Αριστερά, Κρίση, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , )

Του Βασίλη Ρόγγα (Δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2013)

 

Δε συμμερίζομαι την απαισιοδοξία των οικείων μου:  για το τι κάνουμε εμείς, γιατί έχουμε κάτσει έτσι κινηματικά, πως μας γαμήσανε αυτές οι κωλοεκλογές κλπ. Όχι γιατί δεν έχουν κομμάτι της αλήθειας, αλλά γιατί η μεγάλη εικόνα είναι άλλη και θα γίνει ακόμα πιο δυναμική.

 

Φυσικά και δεν είναι ιδανικά τα πράγματα.

 

Κόσμος έχει πάει σπίτι του, άλλοι ψηφίσανε αριστερά και νομίζουν πως έκαναν το καθήκον τους (να μην ξαναψηφίσουν, να μας απαλλάξουν και από την ανάθεση για την τεμπελιά τους), οι περισσότεροι από τους μεγαλύτερους (αλλά όχι μόνο) δεν λένε να ξεκουνηθούνε από παλιές ιδέες, παλιό στυλ πολιτικής δουλειάς, διδακτισμό στείρο, ιδιοκτησιακές ιεραρχίες κλπ.

 

Και βεβαίως ακόμα τσακωνόμαστε πολύ, κάπου τα σπάμε μεταξύ μας, άλλοι προχωρούν αργά, άλλοι το παίζουν πρωτοπορίες απογειωμένες του 19ου αιώνα.

 

Μα δε τελειώνει εκεί η αφήγηση. Είναι η μια πλευρά, που υπάρχει, αλλά δεν κυριαρχεί.

 

Τέτοια σύμπνοια ανάμεσα στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας δε βλέπουμε εύκολα.  Όχι μόνο για τις καταλήψεις, για τους βασανισμούς, για τους απεργούς, για το παμε, για τους νέους του συριζα που φάγανε ξύλο. Όχι γιατί ξαναείδαμε απεργίες αλληλεγγύης μιας επαγγελματικής ομάδας υπέρ μιας άλλης.

 

Σε όλο και περισσότερες εκφάνσεις του κοινωνικού και του πολιτικού δουλεύουμε μαζί όλο και πιο πολλοί και διαφορετικοί. Εμπλέκονται πια νέοι άνθρωποι, όχι ηλικιακά, κόσμος που δεν έχει σχέση με τα κινήματα δουλεύει με την καρδιά του, συμβάλλει, πρωτοπορεί.

 

Ξεχασμένοι πενηντάρηδες ξανά παίρνουν τη σκυτάλη του αγώνα, ακούνε τους νεότερους, υπερασπίζονται τις αλλαγές που δε μπορούν να ξέρουν ποιες θα είναι, αλλά έχουν εμπιστοσύνη.

 

Διαμορφώνονται, υπάρχουν, αυτή τη στιγμή που μιλάμε εκατοντάδες εγχειρήματα αλληλεγγύης με ταξικό πρόσημο. Τα δικά μας παιδιά ανοίγουν κοινωνικά κέντρα, καφενεία, συνεταιρισμούς, δημιουργούν πολιτισμικές εκφράσεις, μπαίνουν στον μαχητικό και κοινωνικό αντιφασισμό.

 

Το ξέρω πως το ξέρεις πως όλα αυτά είναι μικρά. Θα ενωθούν. Η συγκυρία χτυπάει την πόρτα μας. Από ρυάκια χρειάζεται να γίνουν ποτάμια αντίστασης, της πιο δημιουργικής αντίστασης που φτιάξαμε ποτέ.

 

Εδώ όμως ξανανοηματοδοτούμε την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά και αυτό δεν είναι λίγο. Εδώ, όπου εμπλέκονται με την κοινωνία στα σοβαρά οι αναρχικοί και οι αριστεροί κάνουν θαύματα, φέρνουν κόσμο από δω, τον διώχνουν από την ψυχολογική μιζέρια, από τις σκοτεινές σκέψεις, πείθονται να μείνουν να παλέψουν.

 

Δεν υπάρχει κανείς, καμία στο σύνολο Κίνημα που να μην ξέρει πόσο δύσκολη είναι κατάσταση μας. Δεν ονειροβατούμε, άλλα και δεν πέφτουμε γιατί με τη στάση μας υψωνόμαστε στο μπόι της σημαίας των Ανθρώπων. *

 

Υφαίνεται το δίχτυ μας, το δίχτυ υπεράσπισης των από κάτω. Με όρθια την κοινωνία μπορούμε να ανατρέψουμε τη σαβούρα που κυβερνά. Και αυτό κάνουμε.

 

Κανένας θάνατος μετανάστη δε θα μας κάνει να φοβηθούμε, να σταματήσουμε να στεκόμαστε στο πλάι τους. Και τα γλυκά πρόσωπα των μωρών που ζητούν ιθαγένεια είναι η νιότη του κόσμου μας.

 

Οι αναρχικοί, τα στέκια τους και οι καταλήψεις τους, οι δημιουργικότητες τους είναι από τα πιο ζωογόνα που συμβαίνουν. Όχι μόνο κάποιες δεκάδες, χίλιες καταλήψεις, εικόνες των κόσμων που θα ζήσουμε, που ζούμε ήδη.

 

Με τους απεργούς στο μετρό, με τους λιμενεργάτες, με τους αγρότες πάντα και πάντα θα είμαστε και ας λοιδορείτε ότι κουνιέται εναντίον σας.

 

Εδώ έχουμε να παλέψουμε δημοσιοκάφρους, τράπεζες και ξεφτιλισμένα κόμματα που πάνε να μας πείσουν να ανοίξουμε τον τάφο μας πριν μας πυροβολήσουν.

 

Θα τελειώσουν. Με έναν όρο. Ούτε δράμι πίσω από το αξιακό μας σύστημα, ούτε σπιθαμή πίσω από τον βαρύ βιωματικό αγώνα, ούτε ένα βήμα πίσω από την προσπάθεια για ενότητα.

 

Και μετά από πολύ καιρό θα ξαναβγούμε στο δρόμο. Την Τετάρτη στη γενική απεργία λέμε να βουλιάξει η Αθήνα μας για ακόμη μια φορά. Εκατομμύρια οι άνεργοι, τόσοι πολλοί οι κατηφείς να βγούμε, να ξανακάνουμε την αρχή μετά από την παρατεταμένη απουσία.

 

Στο υπόσχομαι: στο τέλος της  ημέρας δε θα είμαστε νικητές. Αλλά το βράδυ της Τετάρτης θα χαμογελάμε μαζί γιατί ξαναξεκινάμε. Και γιατί δε θα μας επιτρέψουμε να σταματήσουμε μέχρι να φύγουν.

 

Θα σε βρω εκεί.

 

 

*Οι σημαίες μας θα έχουν πρόσωπα αντί για σύμβολα. Θα είναι τα πρόσωπα των μεταναστών που σκοτώνετε και οι χώρες μας θα παίρνουν τα ονόματα τους: Babacar Ndiaye, Σαχτζάτ Λουκμάν. Ας ελπίσουμε να είμαστε χωρισμένοι σε δυο μόνο χώρες.

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το προσωπικό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:21 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Εξέγερση 2008, Κρίση, ΣΥΡΙΖΑ) (, )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

 

του Βασίλη Ρόγγα

 

Το άρθρο αυτό γράφτηκε απ’αφορμής του εξαιρετικού άρθρου της Εύας Σμπόκου. Συγχωρήστε του τον πολύ προσωπικό τόνο. Η ιστορία του εαυτού μπορεί να είναι δημόσια αν βοηθήσει έστω και ελάχιστά κάποιους να’ ρθουν κατά δω.

 

Eίμαι 29 χρονών. Τελείωσα το τμήμα πολιτικής επιστήμης στο πάντειο προπτυχιακά και μεταπτυχιακά. Πλέον κάνω διδακτορικό στην κοινωνιολογία. Όλα τα χρόνια των σπουδών μου δούλευα σε βαριές χειρονακτικές εργασίες γιατί στην οικογένεια μου δεν είχαμε πολλά χρήματα. Το ίδιο έκαναν και τα δυο μου αδέρφια.

Οι γονείς μου δούλεψαν τόσο πολύ. Ο πατέρας μου έσβησε χιλιάδες φωτιές σαν πυροσβέστης και φουσκώνω σα παγώνι όποτε το σκέφτομαι. Για πολλά χρόνια δούλευε και δεύτερη βαριά δουλειά ως υδραυλικός για να τα βγάλουμε πέρα. Ακόμα θυμάμαι να πονάει πολύ η μέση του. Τα τόσα βάσανα τον λύγισαν πριν 5 χρόνια. Η μάνα μου δούλευε από μικρό κορίτσι στα καπνά στην Πιερία και μέχρι τα 60 της καθαρίστρια στο σκλαβενίτη. Νιώθω πολύ μεγάλη περηφάνια για την προλεταριακή μου καταγωγή και ακόμα περισσότερη για την αξιοσύνη των γονιών μου και των αδερφών μου.

Δεν ήταν λαμόγια, δεν έκλεψαν ποτέ, πλήρωναν τα πάντα στο κράτος και είχαν ψηλά την αξία της τιμιότητας.

Σίγουρα δε φταίνε για την κρίση.

Εντάχθηκα στην Αριστερά από τα 16 μου και από τότε δεν έφυγα ποτέ. Έζησα όλο το συγκρουσιακό κύκλο της δεκαετίας του 2000. Θυμάμαι τις καταλήψεις του 1998 και ακόμα την πίκρα μου που δε μπόρεσα να πάω στη Γένοβα το 2001 γιατί δεν είχα χρήματα.

Θυμάμαι τις αντιπολεμικές πορείες το 2003. Στο Πάντειο μοίραζαν φυλλάδια τα παιδιά από το ΣΕΚ και ρώτησα μια γλυκιά κοπελιά: « θα έχει κόσμο;» Και κέινη μου απάντησε χαμογελαστά «θα έχει χιλιάδες!». Ακόμα θυμάμαι μια γιαγιά, πολύ γιαγιά να ανεβαίνει προς την πρεσβεία φορώντας γύρω από το λαιμό της ένα μαντήλι του ΚΚΕ. Μακάρι να ζει.

Θυμάμαι τι χαρές κάναμε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το 2006 στην Αθήνα και την τεράστια πορεία όλων των ευρωπαίων, τα ταμπούρλα των Τούρκων. Είχα δει έναν Γάλλο αγροτοσυνδικαλιστή και τον αναγνώρισα και είχα χαρεί τόσο. Θυμάμαι που είχε ανοίξει το Νοσότσος και την μαυροκόκκινη που κυμάτιζε και αυτό με έκανε να θέλω να τριγυρνάω στα Εξάρχεια.

Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας ένα κατάμεστο αμφιθέατρο να υποδέχεται τον Ζίζεκ στο Πάντειο και αυτός να μιλάει σαν ημίτρελλος. Τότε που τον ξέρανε ελάχιστοι.

Θυμάμαι το 2006-2007 τις καταλήψεις μας στα Πανεπιστήμια, τον δίκαιο αγώνα μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Τότε που πιάναμε το νήμα ξανά από τη δεκαετία του 60.

Θυμάμαι στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Μόλις είχαμε τελειώσει από συνεδρίαση στα γραφεία της νεολαίας και τρώγαμε. Ένας δακρυσμένος εαακίτης να μπαίνει στο «άμα λάχει» γύρω στις 10 παρά. Μόλις είχαν σκοτώσει το γρηγορόπουλο. Έμεινα στα Εξάρχεια σχεδόν όλες τις μέρες της εξέγερσης μας. Μάχες, δακρυγόνα, άγρια χαρά, ζόφος, μετά λυρική, κούνεβα. Και στην πετρούπολη ο συριζα έκανε μια μεγάλη πορεία.

Θυμάμαι το παρκάκι στη Ναυαρίνου και το σκάψιμο  στην άσφαλτο. Και μια πρωτομαγιά να βοηθάει όλη η γειτονιά να ομορφύνει η ανακατάληψη μιας μικρής σταλίτσας από την πόλη μας.

Δε σταματήσαμε ποτέ. Τα παιδία του Δεκέμβρη βαρυγκωμούσαμε χωρίς την εξέγερση, έπρεπε να στεγάσουμε τη δίψα μας για ελευθερία. Καταλήψεις απλώθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην Πετρούπολη λειτουργήσαμε και λειτουργούμε ακόμη, πολλοί και πολλές το Βοτανικό. Χωρίς ηγεσίες, χωρίς ηγέτες, με την άμεση δημοκρατία πριν την ανακαλύψει το Σύνταγμα. Χιλιάδες εκδηλώσεις: λόγου, συνελέυσεις ανοιχτές, σπορείο για όλους, βιβλιοθήκη, θέατρο, σινεμά, παδικά εργαστήρια, συναυλίες, πορείες.

Και στο Σύνταγμα βγήκε ο λαός άτσαλα, άγαρμπα, αντιφατικά κι όμως τόσο όμορφα. Εκατοντάδες χιλιάδες υπέμειναν την καταστολή. Έστεκαν εκεί τόσοι πολλοί, τόσες πολλές. Και ο λυράρης να παίζει, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα να λένε συνέχεια «μένουμε εδώ!», να πλένουμε την πλατεία με μπουκαλάκια και τους Τάιγγερ Λίλλις να παίζουν και γύρω να γίνεται χαμός.

Δεν είμαι τίποτε το ιδιαίτερο. Γνωρίζω εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της σύνολης Αριστεράς που  έχουν τις ίδιες εμπειρίες ή και πολύ περισσότερες. Δε γνωρίζω προσωπικά, αλλά ξέρω δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που θητεύουν ενάντια στην κυριαρχία και έχουν και κείνοι παρόμοιες εμπειρίες. Γνωρίζω πολλούς που σε πιο δύσκολες συνθήκες από ότι εγώ  κάνανε απείρως περισσότερα μαζί με την κοινωνία για την προσπάθεια χειραφέτησής της.

Όλοι εμείς έχουμε περπατήσει χιλιάδες φορές τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, όλης της Ελλάδας. Πολλοί και πολλές σε πορείες σε πόλεις της Ευρώπης. Γραφτήκαμε σε σωματεία, μιλήσαμε με πολλούς ανένταχτους ανθρώπους, κινητοποιήσαμε για πορείες, κρατήσαμε πανώ, διαβάσαμε πολύ, μιλήσαμε πολύ, διαφωνήσαμε πολύ.

Δεν καταχραστήκαμε ποτέ δημόσιο χρήμα, δεν εκπορνευτήκαμε για δημόσια θέση δε φταίμε εμείς και τα οικεία περιβάλλοντα μας για την κρίση του καπιταλισμού. Εμείς αγωνιστήκαμε και θα το κάνουμε μέχρι το τέλος ενάντια στο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση.

Τόσα εκατομμύρια συμπολίτες μας δώσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Είναι σα να μας βίαζαν καθημερινά επί δυόμισι χρόνια, μπορέσαμε να τους πάμε στο δικαστήριο και όταν ο δικαστής ρώτησε «τι ποινή να επιβάλλω;» εμείς απαντήσαμε «Καμία. Ας συνεχίσει να μας βιάζει κιάλλο.»

Αυτοί, οι συνενούντες στον μαρασμό όλων μας, στην έξοδο μας από την ευρωζώνη από τη μεριά των ευρωπαίων, στην σίγουρη πτώχευση μας, στον κοινωνικό κανιβαλισμό που θα ακολουθήσει είναι συνειδητά συνυπεύθυνοι για όσα θα συμβούν. Αυτοί που ψήφισαν τους φασίστες για δεύτερη φορά δεν έχουν καμία δικαιολογία. Και είναι εχθροί του ανθρώπου. Και δε μπορούμε παρά να τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά.

Εμείς από σήμερα – από χθες το κάνουμε- θα προσπαθήσουμε να στήσουμε την κοινωνία στα πόδια της. Με το διαχρονικό μας όπλο, το όπλο όλων μας, το πιο δυνατό. Την Αλληλεγγύη.  Δε θα σταματήσουμε ποτέ από όποια μεριά και αν προσπαθούμε γι’αυτήν. Ότι δεν πρέπει να πεινάνε οι άνθρωποι, δεν πρέπει να αυτοκτονούν, δεν πρέπει να μεταναστεύουν από τον τόπο τους, δεν πρέπει να μένουν άστεγοι.

Έχουμε ένα κόσμο να αλλάξουμε. Κι όσο κι αν γνωρίζουμε ότι η βιολογική ηλικία ενός ανθρώπου δε φτάνει γι’αυτό, τα οράματα της ουτοπίας, μας φυλάνε από το ρεαλισμό.

Εμείς πάντα θα θυμόμαστε αυτό που είπε η Ινδή ακτιβίστρια: «Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing».

Θέλουμε κιάλλους μαζί. Δε μπορούμε, δε θέλουμε  μόνοι μας.  Θέλουμε πολλούς και πολλές. Πιο πολύ θέλουμε εσένα που το διαβάζεις αυτό και το κατάλαβες καλά. Θέλουμε εσένα. Κι εμένα. Τον αδερφό μου και τη μαμά σου. Το αγόρι μου και τη φίλη σου. Τη γειτόνισσα μου και τον παππού σου που δεν υποτάχθηκε.

 

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Για την αποκατάσταση της αλήθειας. Μικρό κείμενο σχετικά με τα γεγονότα της Κυριακής 12/2/2012

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 14:14 (Αστυνομική Βία, Κρίση) ()

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Η Κυριακή είναι η ημέρα διαμαρτυρίας. Οι άνθρωποι μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους γιατί δε δουλεύουν ενώ τα μαγαζιά είναι κλειστά. Ο κόσμος δε νοιάζεται για τα καλέσματα της πουλημένης ΓΣΕΕ ή του υπερκομματικοποιημένου ΠΑΜΕ. Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε κομματικά, αναρχικά ή συνδικαλιστικά μπλοκ. Προτιμούν να είναι με την παρέα τους. Δε χρειάζονται πάντα χιλιάδες αφίσες, ντουντούκες κλπ.Οι πολίτες απέδρασαν από το παραδοσιακό. Και ευτυχώς.

 

Την Κυριακή ο όγκος των πολιτών ήταν απέραντος. Καταγράφω αυτά που είδα και αυτά που μου μεταφέρθηκαν από αξιόπιστους πληροφορητές. Ο κόσμος είχε γεμίσει τρεις πλατείες: Σύνταγμα, Ομόνοια και Μοναστηράκι. Τρεις τεράστιους δρόμους: Σταδίου, Πανεπιστημίου και Ακαδημίας και όλοι οι κάθετοι τους μαζί με τη Σόλωνος.  Η Βασιλίσσης Σοφίας μέχρι το Χίλτον και η Αμαλίας μέχρι τη Συγγρού ήταν πήχτρα. Όλοι οι κάθετοι και οριζόντιοι δρόμοι από Μοναστηράκι μέχρι Σύνταγμα, ότι ορίζεται ως ιστορικό τρίγωνο και μέχρι τη Μητροπόλεως, είχαν πολύ πυκνές γραμμές κόσμου. Φυσικά όλες οι ενδιάμεσες πλατείες (Κοραή, Κλαυθμώνος κλπ) ήταν εντελώς γεμάτες. Δε ξέρω πόσος είναι αυτός ο κόσμος. Εικάζω πολύ παραπάνω από 600.000.

 

Από τον Αγ. Αντώνη, το Αιγάλεω και τη Ν. Ιωνία που έχω εικόνα, τα τρένα έφευγαν βαρυφορτωμένα. 6 τρένα έφυγαν γεμάτα από τον Αγ. Αντώνη και ήταν πολύ δύσκολο να επιβιβάσουν το πλήθος στις άλλες στάσεις. Και αυτά είναι μόνο όσα γεμάτα τρένα μπόρεσα να δω εγώ.Ο πολύς κόσμος κατέβαινε στην Ομόνοια, προσπερνούσε το ΠΑΜΕ κατευθείαν -παρόλη την προσπάθεια των κκεδων να παίξουμε τέτρις μέχρι να βγούμε από κει- και απλωνόταν όπου μπορούσε. Πάρα πολλά χαμόγελα, συγκίνηση, παλμός. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου που έχω βρεθεί ποτέ.

 

Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν αμέσως από το Σύνταγμα, περίπου στις πεντέ μισή. Ο κόσμος δεν έφευγε. Υπήρχε αποφασιστικότητα. Περίπου μια παραδοχή στα μυαλά όλων: «και γιατί να πάω σπίτι»;

 

Οι διαδηλωτές που συγκρούστηκαν ήταν πάρα πολλοί σε σχέση με τις άλλες φορές, αλλά παρέμειναν οικτρή μειοψηφία. Το ποιοτικά διαφορετικό στοιχείο είναι ότι οι πολλοί που δε συγκρούονταν αν δεν επικροτούσαν – και αυτό γινόταν τις περισσότερες φορές- ήταν με τη μεριά αυτών που συγκρούονταν. Κανένας δεν τόλμησε να πει ότι όσοι πετάνε πέτρες είναι προβοκάτορες. Οι αναρχικοί σχεδόν παντού χειροκροτούνταν.

 

Πάρα πολλοί άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας πετούσαν πέτρες, έσπαγαν τζαμαρίες κλπ. Παππούς μπροστά μου πέταγε πέτρες σε κατάστημα στη Βουκουρεστίου. Όταν καίγονταν κάποια τράπεζα οι διαδηλωτές αυθόρμητα ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα. Όταν τα ΜΑΤ πλησίαζαν ο κόσμος γιούχαρε και ορμούσε. Καμία αίσθηση κινδύνου. Πολύ κοντινός μου άνθρωπος, μη πολιτικοποιημένος, όρμηξε στα Ματ και το ασφυξιογόνο τον γονάτισε.

 

Στο Σύνταγμα μετά τις 8-9 πήραν μέρος στις συγκρούσεις οι πιο νέοι και οι πιο μάχιμοι, κυρίως χουλιγκανάκια από τις φτωχές περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Δεν το αναφέρω για να το απαξιώσω. Άλλωστε η αιγυπτιακή επανάσταση έγινε έχοντας front line τους οπαδούς. Τα παιδιά της Δυτικής Αθήνας (είδα κόσμο από Πετρούπολη, Περιστέρι) δεν μάσησαν καμία στιγμή.

 

Η Αστυνομία προσπάθησε να σκοτωθεί κόσμος. Από ασφυξία ή από ξύλο. Σε όλους τους δρόμους η συμπεριφορά τους ήταν εγκληματική. Όλοι και όλες φώναζαν ρυθμικά «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι». Τα συνθήματα τα φώναζε ο κόσμος αυθόρμητα. Φαίνεται πως κατάλαβαν πολλά για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς το καλοκαίρι. Πρέπει να ρίχτηκαν τόνοι δακρυγόνα. Αρκετές διμοιρίες ξέμεναν και μέχρι να ανεφοδιαστούν γίνονταν χαμός.

 

Δεν υπήρχε πια φόβος στους πολλούς. Ο κόσμος ήθελε να μπει στη Βουλή. Ο κόσμος θέλει να εξεγερθεί. Με βία. Ή τουλάχιστον αυτό λέει. Αν το αντιεξουσιαστικό κομμάτι της διαδήλωσης κρατιόταν για μισή ώρα ακόμα μπορεί σήμερα να μιλούσαμε για μεγάλες ανατροπές.

 

Στην επόμενη διαδήλωση-ορόσημο οι πολλοί θα πάρουν πέτρες. Ή τελοσπάντων ακόμα περισσότεροι από ότι την Κυριακή. Και το επόμενο ραντεβού θα είναι σύντομα. Ας μην προστρέξουν κάποιοι να κάνουν τους υπερεπαναστάτες. Νογάει από μόνος του ο λαός. Επιτέλους.

 

 

υ.γ. 1: Τα ΜΜΕ γίνονται ΥΕΝΕΔ. Μια φωνή , ένα επιχείρημα, ίδια ένταση τρομοκρατίας. Το έχουν καταλάβει όλοι. Το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι ότι όλοι τους πήραν χαμπάρι. Και αυτό, το να είσαι ο γνωστός αναξιόπιστος, είναι μη αναστρέψιμο. Ταυτόχρονα, όλα τα δικά μας επιχειρήματα γίνονται –σχεδόν αυτόματα- αξιόπιστα. Περαιτέρω ανάλυση σε άλλο άρθρο.

 

υ.γ. 2: Οι ανακοινώσεις της Αριστεράς όταν αναφέρονται στις καταστροφές καλό θα ήταν να μην πλέκουν συνομωσιολογίες. Και αν το κάνουν να τεκμηριώνουν. Αλλιώς ας μην αναφέρονται καθόλου. Επίσης η πολιτική δια των ανακοινώσεων τελείωσε.

 

υ.γ.3 Η Αριστερά να είναι στο δρόμο. Όπως ήταν και την Κυριακή και καλά έκανε. Γι’ αυτό οι άνθρωποι του συριζα περιστερίου κορνάρονταν από τα αυτοκίνητα όταν κατέβαιναν από την πλατεία Περιστερίου στον Αγ. Αντώνη. Επειδή ήταν έμπρακτα εκεί, μαζί με τους πολίτες και όχι αντί γι’αυτούς.

 

υ.γ 4: Είμαι με τα άκρα, λαϊκιστής, ναρόντνικος του 19ου αιώνα.

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό σημείωμα για το δημοψήφισμα και τις εκλογές

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 13:59 (Εκλογές- Αριστερά, Κρίση) (, , )

Του Βασίλη Ρόγγα

 

 

Αν δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζεις κάθε 4 χρόνια, όπως οι περισσότεροι παραδέχονται, τότε σίγουρα δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζεις κάθε 37 χρόνια σε ένα δημοψήφισμα.

 

 

Το δημοψήφισμα είναι μια από τις πρακτικές που προωθεί την άμεση δημοκρατία. Η θέση αυτή είναι ορθή στο βαθμό που τηρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Συνιστά καραμπινάτο εκβιασμό όταν το ερώτημα (που τίθεται με καθυστέρηση πολλών μηνών) στην όποια απάντηση του εντάσσει και άλλες –πολύ σημαντικές- απαντήσεις.

 

 

Όταν εγώ θα ψηφίσω ενάντια στη νέα δανειακή σύμβαση – όπως θα κάνει και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, αν γίνει το δημοψήφισμα- δεν εννοώ να πτωχεύσει η χώρα. Όταν κάποιος από φόβο ψηφίσει ναι, δε θα εννοεί ότι θέλει και τα μέτρα που συνοδεύουν τη δανειακή σύμβαση.

 

 

Όταν αυτός ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε δημοψήφισμα προσπαθεί επικοινωνιακά να καλύψει τα νώτα του, είτε γίνει δημοψήφισμα, είτε όχι. Είτε γίνουν εκλογές και πέσει η κυβέρνηση του, είτε όχι. Θέλει, δηλαδή, να ιδιοποιηθεί και την ταυτότητα του δημοκράτη ως προς την κοινωνία, και του ισχυρού κομματάρχη ως προς το κόμμα του.

 

 

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που προσπαθούν να δείξουν τάσεις διαφοροποίησης έτσι ώστε να μην απολέσουν το όποιο πολιτικό κεφάλαιο τους έχει απομείνει, πράττουν σωστά. Για εμάς. Δηλαδή ξοδεύουν όλο το πολιτικό κεφάλαιο που τους έχει απομείνει. Ο κόσμος όχι απλά δεν τους πιστεύει, τον εξοργίζουν και περισσότερο.

 

 

Όσοι δεν πιστεύουν στην αμεσοδημοκρατική αυτοθέσμιση της κοινωνίας ή τέλοσπάντων στην άνοδο της ή στις πλατείες που τη θέλησαν, αρκετές φορές επιχειρηματολογούν υπέρ του δημοψηφίσματος.  Η λογική που λέει ότι θα κινητοποιηθεί ο λαός μόνο μέσα στις όχθες που θα του ορίσει το κράτος είναι υπέρ του θεσμισμένου και όχι υπέρ του θεσμιζόμενου, και, άρα εκτός πλαισίου της άμεσης δημοκρατίας. Και σίγουρα είναι βαθιά υποκριτική.

 

 

Η Ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να είναι μόνο Δημοκρατική γιατί αν δεν είναι, τότε δεν είναι και Ριζοσπαστική. Και είναι υπέρ των δημοψηφισμάτων. Ζητάει συχνά δημοψηφίσματα και θα ζητάει. Στο συγκεκριμένο –αν γίνει – θα ψηφίσει φυσικά όχι.  Όχι με αυτούς τους όρους, όχι όταν ζητείται η γνώμη του λαού λίγο πριν το τέλος, όχι για να γίνει συμμέτοχος στην καταστροφή.  Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση και όχι στην πτώχευση.

 

 

Ό,τι και να γίνει, εκλογές ή δημοψήφισμα, θα είμαστε στα κινήματα των πολιτών και στους δρόμους. Είμαστε σίγουρα, καθολικά, απόλυτα με την κοινωνία που με πρόσημο αντιστέκεται και συγκροτεί τους όρους δημιουργίας ενός κόσμου  «αντάξιου των ονείρων μας», που λέει και ένας 70χρονος Ουρουγουανός αλήτης.

 

Υγ. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι γιος και εγγονός πρωθυπουργών. Ποιος θέλει να μελετήσει γιατί δε μπορεί να αφήσει την καρέκλα του πρωθυπουργού, γιατί αν το κάνει, θα είναι σαν να εκπίπτει της σύγκρισης με τους προγόνους του;

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Και να που φτάσαμε ως εδώ

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 13:57 (Κρίση) (, , , , )

Του Βασίλη Ρόγγα *

Ναι, λοιπόν, θα πτωχεύσουμε. Όπως και να το ονομάσουν οι κυρίαρχοι αυτό που μας μέλλει έτσι ώστε να το χάψουν οι υποτελείς. Και υπάρχει περίπτωση να παρασύρουμε στην πτώχευση μας κομμάτι της ευρωζώνης ή και του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Και οι συνέπειες θα είναι τραγικές για όλους, γιατί η πτώχευση αυτή θα γίνει με τους όρους των δανειστών και των χωρών του κέντρου του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Ποιος δεν το ήξερε αλήθεια; Ποιος δεν το πήρε χαμπάρι σχεδόν από τις αρχές του 2010 ότι όλη αυτή η λιτότητα δεν είναι παρά η βάση για τις καλύτερες συνθήκες μιας όλο και πιο προσοδοφόρας πτώχευσης της Ελλάδας για τους οικονομικά από πάνω; Η Αριστερά το ήξερε και προειδοποιούσε, η Κυβέρνηση το ήξερε και συνέχιζε και η Δεξιά (ΝΔ, ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) πρακτικά συναίνεσε.

Η κοινωνία το κατάλαβε και έχει από καιρό σταματήσει να παραμυθιάζεται. Και η προσπάθεια για το αντίθετο είναι κολοσσιαία από τα κυρίαρχα MME. Οι δημοσιολόγοι που στηρίζουν τις πολιτικές της κυβέρνησης απαντώνται σχεδόν παντού: σε παραδοσιακά δεξιές εφημερίδες, σε όσες στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ, στα free press, σε λογής λογής έλληνες οικονομολόγους τους εξωτερικού, σε ιστότοπους που θα ήθελαν να είναι φιλελεύθεροι και φυσικά στην τηλεόραση.

Το επιχείρημα είναι γνωστό: πρέπει να συνετιστούμε για να σωθούμε. Αλλιώς θα βγούμε από την ευρωζώνη και θα έρθει το τέλος του κόσμου.

Στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν πως θα έχουμε και Μνημόνια και Χρεωκοπία.

Παράλληλα, επειδή κάποιοι νογάμε την πολιτική ως σύγκρουση και όχι ως διαχείριση, στο επίπεδο των κινημάτων οι πολίτες όλο τον καιρό κάνουν σχεδόν τα πάντα έτσι ώστε να δυσαρεστούν τους δημοσιολόγους και την κυβέρνηση. Οι κινηματικές κορυφώσεις των διεργασιών της Πλατείας Συντάγματος στα τέλη του Ιούνη δεν είναι παρά η θέαση μιας κοινωνίας σε κίνηση, σε βρασμό, σε εξέλιξη.

Η πολιτική των πολιτών θα διαλεχθεί με το κυρίαρχο ακόμα πιο συγκρουσιακά τις επόμενες ημέρες και εδώ και σε όλο τον κόσμο.

Από την Τυνησία πήρε φωτιά όλη η λεκάνη της Μεσογείου και  οι φλόγες των πλατειών μας πέρασαν το Σεπτέμβρη στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ο κόσμος ολόκληρος, από την Ευρώπη και την Αμερική ως την Ασία και την Αφρική, στις 15 Οκτωβρίου θα συγκεντρωθεί να διαμαρτυρηθεί  ενάντια στο υπάρχον ετεροθεσμισμένο. Και αυτό δε θα έχει ξανασυμβεί ποτέ σε τέτοια έκταση.

Υπάρχει πολύ σοβαρή περίπτωση η απεργία της 19ης Οκτωβρίου να είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου στην Ελλάδα για πολιτικούς λόγους τα τελευταία πολλά χρόνια.

Αν μια παλιά εποχή τελειώνει, τότε θα της φτιάξουμε ένα τέτοιο τέλος που να είναι αξιομνημόνευτο.

Και δε θα περιμένουμε να μας σώσει κανένας θεός, αφέντης, κράτος ή «οι αγορές».

Η αρχή μιας πολύ δύσκολης εποχής που θα γεννηθεί έχει τη δυνατότητα –και όχι τη βεβαιότητα- να είναι η απαρχή ενός νέου πολιτικού και οικονομικού πράττειν:

  • ·         της Πολιτικής των Πολιτών που θα διευρύνουν το δημόσιο χώρο πέρα από το κράτος και ενάντια  στις αγορές.
  • ·         της συγκρότησης μιας Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.
  • ·         της  ολοένα και διευρυνόμενης Άμεσης Δημοκρατίας του Δημοσίου Συμφέροντος χωρίς αποκλεισμούς και ιδεοληψίες.

Αυτός ο νέος διαφωτισμός, από την πλευρά της κοινωνίας και όχι των κυρίαρχων, δεν έχει κανένα εχέγγυο επιτυχίας. Μόνο η ενσώματη συμμετοχή των πολλών μπορεί να είναι το εργαστήρι δημιουργίας των προϋποθέσεων της.

Εσύ θα είσαι εκεί;

*Υποψήφιος διδάκτορας  του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε