Όσο εσείς ασχημαίνετε τον τόπο, εμείς δημιουργούμε την καταστροφή σας

Μαρτίου 15, 2013 at 16:33 (Γενικά- Αριστερά, Κρίση, Καπιταλισμός, Κοινωνικά Κινήματα) (, , )

Του Βασίλη Ρόγγα (Δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2013)

 

Δε συμμερίζομαι την απαισιοδοξία των οικείων μου:  για το τι κάνουμε εμείς, γιατί έχουμε κάτσει έτσι κινηματικά, πως μας γαμήσανε αυτές οι κωλοεκλογές κλπ. Όχι γιατί δεν έχουν κομμάτι της αλήθειας, αλλά γιατί η μεγάλη εικόνα είναι άλλη και θα γίνει ακόμα πιο δυναμική.

 

Φυσικά και δεν είναι ιδανικά τα πράγματα.

 

Κόσμος έχει πάει σπίτι του, άλλοι ψηφίσανε αριστερά και νομίζουν πως έκαναν το καθήκον τους (να μην ξαναψηφίσουν, να μας απαλλάξουν και από την ανάθεση για την τεμπελιά τους), οι περισσότεροι από τους μεγαλύτερους (αλλά όχι μόνο) δεν λένε να ξεκουνηθούνε από παλιές ιδέες, παλιό στυλ πολιτικής δουλειάς, διδακτισμό στείρο, ιδιοκτησιακές ιεραρχίες κλπ.

 

Και βεβαίως ακόμα τσακωνόμαστε πολύ, κάπου τα σπάμε μεταξύ μας, άλλοι προχωρούν αργά, άλλοι το παίζουν πρωτοπορίες απογειωμένες του 19ου αιώνα.

 

Μα δε τελειώνει εκεί η αφήγηση. Είναι η μια πλευρά, που υπάρχει, αλλά δεν κυριαρχεί.

 

Τέτοια σύμπνοια ανάμεσα στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας δε βλέπουμε εύκολα.  Όχι μόνο για τις καταλήψεις, για τους βασανισμούς, για τους απεργούς, για το παμε, για τους νέους του συριζα που φάγανε ξύλο. Όχι γιατί ξαναείδαμε απεργίες αλληλεγγύης μιας επαγγελματικής ομάδας υπέρ μιας άλλης.

 

Σε όλο και περισσότερες εκφάνσεις του κοινωνικού και του πολιτικού δουλεύουμε μαζί όλο και πιο πολλοί και διαφορετικοί. Εμπλέκονται πια νέοι άνθρωποι, όχι ηλικιακά, κόσμος που δεν έχει σχέση με τα κινήματα δουλεύει με την καρδιά του, συμβάλλει, πρωτοπορεί.

 

Ξεχασμένοι πενηντάρηδες ξανά παίρνουν τη σκυτάλη του αγώνα, ακούνε τους νεότερους, υπερασπίζονται τις αλλαγές που δε μπορούν να ξέρουν ποιες θα είναι, αλλά έχουν εμπιστοσύνη.

 

Διαμορφώνονται, υπάρχουν, αυτή τη στιγμή που μιλάμε εκατοντάδες εγχειρήματα αλληλεγγύης με ταξικό πρόσημο. Τα δικά μας παιδιά ανοίγουν κοινωνικά κέντρα, καφενεία, συνεταιρισμούς, δημιουργούν πολιτισμικές εκφράσεις, μπαίνουν στον μαχητικό και κοινωνικό αντιφασισμό.

 

Το ξέρω πως το ξέρεις πως όλα αυτά είναι μικρά. Θα ενωθούν. Η συγκυρία χτυπάει την πόρτα μας. Από ρυάκια χρειάζεται να γίνουν ποτάμια αντίστασης, της πιο δημιουργικής αντίστασης που φτιάξαμε ποτέ.

 

Εδώ όμως ξανανοηματοδοτούμε την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά και αυτό δεν είναι λίγο. Εδώ, όπου εμπλέκονται με την κοινωνία στα σοβαρά οι αναρχικοί και οι αριστεροί κάνουν θαύματα, φέρνουν κόσμο από δω, τον διώχνουν από την ψυχολογική μιζέρια, από τις σκοτεινές σκέψεις, πείθονται να μείνουν να παλέψουν.

 

Δεν υπάρχει κανείς, καμία στο σύνολο Κίνημα που να μην ξέρει πόσο δύσκολη είναι κατάσταση μας. Δεν ονειροβατούμε, άλλα και δεν πέφτουμε γιατί με τη στάση μας υψωνόμαστε στο μπόι της σημαίας των Ανθρώπων. *

 

Υφαίνεται το δίχτυ μας, το δίχτυ υπεράσπισης των από κάτω. Με όρθια την κοινωνία μπορούμε να ανατρέψουμε τη σαβούρα που κυβερνά. Και αυτό κάνουμε.

 

Κανένας θάνατος μετανάστη δε θα μας κάνει να φοβηθούμε, να σταματήσουμε να στεκόμαστε στο πλάι τους. Και τα γλυκά πρόσωπα των μωρών που ζητούν ιθαγένεια είναι η νιότη του κόσμου μας.

 

Οι αναρχικοί, τα στέκια τους και οι καταλήψεις τους, οι δημιουργικότητες τους είναι από τα πιο ζωογόνα που συμβαίνουν. Όχι μόνο κάποιες δεκάδες, χίλιες καταλήψεις, εικόνες των κόσμων που θα ζήσουμε, που ζούμε ήδη.

 

Με τους απεργούς στο μετρό, με τους λιμενεργάτες, με τους αγρότες πάντα και πάντα θα είμαστε και ας λοιδορείτε ότι κουνιέται εναντίον σας.

 

Εδώ έχουμε να παλέψουμε δημοσιοκάφρους, τράπεζες και ξεφτιλισμένα κόμματα που πάνε να μας πείσουν να ανοίξουμε τον τάφο μας πριν μας πυροβολήσουν.

 

Θα τελειώσουν. Με έναν όρο. Ούτε δράμι πίσω από το αξιακό μας σύστημα, ούτε σπιθαμή πίσω από τον βαρύ βιωματικό αγώνα, ούτε ένα βήμα πίσω από την προσπάθεια για ενότητα.

 

Και μετά από πολύ καιρό θα ξαναβγούμε στο δρόμο. Την Τετάρτη στη γενική απεργία λέμε να βουλιάξει η Αθήνα μας για ακόμη μια φορά. Εκατομμύρια οι άνεργοι, τόσοι πολλοί οι κατηφείς να βγούμε, να ξανακάνουμε την αρχή μετά από την παρατεταμένη απουσία.

 

Στο υπόσχομαι: στο τέλος της  ημέρας δε θα είμαστε νικητές. Αλλά το βράδυ της Τετάρτης θα χαμογελάμε μαζί γιατί ξαναξεκινάμε. Και γιατί δε θα μας επιτρέψουμε να σταματήσουμε μέχρι να φύγουν.

 

Θα σε βρω εκεί.

 

 

*Οι σημαίες μας θα έχουν πρόσωπα αντί για σύμβολα. Θα είναι τα πρόσωπα των μεταναστών που σκοτώνετε και οι χώρες μας θα παίρνουν τα ονόματα τους: Babacar Ndiaye, Σαχτζάτ Λουκμάν. Ας ελπίσουμε να είμαστε χωρισμένοι σε δυο μόνο χώρες.

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

A las barricadas! Απευθείας ανταπόκριση από την γενική απεργία στη Βαρκελώνη.

Μαΐου 19, 2012 at 21:30 (Αστυνομική Βία, Διεθνή- Αριστερά) (, , )

του Κωνσταντίνου Ρόγγα

 

Οι δράσεις ξεκινήσανε αργα το βράδυ της Τετάρτης.

 

Κάτοικοι από της συνελεύσεις γειτονιών συγκεντρώθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης (Born, Gracia, Raval) προκειμένου να προβούν σε κλείσιμο των bar και των εστιατορίων που παραμέναν ανοιχτά μετα τις 12.

 

Σε μία άλλη γειτονιά (Pomplenou) εμπόδισαν τα οχήματα τροφοδοσίας των supermarrket.Τα χαράματα της Πέμπτης οι ίδιες συνελεύσεις προέβησαν σε αποκλεισμό των κεντρικών αρτηριώντης πόλης ώστε να εμποδίσθει η είσοδος σε αυτή. Το αποτέλεσμα ήταν ουρές χιλιομέτρων.

 

Μετα τις 9 ιδίου τύπου δράσεις συνεχίστηκαν σε όλη την πόλη προκειμένου να κλείσουν τα εμπορικά καταστήματα. Περπατώντας στις συνοικίες, παντού αναποδογυρισμένoι κάδοι. Στο κέντρο το μεσημέρι η πόλη ανέδυε την αίσθηση μιας πόλης που απεργεί. Μετά τις 4 κάποια καταστήματα άρχισαν να ανοίγουν σιγά σιγά με τη συνοδεία βέβαια των κατασταλτικών δυνάμεων. Μετά τις 5 ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται στην Placa Catalunya και στην κεντρικη/ εμπορικη αρτηρία(Passeig de gracia) που ενώνει το κέντρο με τις πάνω γειτονιές της πόλης .

 

Τα καλέσματα είχαν ως εξής: Οι αγανακτισμένοι στην Plaza Catalunya και τα συνδικάτα ψηλά στη διασταύρωση του Passeig de gracia με τη Diagonal με σκοπό να κατηφορίσουν προς Catalunya. Οι κατα τόπους προσυγκεντρώσεις των γειτονίων πορευόντουσαν και αυτες προς την κεντρική πλατεία.

 

Εμέις κατηφορήσαμε προς Catalunya με τη CNT και το αναρχικό μπλοκ που επέλεξαν να κατέβουν απόδρόμο παράλληλο του Passeig.

 

Φτάσαμε μέχρι Urquinaona όπου στρίψαμε και πήραμε την τελική ευθεία για Catalunya. Εκεί άρχισαν και οι πρώτες μαχες. Περίπου 7 – 8 μικρές και ευέλικτες κλούβεςτων MAT πορευόντουσαν με μεγάλη ταχύτητα από πίσω μας. Αναγκαστήκαμε βέβαια να ανοίξουμε και να περάσουν. Σκοπός τους ήταν να μη μας αφήσουν να φτάσουμε Catalunya.

 

Οι μπάτσοι κατέβηκαναπό τις κλούβες και άρχισαν να ρίχνουν πλαστικές σφαίρες.Καταφέραμε να ξεφύγουμε και να βρεθούμε με τον υπόλοιπο κόσμο στη μεριά τουcorte ingles. To corte ingles είναι το αντίσοιχο hondos center της Ισπανίας και το κεντρικό κτήριο θεωρείται εδώ ο ναός του καπιταλισμού/ καταναλωτισμού. Κάστρο απόρθητο μέχρι χθες μιας καιπάντα φυλάσεται δυνατά από τις κατασταλτικές δυνάμεις. Το πρώτο οδόφραγμα στήθηκε στην πάνω μερια του!

 

Οι μπάτσοι απωθήθηκαν μετα από αλλεπάλληλα ντου με απότέλεσμα να καταληφθεί το οδοστρωμα και να στηθεί κ δεύτερο οδόφραγμαπαρακάτω. Αυτό έδωσε την ευκαιρία να σπαστεί το corte ingles και να πάρει φωτιά. Δυστυχώς η έλλειψη κινηματικής παιδείας άφησε την κάτω μεριά του corte ingles εκτεθιμένη. Η αστυνμία έσπασε τα οδοφράγματα και μας περιόρισαν στα πέριξ της πλατείας.

 

Η συνέχεια είχε πετροπόλεμο. Οι μπάτσοι απαντούσαν με πλαστικές σφαίρες. Λίγο αργότερα έγινε και το πρωτοφανες για τα ισπανικα δεδομένα: έπεσαν τα πρώτα χημικά.  Οι αστυνομικοί χτυπούσαν όποιον/α έβρισκαν μπροστά τους κατέλαβαν την πλατεία. Ο κόσμος έσπασε προς τη rambla και άρχισαν ναγεμίζουν και τα στενά του Raval και του Gotico (οι 2 κεντρικές συνοικίες που βρίσκονται εκατέρωθεντης rambla).

 

Οι μάχες εξάπλώθηκαν και σε άλλα σημεία του κέντρου. Βρέθηκα στην Plaza Universitat όπου φάνηκε και ο πανικός των κατασταλτικών δυνάμεων. Πηγαινοερχόντουσαν με τις μικρές τους κλούβες και αποβιβαζόντουσαν προτάσοντας τα γκλομπ σε σημεία με συγκεντρωμένο κόσμο προκειμένου να τουςτρομάξουν. Και η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος εδώ τρομάζει εύκολα και τρέχει πανικόβλητος.

 

Μόνο οι“προερχόμενοι/ες από τον ελλαδικό χώρο” παραμέναμε ψύχραιμοι/ες. Μετα τις 10 οι μπάτσοι είχαν καταλάβει όλο το κέντρο ενώ κάποιοι/ες εναπομείναντες συγκεντρώθηκαν έξω από τη »ΓΑΔΑ» προς συμπαράσταση στους συλληφθέντες.

 

Χθες οι κοινωνία της Βαρκελώνης έδειξε τα δόντια της με επιμονή και θάρρος. Ο πασιφισμός τωναγανακτισμένων έδωσε τη θέση του στην κάλυψη και εμψύχωση εκείνων που ήταν στις πρώτες γραμμές. Ευτυχώς οι τραυματισμοί εδώ δεν εμπνέουν ανυσηχίες και ας ελπίσουμε οι σοβαρά τραυματίες από άλλες πόλεις να τα καταφέρουν.

 

A las barricadas!

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε