Ο αγώνας ξεκινάει αύριο

Μαΐου 28, 2012 at 14:57 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά) (, , , )

Δημοσιεύτηκε Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Ήρθε η ώρα να αποφασίσει η κοινωνία την τύχη της.

 

Αυτές οι εκλογές δεν είναι ότι μέχρι τώρα είχαμε ζήσει, νέοι και μεγαλύτεροι άνθρωποι.

 

Αν οι πολίτες υπερψηφίσουν τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο εδώ και 40 χρόνια λένε ναι στις μέχρι τώρα πολιτικές τους.

 

Είναι συνένοχοι οι ψηφοφόροι τους για το έγκλημα που συντελείται. Και σύντομα θα πρέπει να απολογηθούν στα παιδιά και τα εγγόνια τους.

 

Αν κάποιοι ψηφίσουν για πλάκα ή για μόδα, από στρεβλωμένη σκέψη ή από ώριμο συλλογισμό τη νεοφασιστική ακροδεξιά τότε δε μπορούμε να είμαστε φίλοι τους.

 

Κόβεται κάθε δεσμός με τον οποιονδήποτε ψηφίσει τους φασίστες. Άλλωστε μετεκλογικά θα ξεκινήσει η με όλους τους όρους σφοδρή ιδεολογική και κινηματική αντιπαράθεση με αυτούς.

 

Οι ελπίδες του πολύ κόσμου στρέφονται, για πρώτη φορά πλειοψηφικά, προς την ριζοσπαστική αριστερά. Η κοινωνία θα την στηρίξει, ήδη το ρεύμα προς το μέρος της μπορεί να το οσμιστεί ο καθένας.

 

Γι’αυτό εχουν λυσσάξει τα κανάλια & οι εφημερίδες τους, τα κόμματα τους, οι φήμες τους και το δικό τους ιντερνετ, οι διανοούμενοι τους όλο αυτό το καιρό.

 

Καταλαβαίνουν ότι όντως απειλούνται. Φταίχτες για την κρίση είναι αυτοί. Και το γνωρίζουν. Και ξέρουν πως θα πληρώσουν.

 

Δυστυχώς, οι ηγεσίες της υπόλοιπης αριστεράς έπεσαν στη λούμπα να κάνουν κάτι παρόμοιο.

 

Να λοιδορούν την ενωτική πρόταση, να στέκονται κατώτεροι της έκτακτης κατάστασης, να μην αντιπροσωπεύουν τη βάση των ψηφοφόρων τους.

 

Η κοινωνία όμως ζητάει να λύσει τα προβλήματά της. Και όχι να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε ποιος την έχει πιο αριστερή.

 

Πλέον, η δυναμική είναι ξεκάθαρο κατά πούθε θα τείνει.

 

Λαμβάνοντας μέρος στην προεκλογική διαδικασία, και μιλώντας με εκατοντάδες ανθρώπους καταλαβαίνω πως είναι πια σίγουρο:

 

η κοινωνία θέλει να αλλάξει πορεία η χώρα, δε ξέρει πως και μεγάλο της κομμάτι έχει τα θάρρητα της στον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Δε μπορούμε να σταθούμε κατώτεροι από την εποχή μας, λιγότεροι από όσο πρέπει για τη γενιά μας.

 

Παράλληλα, κανείς δε μπορεί να ξέρει τα τελικά αποτελέσματα. Παρόλο που οι κρυφές δημοσκοπήσεις ήταν πιο φανερές και διαβλητές από ποτέ.

 

Όμως η σημερινή άγνοια για το αύριο μπορεί να επερωτήσει τον οποιονδήποτε ταλαντεύεται:

 

να αφήσουμε να πάει ΚΑΙ αυτή η ευκαιρία χαμένη;

 

Η απάντηση από τον καθένα και την κάθε μια είναι ένα σαφές όχι.

 

Τώρα, σήμερα είναι η ώρα να στηριχθεί η ενωτική αριστερά. Θα την στηρίξουμε όχι χωρίς δισταγμούς, όχι με τόση περηφάνεια όσο θα μπορούσε, μα θα την στηρίξουμε.

 

Ο παλιός κόσμος κόσμος χρειάζεται να ανατραπεί. Τώρα και όχι μετά. Και στον καινούργιο κόσμο κύρηδες και αφέντες θα είμαστε εμείς. Οι πολλοί. Οι παραγωγοί του πλούτου.

 

Ο κόπος για κάτι τέτοιο είναι αδιανόητα μεγάλος και σίγουρα δεν τελειώνει με τη στιγμή των εκλογών.

 

Η γλύκα από τον κόπο θα’ ναι τόση όση η ευτυχία από τις θύμησες των παιδικών μας χρόνων.

 

Δύσκολα θα είναι, μα θα πάει αντάμα με την Αξιοπρέπεια και την Αλληλεγγύη.

 

Γι αυτό θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ.

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Οι ρήξεις μας

Μαΐου 28, 2012 at 14:55 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά) (, , )

Δημοσιεύτηκε Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Οι πλατείες του κόσμου δε γέμισαν άδικα με εκατομμύρια διαδηλωτές όλο τον προηγούμενο χρόνο. Τα κινήματα όμως δεν αλλάζουν τα πάντα μονομιάς.

 

Είναι τάσεις, κινήσεις της κοινωνίας προς τη χειραφέτηση και την ελευθερία. Είναι η αδυνατότητα ως δυνατότητα.

 

Δε στεναχωριόμαστε όταν είναι ατελέσφορα. Μάθαμε άλλωστε, μετά το Δεκέμβρη του 2008, πως τίποτα δεν τελειώνει και ότι όλα συνεχίζονται. Το μετεξεγερσιακό τραύμα επουλώνεται με νέα κινήματα.

 

Αυτά θα μας ζωντανεύουν συνέχεια, θα ανθίζουν την κοινωνία, θα είναι οι ρήξεις μας και ο παιδικός, ο άδολος εαυτός μας.

 

Και εδώ, σε αυτόν τον τόπο, αυτό κάναμε: δεκάδες απεργίες και πορείες, χιλιάδες συνελεύσεις, τόνοι χημικά, κούραση, αβεβαιότητα και άγρια χαρά. Αυτά ζήσαμε τα προηγούμενα δυο χρόνια προσπαθώντας να μην γίνει το αδιανόητο αυτονόητο.

 

Καταφέραμε πολύς κόσμος να συνειδητοποιήσει. Να μάθει σχεδόν από μόνος του ποιο είναι σημαντικό στο Πολιτικό και ποιο το ευτελές.

 

Χωρίς τις παρεμβάσεις της κοινωνίας και τη συνεχή της διαμαρτυρία θα είχε σβήσει κάθε ελπίδα για αλλαγή. Χωρίς την κοινωνία πρωταγωνίστρια θα κυβερνούσε ακόμα ο Γιωργάκης.

 

Χωρίς εμάς δε θα φοβόντουσαν αυτήν την εκλογική αναμέτρηση και τα αποτελέσματα της.

 

Όμως το καινούργιο για να γεννηθεί χρειάζεται το παλιό να πεθάνει. Όλες αυτές, οι πρώτες, οι άγαρμπες προσπάθειες μας για αντίσταση και αξιοπρέπεια είναι οι πόνοι της γέννας μας.

 

Δε σταματάει τίποτε με τις εκλογές, αλλά το αποτέλεσμα τους θα οργανώσει το θεσμικό μετά όλων μας.

 

Αν τα δυο σιχαμένα κόμματα πάρουν την πλειοψηφία θα συνεχίσουν τις ίδιες και πιο άγριες πολιτικές. Αν μπουν τα κόμματα της ακροδεξιάς στη Βουλή θα επιβεβαιωθεί ο κανόνας πως στη κρίση ενισχύεται ο φόβος.

 

Αν η ριζοσπαστική αριστερά δυναμώσει χρειάζεται να της επιτεθούμε.

 

Να γίνει και πιο ριζοσπαστική και πιο αριστερά. Να ενωθεί και να ενώσει, να χωρέσει όλη την αντίσταση.

 

Αν η ριζοσπαστική αριστερά γίνει τόσο μεγάλη όσο οι καιροί την χρειάζονται πρέπει να την αλλάξουμε εμείς. Γιατί ο μόνος λόγος ύπαρξης της είναι μαζί με την κοινωνία να συμπορεύεται για τη ρήξη με το σημερινό.

 

Οι μάχες μας με το παλιό της να είναι σκληρές. Να μη χωράνε πια οι λόγοι που την κρατούσαν μικρή μέχρι τώρα: ξύλινη ρητορική, ανάθεση, αιώνιες ιεραρχίες, σιχαμένη κομματικότητα, ιδεοληψίες.

 

Ναι, θα καλλιεργήσουμε εξαιρετικές προσδοκίες εμείς που θα την στηρίξουμε. Ναι, θα λυσσάξουμε στην κριτική εναντίον της για να βελτιωθεί, θα την πλαισιώσουμε για να μας μοιάσει, θα την σπάσουμε σε δεκάδες κινήματα, θα την αναποδογυρίσουμε έτσι ώστε εμείς -οι πολλοί- να είμαστε οι ηγέτες της.

 

Αλλιώς θα την δούμε για μια ακόμα φορά στην ιστορία της να παραπαίει, να διχάζεται, να μην μας κάνει. Χρειάζεται να την διαλύσουμε. Για να την ξαναφτιάξουμε στο μπόι των ονείρων μας.

 

Μπορούμε να φορτωθούμε το βάρος της ιστορίας που μας αναλογεί;  Να πιάσουμε ξανά το νήμα του Διαφωτισμού, του Ουμανισμού, της Γαλλικής και της Ρώσικης Επανάστασης;

 

Αν αυτό το χρέος φαντάζει δυσβάσταχτο, η προτεινόμενη εναλλακτική απλώς δεν υπάρχει. Στις εξαιρετικές εποχές που ζούμε χρειάζεται να είμαστε εξαιρετικοί.

 

Ο γλυκός Τάσος Λειβαδίτης το είχε πει πιο ωραία: «εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».

 

Ο τραχύς Καζαντζάκης μας το είπε αλλιώς: «Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές ν’ απομείνεις μόνος και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου».

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Να ανατρέψουμε

Μαΐου 19, 2012 at 21:32 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά) (, , , )

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Ο οποιοδήποτε μπορεί να ρωτήσει: μα είναι δυνατόν να αλλάξουν τόσο εύκολα τα πράγματα στηρίζοντας τη ριζοσπαστική αριστερά;

 

Η απάντηση είναι κάθετη και κατηγορηματική. Όχι.

 

Θα μπορούσε επίσης να ρωτήσει: είναι η αριστερά εκείνη που θα θέλαμε, είναι άξια των περιστάσεων;

Πάλι η απάντηση είναι όχι και όποιος το αρνείται λέει ψέμματα, πρώτα στον εαυτό του.

 

Καμία κυβέρνηση, ακόμα και εκείνη που θα είχε το πιο κρυστάλλινο αντισυστημικό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, δε θα μπορούσε να εφαρμόσει τίποτε αν δεν είχε τη στήριξη και ταυτόχρονα την πίεση της κοινωνίας.

 

Οι ανατροπές με προοδευτικό πρόσημο γίνονται από εκείνους που τις επιτελούν κινηματικά, από εκείνους που δε φιμώνουν την κριτική τους στα τα όποια στραβά των ριζοσπαστικών αριστερών σχηματισμών.

 

Οι ρήξεις όμως έχουν και κόστος. Η άρνηση της δανειακής σύμβασης σημαίνει τσαμπουκάς με όλο το σύστημα της σάπιας, νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής ένωσης. Σημαίνει πρακτικά ανατροπή των πολιτικών της. Και που θα οδηγήσει;

 

Είναι πιθανό αλλά όχι βέβαιο να οδηγηθούμε στην έξοδο από το ευρώ ή και από την ίδια την ένωση. Είναι αυτό κάτι τις το εύκολο;

 

Πάλι η απάντηση είναι κατηγορηματική. Όχι, η ζωή θα είναι δύσκολη. Η χώρα για να μπορέσει να ξεφύγει από τη φτώχεια θα περάσουν αρκετά χρόνια. Και για να μην έχει μια στρεβλή ανάπτυξη, που να εκμεταλλεύεται τη φύση και τους ανθρώπους, θέλει πολλή δουλειά από την ίδια την κοινωνία.

 

Μπορεί μόνη της η Ελλάδα να έχει μια αυτοδύναμη ανάπτυξη; Η απάντηση είναι πάλι και πάλι όχι. Θα χρειαστεί να κάνει εμπόριο, να δημιουργήσει συμμαχίες γεωπολιτικές, να επικοινωνεί.

 

Όμως η ανατροπή της δανειακής σύμβασης, η άρνηση των όρων του μνημονίου θα σκάσει σα βόμβα στη Βόρεια Ευρώπη. Είναι πιθανόν να παρασύρει τους πληττόμενους ευρωπαϊκούς λαούς σε χειραφετητικές κατευθύνσεις, πέρα  από τη νεοφιλελεύθερη δικτατορία.

 

Το όνειρο μιας πανευρωπαϊκής εξέγερσης αν δε γίνει πραγματικότητα θα καταρρακώσει τις ζωές των πολλών ανθρώπων. Και χρειάζεται να το σκεφτόμαστε όχι ως το τέρμα μιας διαδρομής, αλλά ως την αρχή ενός δρόμου πειραματικού, δρόμου των δυνατοτήτων (και ποτέ μα ποτέ των βεβαιοτήτων) για μια άλλη κοινωνία.

 

Αυτοί, οι εξεγερμένοι ευρωπαίοι θα είναι οι σύμμαχοι μας.

 

Μπορεί να μη διαφθαρεί μια αριστερή κυβέρνηση; Όχι, δε μπορεί. Θα διαφθαρεί. Αν δεν ελεγχθεί κοινωνικά, αν δεν υπάρξει ανεξάρτητος ταξικός συνδικαλισμός, αν δεν πιεστεί η εξουσία να κατέβει και να κατεβαίνει συνέχεια προς τα κάτω είναι σίγουρο πως δε μπορεί να σταθεί για πολύ.

 

Αν δεν υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συναπόφαση από τους πολλούς για τα σημαντικά, συνεχή πειράματα συνεταιρισμών, αμεσοδημοκρατικών θεσμίσεων, αυτοοργανώσεων, δημοκρατικός σχεδιασμός που να θέτει τις ανάγκες των πολιτών πάνω από οτιδήποτε άλλο η κοινωνία θα σαπίσει.

 

Τίποτα δεν είναι εύκολο στις ανατροπές. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε χίλια δυο στραβά που ήδη υπάρχουν και άλλα τόσα που θα προκύψουν στη πορεία. Έχουμε να τα αλλάξουμε όλα, ακόμα και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Μπορούμε;

 

Θα έλεγα πάλι όχι, όμως «στην απαισιοδοξία της γνώσης αντιτάσσω την αισιοδοξία της βούλησης».

 

Η άλλη μας επιλογή, η συνέχιση αυτών των πολιτικών είναι απείρως πιο οδυνηρή. Την ευθύνη θα την έχουμε όλοι και όλες για ότι και αν αποφασιστεί: να ζήσουμε σα σλάβοι του 21ου αιώνα ή να πράττουμε την ενδεχόμενη  ελευθερία που αν κοπιάσουμε θα έρχεται όλο και πιο κοντά.

 

Υ.Γ 1. Ο Μελανσόν, ο υποψήφιος της Αριστεράς στη Γαλλία  δήλωσε: «Είμαστε ο κρατήρας του ηφαιστείου της Ευρώπης» . Εμείς είμαστε σύντροφε. Και θα το δεις.

 

Υ.Γ. 2 «Τι άνοιξη ονειρεύεσαι; Μια ασταμάτητη άνοιξη» Ζαν Φερά.

Έτσι θα είναι η δικιά μας. Δε θα την φτάσουμε ποτέ. Δε θα σταματήσουμε ποτέ να την κηνυγάμε.

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό σημείωμα για το δημοψήφισμα και τις εκλογές

Φεβρουαρίου 28, 2012 at 13:59 (Εκλογές- Αριστερά, Κρίση) (, , )

Του Βασίλη Ρόγγα

 

 

Αν δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζεις κάθε 4 χρόνια, όπως οι περισσότεροι παραδέχονται, τότε σίγουρα δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζεις κάθε 37 χρόνια σε ένα δημοψήφισμα.

 

 

Το δημοψήφισμα είναι μια από τις πρακτικές που προωθεί την άμεση δημοκρατία. Η θέση αυτή είναι ορθή στο βαθμό που τηρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Συνιστά καραμπινάτο εκβιασμό όταν το ερώτημα (που τίθεται με καθυστέρηση πολλών μηνών) στην όποια απάντηση του εντάσσει και άλλες –πολύ σημαντικές- απαντήσεις.

 

 

Όταν εγώ θα ψηφίσω ενάντια στη νέα δανειακή σύμβαση – όπως θα κάνει και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, αν γίνει το δημοψήφισμα- δεν εννοώ να πτωχεύσει η χώρα. Όταν κάποιος από φόβο ψηφίσει ναι, δε θα εννοεί ότι θέλει και τα μέτρα που συνοδεύουν τη δανειακή σύμβαση.

 

 

Όταν αυτός ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε δημοψήφισμα προσπαθεί επικοινωνιακά να καλύψει τα νώτα του, είτε γίνει δημοψήφισμα, είτε όχι. Είτε γίνουν εκλογές και πέσει η κυβέρνηση του, είτε όχι. Θέλει, δηλαδή, να ιδιοποιηθεί και την ταυτότητα του δημοκράτη ως προς την κοινωνία, και του ισχυρού κομματάρχη ως προς το κόμμα του.

 

 

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που προσπαθούν να δείξουν τάσεις διαφοροποίησης έτσι ώστε να μην απολέσουν το όποιο πολιτικό κεφάλαιο τους έχει απομείνει, πράττουν σωστά. Για εμάς. Δηλαδή ξοδεύουν όλο το πολιτικό κεφάλαιο που τους έχει απομείνει. Ο κόσμος όχι απλά δεν τους πιστεύει, τον εξοργίζουν και περισσότερο.

 

 

Όσοι δεν πιστεύουν στην αμεσοδημοκρατική αυτοθέσμιση της κοινωνίας ή τέλοσπάντων στην άνοδο της ή στις πλατείες που τη θέλησαν, αρκετές φορές επιχειρηματολογούν υπέρ του δημοψηφίσματος.  Η λογική που λέει ότι θα κινητοποιηθεί ο λαός μόνο μέσα στις όχθες που θα του ορίσει το κράτος είναι υπέρ του θεσμισμένου και όχι υπέρ του θεσμιζόμενου, και, άρα εκτός πλαισίου της άμεσης δημοκρατίας. Και σίγουρα είναι βαθιά υποκριτική.

 

 

Η Ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να είναι μόνο Δημοκρατική γιατί αν δεν είναι, τότε δεν είναι και Ριζοσπαστική. Και είναι υπέρ των δημοψηφισμάτων. Ζητάει συχνά δημοψηφίσματα και θα ζητάει. Στο συγκεκριμένο –αν γίνει – θα ψηφίσει φυσικά όχι.  Όχι με αυτούς τους όρους, όχι όταν ζητείται η γνώμη του λαού λίγο πριν το τέλος, όχι για να γίνει συμμέτοχος στην καταστροφή.  Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση και όχι στην πτώχευση.

 

 

Ό,τι και να γίνει, εκλογές ή δημοψήφισμα, θα είμαστε στα κινήματα των πολιτών και στους δρόμους. Είμαστε σίγουρα, καθολικά, απόλυτα με την κοινωνία που με πρόσημο αντιστέκεται και συγκροτεί τους όρους δημιουργίας ενός κόσμου  «αντάξιου των ονείρων μας», που λέει και ένας 70χρονος Ουρουγουανός αλήτης.

 

Υγ. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι γιος και εγγονός πρωθυπουργών. Ποιος θέλει να μελετήσει γιατί δε μπορεί να αφήσει την καρέκλα του πρωθυπουργού, γιατί αν το κάνει, θα είναι σαν να εκπίπτει της σύγκρισης με τους προγόνους του;

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το esprit de corps των δεξιών και η αδιαφορία των αριστερών: μια διπολική ιστοριούλα…

Νοέμβριος 26, 2009 at 18:28 (Εκλογές- Αριστερά) (, )

Βασίλης Ν. Ρόγγας, Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009

Ο χώρος που ονομάζουμε Δεξιά στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια έχει ξεπεράσει τις παραταξιακές παθογένειες κατακερματισμού που είχε πάντα η Αριστερά. Τις περισσότερες φορές μπορεί να συνεννοείται και να σχηματίζει κυβερνήσεις ή και αντιπολιτεύσεις ενωμένος κομματικά σα σφυριά που χτυπούν το ίδιο αμόνι. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι ένα και ενιαίο πράγμα ιδεολογικά : νεοφιλελεύθεροι, φιλελεύθεροι, συντηρητικοί, ακροδεξιοί, φασίστες, χριστιανοδημοκράτες κλπ συνασπίζονται συνήθως σε ενιαία μεγάλα λαϊκά κόμματα ή παρατάξεις. Πάντα αυτή η παράταξη ήταν ο αντίπαλος της Αριστεράς αλλά από πολιτική άποψη δεν κάνει τίποτε διαφορετικό: προσπαθεί να κατακτήσει την εξουσία και να την διαχειριστεί. Η λεπτή της διαφορά από την Αριστερά είναι ότι προσπαθεί να ευημερήσουν οι πολλοί, αλλά όχι όλοι, και αυτό αναπαράγοντας πάντα την αντίθεση πλούσιων και φτωχών. Μάλλον βέβαια αυτό δεν είναι και τόσο λεπτό…

Οι αριστεροί πάντα είχαν πολίτες-μέλη να κινητοποιούνται ή να κινητοποιούν και το λαό. Και σχεδόν πάντα αυτοί ήταν περισσότεροι από τους δεξιούς και πιο καταρτισμένοι. Το δεξιό πολιτικό φάσμα άρχισε να δημιουργεί συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ευρώπη από τον πόλεμο και μετά συνήθως κατ’εικόνα και ομοίωση των αριστερών, σοσιαλιστικών ή κομμουνιστικών. Ένα παράδειγμα ελληνικό: η νέα δημοκρατία άρχισε να δημιουργεί τοπικές οργανώσεις βάσης από τη δεκαετία του ’80, πιο πριν απλά δεν είχε. Αυτό δε σημαίνει ότι ο δεξιός πολιτικός χώρος δεν είχε ή δεν έχει οπαδούς ή ψηφοφόρους.

Τουναντίον, η εκλογική συμπεριφορά των αυτοπροσδιοριζόμενων ως δεξιών ή κεντροδεξιών είναι πολύ πιο συνεπής και συμπαγής από ότι των αριστερών. Θέτουν το παραταξιακό συμφέρον πιο πάνω από το κομματικό και παραμερίζουν τις ιδεολογικές τους διαφορές, κυρίως για χάρη της εξουσίας αλλά αυτό δε μας ενδιαφέρει τώρα δα να το αναλύσουμε. Η Αριστερά διασπάται από όταν δημιουργήθηκε και πλέον περιλαμβάνει κουμουνιστές, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, αναρχικούς (και τις πάρα πολλές εσωτερικές τους διασπάσεις), τροτσκιστές, μαοικούς κλπ. Ιδιαίτερα δε οι διασπάσεις της ελληνικής αριστεράς μπορούν να γεμίσουν για πλάκα 1000 σελίδες διδακτορικού. Οι δε ψηφοφόροι της, συνήθως με ανώτερο μορφωτικό επίπεδο από τους δεξιούς και σαφώς πιο ανήσυχοι σε ζητήματα τέχνης και πολιτικής, διασπώνται και αυτοί ή και σταματούν την ενεργή τους πολιτική δράση μένοντας παρακολουθητές της πραγματικότητας.

Τι φταίει στους αριστερούς; Νομίζω το θέμα είναι μπορεί να ιδωθεί και από την ανάποδη : τι πάει καλά με τους δεξιούς; Η πολιτική αυτή παράταξη και φυσικά οι πολίτες που την ακολουθούν διαθέτουν την αίσθηση του συνανήκειν, του esprit de corps, εμπεδώνουν την ανάγκη της κοινής στοχοθεσίας, ενώνονται καταλαβαίνοντας την ενότητα ως συστατικό στοιχείο για την όποια νίκη και κυρίως: δε θεωρούν ότι κατέχουν μοναδικές αλήθειες. Ε, είναι προφανές νομίζω ότι οι αριστεροί δε τα κάνουν αυτά.

Οι πολίτες της ευρύτερης αριστεράς μέσα στην διάθεση τους να αναμοχλεύουν συνεχώς την πραγματικότητα λες και μπορούν να βρουν τους εαυτούς τους ταυτοτικά σε ένα κόμμα, καταλήγουν να είναι άχρηστοι κοινωνικά ή επειδή τα μάθαν όλα και τώρα δεν ασχολούνται όντας κριτικοί προς όλους ή γιατί υπερδιασπάστηκαν σε βαθμό που δεν επηρεάζουν σχεδόν τίποτε κοινωνικό γύρω τους (χώρια που δημιουργούν ψυχολογικά ατελέσφορα στους εαυτούς τους, αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση).

Ίσως εδώ μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο δύσκολο είναι το εγχείρημα του συριζα, που τις παλινωδίες του τις είδαμε το τελευταίο διάστημα πολύ εμφατικά, ειδικά στην ελληνική αριστερά (ένα παράδειγμα γι’αυτήν: το ΚΚΕ ποτέ δεν καλεί το Συνασπισμό στα συνέδρια του, μας θεωρούν «προδότες της κομμουνιστικής υπόθεσης»…). Ξέρουμε από την προβληματική που κομίζει ο ακαδημαϊκός έλεγχος της εκλογικής συμπεριφοράς ότι μεγάλο μέρος των εν δυνάμει αριστερών παραμένουν «εν δυνάμει» για πολύ καιρό ή και για πάντα. Δεν διακρίνουν την θετική προοπτική τέτοιων εγχειρημάτων και παραμένουν «περιφέρεια» των κομμάτων της Αριστεράς. Άσε που οι περισσότεροι εξ αυτών συνήθως δε συμμετέχουν σε τίποτε παρά μόνο οσάκις γίνεται κάποιο μεγάλο μπουμ.

Οπότε έχοντας αυτές τις σκέψεις καθόλου δε θα στεναχωρηθώ αν ο συριζα δε τα πάει υπέροχα στις εκλογές, αν και μάλλον καλά θα πάει. Το ζήτημα είναι ότι η οικονομική κρίση δεν είναι γράμματα σε άρθρο του Ρόγγα, αλλά απτή πραγματικότητα: 700 τόσοι θα είναι οι απολυμένοι από την Ασπις, πόσοι ακόμα από την Έβγα που κάηκε και πόσοι ακόμα από τα Ναυπηγία Σκαραμαγκά για να μη θυμηθώ Ελεύθερο Τύπο κλπ. Μάλλον για κάποιους από τους πολίτες είναι καλύτερο αυτοί οι εργαζόμενοι-άνεργοι (όπως περίπου είμαστε όλοι , ειδικά όταν επίκειται χρεοκοπία της χώρας) να έχουν διπλάσιους ακροδεξιούς βουλευτές από ότι αριστερούς. Το πιθανότερο είναι να πιστεύουν ότι η παρέα του Καρατζαφέρη θα υπερασπιστεί καλύτερα τα συμφέροντα τους.

Υ.Γ. Τότε, όμως, θα είμαι χαιρέκακος και θα λέω το πολύ σπαστικό: «εμείς τα λέγαμε, εσείς το παίζατε κάτι που δε βοηθούσε κανέναν»…

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η εκλογική αποχή, οι πολίτες, η Αριστερά (3)

Νοέμβριος 26, 2009 at 18:26 (Εκλογές- Αριστερά) (, )

Βασίλης Ν. Ρόγγας, Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη 2009

Είχα υποσχεθεί ότι το τρίτο μέρος των άρθρων για την αποχή θα αφορά την Αριστερά. Νομίζω πως είναι χαρακτηριστικός ο παρακάτω διάλογος μεταξύ εμού και ενός φίλου, σχετικά απολίτικου, για το θέμα:

– Βασίλη γιατί έγινε έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι γίνεται στην Αριστερά;
– Θα το εξηγήσω απλά, του είπα. Εσένα , σα πολίτη, σε ενδιαφέρουν οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των δυο τάσεων του Συνασπισμού;
– Όχι ιδιαίτερα.
– Σε ενδιαφέρουν οι διαφορές μεταξύ σύριζα και συνασπισμού;
– Όχι.
– Σε ενδιαφέρει να μάθεις τις διαφορές ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ;
– Μάλλον όχι πάλι.
– Ε, αυτό είναι το πρόβλημά μας, εμάς μας ενδιαφέρουν υπερβολικά τέτοια θέματα…

Ο χώρος που ορίζουμε ως Αριστερά μπορεί να νοηθεί εκείνος που ξεκινά από τις παρυφές τις σοσιαλδημοκρατίας (κόμματα σα το ΠΑΣΟΚ) ή και την ίδια τη σοσιαλδημοκρατία, και καταλήγει μέχρι τις αναρχικές σέχτες. Συγκροτητικό στοιχείο του χώρου αυτού, ανάμεσα σε πολλά άλλα, είναι και οι διασπάσεις. Η Αριστερά είναι κατακερματισμένη ιδεολογικά, πολιτικά και κομματικά σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Όπου ενώνεται συνήθως νικά: το θέμα είναι ότι δεν ενώνεται.

Δεν με ενδιαφέρει να πλέξω λέξεις, πολιτικάντικω τω τρόπω , για να αναδείξω το πόσο καλός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε με νοιάζει ιδιαίτερα αυτή καθ’εαυτή η ψήφος των πολιτών προς το ΣΥΡΙΖΑ. Όχι γιατί είναι αχρείαστη, αλλά επειδή το ζήτημα είναι στον τρόπο θέασης της πολιτικής και δη στις διομορφούμενες συνειδήσεις.

Έτσι λοιπόν, μιλώντας για την Αριστερά δε μπορεί κανείς παρά να πάει και πίσω στο χρόνο όχι για να αντλήσει νομιμοποίηση, αλλά επειδή για να αναλυθεί το οποιοδήποτε πολιτικό ρεύμα με σχετική τιμιότητα πρέπει να ελεγχθεί μέρος των πεπραγμένων του. Και η ιστορική καταγραφή δείχνει ότι οι άνθρωποι στον 20ο αιώνα κατέκτησαν συλλογικές κορυφές που φάνταζαν αδιανόητες: Πλέον, θεμελιώνουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη, δουλεύουν περίπου 8ωρο, κάνουν διακοπές, έχουν δικαίωμα στην παιδεία, διαβιούν σε σχετικά άνετα σπίτια, μπορούν να μετέχουν της εξουσίας ή να συνέρχονται για όποιο λόγο θεωρούν σοβαρό, κάνουν δημοκρατικές εκλογές, οι γυναίκες υπάρχουν περίπου ισότιμα στο δημόσιο χώρο κλπ, κλπ. Βεβαίως πολλά ακόμα μένει να γίνουν, αλλά αυτό είναι το θέμα μιας άλλης κουβέντας.

Οι πολίτες στο δυτικό κόσμο τα κατέκτησαν όλα αυτά με τα δεδομένα ηρωικά συμπαρομαρτούντα: αγώνες, απεργίες, επαναστάσεις, θανάτους ακόμα και εμφυλίους πολέμους. Αρωγός, πολλές φορές στρεβλά ,και ενίοτε υπερβολικά στρεβλά (π.χ. ο υπαρκτός σοσιαλισμός του Στάλιν),σε αυτούς τους αγώνες υπήρξε πάντοτε η Αριστερά με τους δεκάδες πια επιθετικούς της προσδιορισμούς. Όμως δεν άλλαξε μόνο αυτούς τους τομείς της καθημερινής, εν προκειμένω, ζωής των πολιτών. Είναι πραγματικότητα ότι αν βλέπουμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο τις κοινωνίες, οι ακαδημαϊκοί τουλάχιστον πολίτες, αυτό οφείλεται στους δεκάδες σοβαρότατους μαρξιστές και στον ίδιο τον ονοματοδότη αυτής της σχολής· η σχολή της Φραγκφούρτης, οι αυστρομαρξιστές, η σχολή του Σικάγο, οι στρουκτουραλιστές της Γαλλίας, ο Λακάν και οι επίγονοί του κλπ κλπ όλοι εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν στις ανθρωπιστικές επιστήμες πλαίσια σκέψεων και επεξεργασίες που βάθυναν τη ματιά μας για τις κοινωνίες και τους εαυτούς μας. Ταυτόχρονα, γονιμοποιούσαν καινούργιες επεξεργασίες σε άλλα πολιτικά ρεύματα σκέψης.

Άρα, λοιπόν, το όμορφο που έφερε το ρεύμα αυτό είναι ότι όντως καλυτέρευε τους όρους ζωής μας και ακόμα δε σταμάτησε να αναζητά την άρση «της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο», έστω και αν με όρους αποτελεσματικότητας δε βρήκε το πως ακριβώς θα γίνει αυτό. Το δυστυχές είναι ότι ό,τι έχει κατακτηθεί είναι συνεχώς υπό αίρεση γιατί η διαλεκτική αντίθεση των υπάλληλων με τις άνωθεν τάξεις είναι κάτι που ισχύει και θα ισχύει ες αεί σε καπιταλιστικές κοινωνίες. Αλλιώς: αν δεν περιφρουρηθούν εμφατικά οι ομορφιές που έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι θα παρθούν πίσω από αυτούς που αναζητούν συνεχώς το κέρδος.

Και εδώ κουμπώνει και η άλλη συμβολή της αριστεράς στην επεξήγηση των κοινωνιών: γνωρίζουμε, και είναι αναντίρρητο από όλους, ότι στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα κάποιοι θα κυριαρχούν οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά. Εμείς ζητούμε την άρση αυτού και το θέμα είναι ότι πολλές φορές μες στην ιστορία τα καταφέρνουμε. Άλλα ότι και να καταφέρουμε είναι ζήτημα διεκδίκησης και συνεχούς διαπάλης. Είναι αυτό το ωραίο που έλεγε ο Ελύτης: «για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή». Και ούτε φυσικά σημαίνει απαραίτητα να γίνουμε όλοι πούροι κομμουνισταράδες και στρατευμένοι να δοθούμε στην Ιδεα. Οι Γάλλοι είχαν λύσει αυτό το πρόβλημα από το Μάη του 1968 όταν έλεγαν ότι «μια επανάσταση που σου ζητάει να θυσιαστείς είναι στο στυλ του πατέρα σου»

Αρκετοί πολίτες όμως δε χρησιμοποιούν τα συνταγματικά τους δικαιώματα, τα απεμπολούν, θεωρούν δεδομένη την ευημερία τους, τον ατομικό δρόμο τους προς τη θέωση. Προφανώς τέτοιου είδους πολίτες δεν έχουν καταλάβει πως ότι τους συμβαίνει είναι διαντίδραση με παράγοντες έξω από τη σφαίρα επιρροής τους και ότι η συμβίωση τους σε κοινωνίες προϋποθέτει το ελάχιστο συναίνεσης ή και σύγκρουσης με τις πραγματικότητες που τους περιβάλλουν. Και κάτι τέτοιο περίπου είναι η πολιτική και το μικρό επιβεβαιωτικό τους κομμάτι οι εκλογές. Το δυστυχές είναι ότι «όσο η πολιτική απολιτικοποιείται και ιδιωτικοποιείται τόσο θα διαβρώνεται η πολιτική διαδικασία» και η ίδια η δημοκρατία.

Μπορεί να αρθεί αυτό; Μπορούν οι πολίτες να διατηρήσουν τα προνόμια που οι πρόγονοι τους κατέκτησαν και για αυτούς;Μπορεί η Αριστερά να κινητοποιήσει τους πολίτες σε μια επαναθεμελίωση της ανθρωπιάς πάνω στη βάση της ισότητας; Μπορούν οι πολίτες-καταναλωτές να γίνουν πολίτες-δρώντες; Δε ξέρω και δεν είμαι και αισιόδοξος. Καταλαβαίνω τούτο όμως: δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσουν να υπάρχουν οι φορείς πάλης των πολιτών, ακόμα και αν αργότερα δε λέγονται συριζα ή κκε ή εν γένει αριστερά. Η νομοτέλεια του μπαρμπα Μάρξ περί της εκμετάλλευσης των ανθρώπων στον καπιταλισμό θα γεννά συνεχώς αντιφρονούντες. Και , αν το θέσω με όρους τέχνης, εγώ προσωπικά λέω να είμαι πάντα με την υποκουλτούρα ή την αντικουλτούρα. Παράγει πιο σκαμπρόζικα καλλιτεχνήματα όπως και να το κάνεις.

Υ.Γ. ο χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς στην Ελλάδα δε πρόκειται να σταματήσει να υπάρχει, όσο και να μαλακιστούμε οι συριζαίοι. Γνωρίζουμε άλλωστε ότι ο συριζα δεν είναι το τέλειο, το ιδεατό πολιτικό μας σπίτι. Δε θα σταματήσει όμως να υπάρχει όχι για κανένα άλλο λόγο, απλά γιατί ο χώρος υφίσταται, ο πολιτικός χώρος πέραν του φορέα του. Άνθρωποι δημοκράτες κομμουνιστές και σοσιαλιστές θα υπάρχουν. Το θέμα είναι ότι χρειάζονται και άλλοι. Ελπίζουμε στους άλλους, αυτοί άλλωστε είναι πάντα η δύναμη της Αριστεράς : ο συνειδητοποιημένος, κριτικός κόσμος που την παρακολουθεί και μπορεί να τη στηρίζει. Και κάτι άλλο: δε πάμε ενάντια στο ρεύμα γιατί είμαστε φετιχιστές, αλλά μόνο γιατί θέλουμε να περάσουμε απέναντι, «από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της λευτεριάς».

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Eκλογική αποχή: η πιο φυσική πολιτική συμπεριφορά των πολιτών; (2)

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:47 (Εκλογές- Αριστερά) (, , )

Βασίλης Ν. Ρόγγας , Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2009

 

Στην προηγούμενη σημείωση για την αποχή νομίζω στοιχειοθετήθηκε ψηλαφιστά, αλλά με ιστορικές και οργανωτικές προκείμενες, γιατί αρκετοί πολίτες δεν επιλέγουν την ψήφο. Διάλεξα να ασχοληθώ μόνο με τα λάθη των κομμάτων και όχι των πολιτών συνειδητά για να χαϊδέψω τα αυτιά των μελλοντικών απεχόντων. Με άλλα λόγια, για να τσιμπήσουν. Αυτό δε σημαίνει ότι έγραψα μπούρδες ή αναλήθειες, αλλά μόνο την μια πλευρά του Ιανού.

Η όντως αλήθεια είναι ότι και οι πολίτες φέρουν μέρος της ευθύνης για την πολιτική κατάσταση της χώρας. Δε θα ασχοληθώ με το ζήτημα επιχειρηματολογώντας με ιστορικούς όρους. Νομίζω δε χρειάζεται σε τόσο μικρή γραφή. Εκείνο που θα προσπαθήσω να αναδείξω είναι ότι οι πολίτες στην Ελλάδα είναι αυτό που πάλι, περίπου οι περισσότεροι/ες, καταλαβαίνουμε διαισθητικά: είμαστε μικροαστοί, και δεν αναφέρομαι στην οικονομική διάσταση του όρου. Ο -και πολιτικός- μικροαστισμός εμπερικλείει τόσες και τέτοιες συνδηλώσεις αλλά και απτές πραγματικότητες που είναι σχεδόν αδύνατο να μπορέσει να δημιουργηθεί κάτι που να εκφεύγει από αυτό τον εσμό και ταυτόχρονα να είναι γειωμένο κοινωνικά, οικονομικά ακόμα και πολιτισμικά.

Τι θέλω να πω όμως; Με περισσότερα λόγια: οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονται με ορθολογικούς όρους την ανάγκη για πολιτικές συσσωματώσεις όπως είναι τα κόμματα. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θέλουν «καλά» κόμματα, αλλά το εμπειρικό υλικό, η ίδια η πραγματικότητα τους διαψεύδει στην διάθεση τους γι’αυτό: δεν υπάρχουν «καλά» κόμματα, γέννες της ελληνικής κοινωνίας γιατί η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται να τα δημιουργήσει. Με ένα τρόπο, η διάθεση για καταψήφιση των πάντων, το «όλοι είναι για να φάνε» αυτό υποδόρια αναδείχνει: ότι δε με πολυνοιάζει κιόλας και έτσι ξεμπερδεύω.

Αλλιώς: κανείς δεν εμποδίζει τους πολίτες να συνεταιρίζονται για πολιτικούς σκοπούς. Οι πολίτες δεν το κάνουν όμως. Φυσικά, και όλο αυτό έχει τις δομικές αιτίες του, αλλά δε θα ήθελα τώρα δα να μπλέξω με στρουκτουραλιστικές αναλύσεις που θα δικαιώνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους λογής λογής αδιάφορους και τελικά κοινωνικά επικίνδυνους συμπολίτες μας. Και όταν λέω πολιτικές συσσωματώσεις δε σημαίνει ότι οι πολίτες χρειάζεται να γίνουν κομματικά μέλη/πρόβατα. Πολιτική συσσωμάτωση είναι η οικολογική ομάδα της γειτονιάς, μια αντιρατσιστική πρωτοβουλία, μια αναρχική συνέλευση κλπ.

Και όλο αυτό μπορεί να αναπτυχθεί και αλλιώς: έχουμε δεκάδες επιχειρήματα γιατί δεν ασχολούμαστε με την πολιτική ή αναπτύσσουμε ποικιλοτρόπως την αίσθηση ότι όλοι ίδιοι είναι, αλλά μετά πάμε και κοιμόμαστε. Συνομιλούμε με τον καναπέ ή τους οικείους μας που έχουν τις ίδιες απόψεις εδώ και πολλά χρόνια και τελικά είναι και βαρετοί Αυτό που καμιά φορά λέω στις παρέες μου και το συνειδητοποιούν είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι ξέρουν να διαλέγονται για την πολιτική επειδή κάποια στιγμή ανέπτυξαν μια άποψη εν μέσω κρασιού και τσιγάρου με φίλους τους. Και την ίδια σκέψη την αναπτύσσουν και την ξανααναπτύσσουν όποτε συζητούν. Αυτό είναι ο ελληναράδικος τρόπος του πολιτεύεσθαι όμως και όχι ο δέοντας ή οι δέοντες.

Οι παραπάνω γενικεύσεις θεωρώ ότι είναι η κυρίαρχη αίσθηση ακόμα και σε αυτούς που κάνουν ακριβώς αυτά που περιέγραψα. Ακόμα και όταν καταλαβαίνουν ότι κατακτήσεις γενεών περικόπτονται εξακολουθούν να σκέφτονται με το ίδιο μίζερο και αστόχαστο τρόπο. Είναι αυτό που ένας φίλος ονομάτισε κάποτε η πηχτή βλακεία της κοινωνίας μας. Βεβαίως εδώ υπάρχει και ένα ακόμα ζήτημα: οι δικές μας οι γενιές, και εννοώ οι άνθρωποι μέχρι περίπου τα 35, δε χρειάστηκε να αγωνιστούν για κάτι τόσο έντονα έτσι ώστε να εμπεδώσουν τη σημασία της συλλογικής ζωντάνιας.

Πολλές φορές γελώ όταν ακούω ανθρώπους να λένε ότι αυτό που σκέφτονται για την πολιτική είναι ότι δε μπορεί να γίνει τίποτα (Όλη, αλλά μα όλη, η ιστορία τους διαψεύδει). Και ένα δεύτερο που πλαισιώνει τις σκέψεις των γνωστών μου είναι ότι από μόνος του ο καθένας είναι καλό να αυτοβελτιώνεται και να μπορέσει να συμπαρασύρει μέσω της δικής του βελτίωσης τους κοντινούς του ανθρώπους. Η αλήθεια είναι όμως ότι μόνο συλλογικά οι άνθρωποι καταφέρνουν να κατακτήσουν πράγματα ή να διεκδικήσουν ήδη κεκτημένα. Και ότι όλα όσα έχουμε είναι υπό αίρεση, ακόμα και η υπέρμετρη καταναλωτική ψυχοπαθογένεια. Και τούτο δεν είναι φιλολογικό: όποιος και να κυβερνήσει μετά τις εκλογές έχει να αντιμετωπίσει μια πολύ πιθανή χρεοκοπία της χώρας. Και χρεοκοπία σημαίνει περικοπές μισθών. Απτή πραγματικότητα λοιπόν και όχι ζεν μπανανόφλουδες.

Οπότε τι κάνουμε; Εκείνο που χρειάζεται είναι να το βουλώνει κανείς που και που και να ακούει. Με σοβαρότητα και ψυχραιμία και φυσικά προσπαθώντας να κατανοήσει ότι έχει ελλειπτικές απόψεις ή συνήθως αυτό που θα πει είναι μίμηση απόψεων άλλων. Και διαβάζουμε και κανά βιβλίο. Και ανοίγουμε και καμιά φυλλάδα πέρα από τις αστικές. Και μιλάμε και με καναν άνθρωπο αιρετικό, που δεν εμπεδώνει την κυρίαρχη νοοτροπία μπας και φρεσκαριστεί ο εγκέφαλος. Και προσπαθούμε να σκεφτούμε την πολιτική αλλά και την κοινωνία στη δημοκρατία ως ούτως ή άλλως συγκρουσιακές και άρα δύσκολες και όμορφες. Και ναι ισχύει και θα ισχύει ότι η διάκριση αριστεράς και δεξιάς υπάρχει και κάπου εκεί μέσα είμαστε όλοι. Αλλά όλοι. Και όταν σου μιλάνε για -ισμούς (αναρχισμός, κομμουνισμός, σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, φασισμός, ρατσισμός) δεν είναι τουβλάκια σε λέγκο, αλλά πραγματικότητες που συνέχουν τη ζωή σου και εσωκλείουν τεράστιες φιλοσοφικές επεξεργασίες έτσι ώστε να ηγεμονεύσουν. Και το τελευταίο: με την αποχή το μόνο που κερδίζει κανείς είναι να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν γι’αυτόν(χιλιοφορεμένο αλλά τι να κάνουμε ισχύει απόλυτα), εκτός και αν κάνει κοινωνική επανάσταση μαζί με όλους τους απέχοντες: εκεί θα πάω και γω μαζί του, δεν είναι οι εκλογές το πολιτικό μου φετίχ. Άλλωστε, αυτό είναι και το πρόβλημα των αριστερών που σκανιάζουμε περί εκλογών: δεν εμφανιζόμαστε μόνο σε εκλογές, είμαστε συνεχώς στις διεργασίες της κοινωνίας, και θα συνεχίζουμε να είμαστε. Περισσότερα όμως για την Αριστερά, τις παπαριές και τα καλά της, στο επόμενο.

Υ.Γ. Στην αστική δημοκρατία οι εκλογές συμβαίνουν για την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση. Αυτούς τους θεσμούς έχουμε. Και μέχρι στιγμής τα αιτήματα των πολιτών (inputs) προς την πολιτική κοινωνία μεταβιβάζονται και με τον εκλογικό τρόπο. Μέχρι να θεσμοθετήσουμε αμεσοδημοκρατικές ομορφιές, οι εκλογές θα υπάρχουν και θα κυβερνούν τις ζωές μας με τα αποτελέσματα τους. Με αυτήν την έννοια η αποχή είναι μη πολιτική πράξη: γιατί δεν έχει αιτήματα ή προτάσεις για το όποιο άλλο που ζητάει, αν τελικά ζητάει κάτι.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Eκλογική αποχή : η πιο μαζική και φυσική πολιτική συμπεριφορά των πολιτών

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:46 (Εκλογές- Αριστερά) (, , )

Βασίλης Ν. Ρόγγας, Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009

 

Τον τελευταίο καιρό στις πολιτικές κουβέντες με φίλους και γνωστούς έχω κατευνάσει, όσο μπορώ λόγω ορμέμφυτης διάθεσης υπεράσπισης των προκείμενων μου, την υπεράσπιση της δικής μού πολιτικής και παραταξιακής πραγματικότητας όχι για λόγους τακτικής ώστε να πείσω ως άνθρωπος που ξέρει να ακούει (που μου λένε ότι είμαι), αλλά κυρίως για να καταλάβω εμπειρικά γιατί μεγάλο μέρος εξ αυτών δε ψηφίζει ή πάει να ψηφίσει με μισή καρδιά. Είναι ίσως λογικό και προφανές ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που συναναστρέφομαι είναι άνθρωποι που κινούνται γύρω από το χώρο του συριζα ή ανήκουν σε αυτό που πολλοί έχουν ονοματίσει πολιτισμική αριστερά. Αυτό δε σημαίνει ότι δε συνομιλώ με άλλους, απολίτικούς ή και μετριοπαθείς δεξιούς ή κεντρώους: η γνώμη και των δυο ομάδων πολιτών διαπιστώνω ότι σαφώς συγκλίνει.

Τα επιχειρήματα που, συνήθως άτακτα, μεταχειρίζονται οι περισσότεροι συνομιλητές μου έχουν να κάνουν με πραγματικότητες που τα περισσότερα κομματικά μέλη αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν. Οι πολίτες, έτσι όπως εγώ τους αντιλαμβάνομαι, διαπιστώνουν το γνωστό στους πολιτικούς επιστήμονες κενό πολιτικής αντιπροσώπευσης των υπαρχόντων κομμάτων σε σχέση με τις προσδοκίες του καθενός από εμάς ξεχωριστά. Αλλιώς: η κοινωνία των πολιτών δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική κοινωνία και τις συσσωματώσεις της (δλδ τα κόμματα ή και τα συνδικάτα) ως φορείς που δυνάμει μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, αλλά συλλήβδην ως ένα σάπιο κατεστημένο πολιτικάντηδων και κομματαρχών που διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το μερίδιο πολιτικής εξουσίας που θέλουν να τους αναλογεί. Και, τουλάχιστον για εμένα που δεν πιστεύω ότι ονειροβατώ σε μια υπερβατική θεώρηση που διαπιστώνει ότι οι πολίτες είναι στεγνά μαλάκες, είναι εύλογη αυτή η ανάλυση.

Τι πραγματικά συμβαίνει; Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα και ευρύτερα στην Ευρώπη και τον κόσμο έχουν απαξιωθεί εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Και φυσικά η υπαιτιότητα είναι και δική τους. Δεν υπάρχουν πια οι πεπεισμένες μάζες που ενισχύουν εμφατικά τις παρατάξεις : τα κομματικά μέλη όλων των κομμάτων της Ευρώπης έχουν μέσο όρο ηλικίας τουλάχιστον τα 40, ενώ εγγραφή νέων μελών γίνεται σπάνια και σε μικρούς αριθμούς ή και ποτέ Εν πολλοίς τα κόμματα αναπαράγονται ως μηχανισμοί λόγω του ότι κάθε τέτοιου είδους οργανισμός είναι σχεδόν αδύνατο να αυτοαναιρεθεί. Παράλληλα, εκλείπουν λίγο λίγο οι μεγάλες ιδεολογικές και πολιτικά πρακτικές διαφορές μεταξύ των μεγάλων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κομμάτων που συνήθως κυβερνούν, με αποτέλεσμα οι πολίτες να μην μπορούν να εγκολπώσουν μια διακριτή (και γι’αυτό ισχυρή) πολιτική ταυτότητα. Ακόμα και η Αριστερά με το μεγάλο ηθικό της έρεισμα αν δεν αυτοκαταστρέφεται σε διασπάσεις εδώ και 2 αιώνες , μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1991, δεν έχει πείσει ότι έχει βρει (και εν πολλοίς δεν έχει βρει) νέα εργαλεία ανάλυσης της πραγματικότητας και ομαλής ταξικής απελευθέρωσης των πολιτών.

Οι πολίτες με άλλα λόγια έχουν δίκιο σε αυτά που σκέφτονται. Βοηθούσης και της κενής υπερπληροφόρησης που πολλοί από αυτούς λαμβάνουν, δεν είναι δύσκολο να μη μπορούν και να μη θέλουν στην τελική να διαπιστώσουν σε ποια ιδεολογία ή πολιτική πρακτική κόμματος μπορούν να αντιστοιχίσουν μέρος ή και όλον τον εαυτό τους.
Θα μπορούσε αυτό να αλλάξει; Χρειάζεται δουλειά με την οποία δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι τα δυο μέρη (πολιτική κοινωνία και κοινωνία των πολιτών) θέλουν να καταπιαστούν εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις. Και δε θα ήθελα να αναφερθώ στους πολίτες σε αυτό το σημείωμα, αλλά κυρίως στα κόμματα. Κάθε κομματικός σχηματισμός εμπεδώνει μια ούτως ή αλλιώς γραφειοκρατική ιεραρχία. Στα μεγαλύτερα κόμματα δε, υφίστανται και συγκεκριμένες φατρίες που δεν έχουν καθόλου να κάνουν με ιδεολογικές διαφορές, αλλά με την πάντα παρούσα κούρσα για την ηγεσία. Σε σχεδόν όλα τα κόμματα λειτουργεί ο παλιός και καλός δημοκρατικός συγκεντρωτισμός (οι εκάστοτε αποφάσεις του κόμματος εφόσον ψηφιστούν εφαρμόζονται από όλους ακόμα και τους διαφωνούντες), αλλά και η διάσταση στελεχών/απλών μελών ως αντιστοιχία πολιτικής σκέψης/πρακτικής εφαρμογής ή με άλλα λόγια ηγεμόνες και πρόβατα. Εκτός αυτού τα κόμματα είναι αρχηγοκεντρικά και στην ελληνική περίπτωση οικογενειοκρατικά.

Τέτοιες κομματικές πρακτικές σίγουρα δε μπορούν να εμπνεύσουν μεγάλο μέρος των πολιτών που δεν έχουν πελατειακές ή οικογενειακές εξαρτήσεις από κόμματα. Άλλωστε, τα δημοκρατικά κόμματα νοούνται από τους πολίτες ως αναποτελεσματικά ή υπερβολικά ελευθεριακά για αυτό που χρειάζεται η άσκηση της πολιτικής (τρανό παράδειγμα ο συριζα).Που καταλήγει όλο αυτό; Οι πολίτες που δεν έχουν συγκεκριμένες ιδεολογικές συνδηλώσεις και παραταξιακές αναφορές, δεν ασχολούνται. Πολύ απλά το παίγνιο εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία τους κουράζει, δε τους ενδιαφέρει πια να το καταλάβουν, τα μυρίστηκαν ότι είναι ούτως ή άλλως στρεβλό. Τα κόμματα δεν μπορούν με τις σημερινές τους δομές να εκπροσωπήσουν τους πολίτες στους ήδη σαθρούς θεσμούς. Εμμένουν σε μια παλαιοκομματική λογική στράτευσης και δεν ανέχονται να συνδυάσουν τη δέουσα δοσολογία δομών, δικτύων και μεμονωμένων ατόμων σε μια πρωτοπόρα πολιτική ενοποίηση.

Με αυτήν την έννοια οι πολίτες έχουν δίκιο. Μπορούν και χρειάζεται να δυσπιστούν έναντι συλλογικοτήτων που στέριωσαν μια πλατιά αν και ετερόκλητη συμμαχία απονομιμοποίησης του συλλογικού υπέρ του ατομικού δρόμου για την λύση των προβλημάτων. Σύντροφοι μου οι πολίτες έχουν δίκιο. Και αυτό δεν εκβάλλει από μια αντίληψη που λέει ότι ο λαός έχει πάντα δίκιο, αλλά εμείς, οι πολιτικοί δρώντες απλόχερα ξοδέψαμε τα όποια θετικά ερείσματα έχει η συλλογική δράση. Και δη για τους αριστερούς όπου η θεμελίωση της ελευθερίας περνά από την κοινωνική ζωντάνια. Αλλά θα επανέλθω.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ευρωεκλογές 2009: αποτίμηση σε 9 αυθαίρετους άξονες

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:26 (Εκλογές- Αριστερά) (, , )

Βασίλης Ν. Ρόγγας, Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

 

Κάτι το εκλογικό: τεράστια αποχή για τα ελληνικά δεδομένα γύρω στο 50%. Νίκη του ΠΑΣΟΚ αλλά όχι ευρεία. Ο δικομματισμός στο 70%. Η ακροδεξιά πρώτη φορά τέταρτο κόμμα. Η δογματική αριστερά στα ποσοστά της ή και λίγο λιγότερο και η Ριζοσπαστική Αριστερά δε ξεπέρασε το 5%. Γενικότερο ευρωπαΙκό απότοκο : η όλη άνοδος των συντηρητικών, χριστιανοδημοκρατών, νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιών κομμάτων. Και αυτά σε συνθήκες μετακρίσης για την Ευρώπη, τον κόσμο και τις ΗΠΑ, των οποίων η εταιρία-σύμβολο General Motors μόλις πτώχευσε.

Κάτι το συναισθηματικό:ελπίζω σήμερα να είναι ευτυχισμένοι όλοι αυτοί που τις προηγούμενες μέρες επιδόθηκαν σε έναν αγώνα λοιδορίας των ευρωεκλογών γιατί «όλοι είναι ίδιοι» ή γιατί «θα έχει καλή θάλασσα για μπάνιο» ή γιατί «στην ευρωβουλή μετράνε το μήκος των αγγουριών». Χώρια που όλοι όσοι δε ψηφίσανε δεν είναι απαραίτητα απολίτικοι, αλλά μπορεί και συνειδητοί απέχοντες, θεωρώντας ότι με τις εκλογές δεν αλλάζουν τα πράγματα. Αυτοί, από την κυρίαρχη μιντιακή πραγματικότητα, συμψηφίστηκαν με τους απέχοντες ψηφοφόρους της ΝΔ. Και μπορεί να είναι και αντιεξουσιαστές ή ανένταχτοι αριστεροί.

Κάτι το ιστορικό:υπάρχουν τέσσερα δεδομένα-κατακτήσεις που μπορούμε να πούμε οτι οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο έχουν καταφέρει όλο το προηγούμενο αιώνα: ελεύθερες εκλογές με καθολικό το δικαίωμα της ψήφου, ελεύθερο το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι, 8ωρο εργασίας και θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Αυτές οι κατακτήσεις δεν αποδόθηκαν στους ευρωπαίους και τους αμερικανούς από τις κυβερνήσεις, αλλά χρειάστηκε να γίνει αυτό το παλιό όσο και αναλλοίωτο που ονομάζουμε πάλη των τάξεων. Οι σημερινές νέες γενιές θεωρούν τα δικαιώματα αυτά απαρέγκλιτα, γι’αυτό ίσως δε μπορούν να κατανοήσουν την αξία τους. Μάλλον θα τα βρούμε μπροστά μας.

Κάτι το οικονομικό(και όχι μόνο): Μετά την κρίση του 1929 η άνοδος του φασισμού ήταν «μια κάποια λύσις» για τους ευρωπαίους, μόνο που στοίχισε καμιά 50 εκατομμύρια νεκρούς και έναν ακόμα παγκόσμιο πόλεμο. Η σημερινή κρίση, αν πούμε οτι αναλογίες και όχι ομοιότητες υφίστανται μεταξύ των δύο, θα είναι η επανάληψη της ιστορίας ως φάρσας που έλεγε και ο μουσάτος Κάρολος ή βρισκόμαστε σε μια σκοταδιστική τροχιά εκφασισμού των δυτικών κοινωνιών;

Κάτι το ψυχαναλυτικό: Πως είναι δυνατόν η Αριστερά να είναι χιλιοτεμαχισμένη πανευρωπαϊκά εδώ και 150 χρόνια; Πως είναι δυνατόν σε συνθήκες επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού η Αριστερά να μην ενώνεται under one banner απλώς με ένα σώμα αντινεοφιλελεύθερων προτάσεων; Και ένα ακόμα : πώς είναι δυνατόν όντας οικολόγος και κινούμενος μες στην πόλη ή τουλάχιστον όντας ενημερωμένος για τα κοινά να μη βλέπεις σε όλους, έναν προς ένα τους οικολογικούς αγώνες, κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ να αγωνίζονται και να ψηφίζεις τους συμπαθητικά ανύπαρκτους Οικολόγους Πράσινους;

Κάτι το ευρωκοινοβουλευτικό: η αντιδημοκρατικότητα της ευρωπαϊκής ένωσης και η υποτίμηση της θέλησης των πολλών που εκφράζεται από το ευρωκοινοβούλιο είναι δεδομένες. Εξίσου δεδομένο είναι ότι η ΚΑΠ (Κοινή αγροτική πολιτική) το 2013 αλλάζει μορφή. Το σύμφωνο σταθερότητας θα αναθεωρηθεί και είναι πολύ πιθανό προς ακόμα πιο νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Ο ευρωστρατός μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Η Ευρώπη φρούριο να εμπεδωθεί. Και είναι εντελώς σίγουρο ότι θα ξαναυπάρξουν προσπάθειες για την θέσμιση του 65ώρου. Ποίος θα υπερασπιστεί τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των Eυρωπαίων; Οι ακροδεξιοί;

Κάτι αισιόδοξο όσο και δύσκολο: σε πρόσφατη συνέντευξη του ο Χομπσμπάουμ κάνοντας μια ολιστική αποτίμηση, περίπου συμπέρανε ότι τα «30 golden years» των δυτικών κοινωνιών (από το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου) ήταν το αποτέλεσμα της κρίσης του 1929. Η σημερινή κρίση θα μπορούσε να φέρει ακόμα περισσότερες κατακτήσεις για την ανθρωπότητα: ακόμα περισσότερη ευημερία, δημοκρατία, ισότητα. Μόνο που δεν υπάρχουν νομοτέλειες για την ευόδωση των προβλέψεων του καλύτερου ιστορικού όλων των εποχών. Χρειάζεται προσπάθεια των κοινωνιών των πολιτών, που βρίσκονται ζαλισμένες στο λήθαργο του καταναλωτισμού και της ψυχικής ανοικονομίας, να πιάσουν το νήμα της συνειδητότητας που κάπου χάθηκε πριν αρκετά χρόνια.

Και, τέλος, κάτι το κομματικό: δεν είναι η ώρα για μαχαίρια και εκατέρωθεν κατηγορίες. Μάλλον είναι ώρα για επιστημονική, επίσημη, τίμια ανάλυση των αποτελεσμάτων σε πολλούς συνδυασμούς έτσι ώστε να γίνουν κατανοητά και ανατρέψιμα. Και, βέβαια, συνεχής προσπάθεια δημιουργίας τρίτου πόλου στο πολιτικό σύστημα με συνεχείς επιθέσεις φιλίας σε ΚΚΕ και Οικολόγους.

Και τελευταίο και μαοϊκά επαναστατικό, έτσι, γιατί μας πείραξε πολύ το αποτέλεσμα : «από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη».

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Φοιτητικές εκλογές 2009: γιατί να ψηφίσω ρε κομματόσκυλο;

Νοέμβριος 26, 2009 at 16:08 (Εκλογές- Αριστερά) (, , , )

Ρόγγας Ν. Βασίλης, 11 Μαίου 2009

 

Η φοιτητική εκλογική διαδικασία , των προπτυχιακών φοιτητών και φοιτητριών στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας ,δεν είναι ακόμα μια μάχη «παρατάξεων» για τα κουκιά(τουλάχιστον για κάποιους/ες από μας). Αν ιδωθεί ευρύτερα και με όρους κοινωνικόπολιτικής θέασης είναι ένα από τα πολλά πεδία που αναδεικνύεται η αντιπαράθεση το κατακτημένου Δημόσιου Χώρου (με όλες τις αντιθέσεις και τις στρεβλώσεις που τον χαρακτηρίζουν) και της προσπάθειας εισβολής σε αυτόν του Ιδιωτικού.

Εξηγούμαι: η μαζικότητα της εκλογικής διαδικασίας είναι δείκτης και της νομιμοποίησης της αντιπροσώπευσης «συντεχνιακών» συμφερόντων αλλά ταυτόχρονα και ζώσα διαπάλη ιδεών περί του τι Πανεπιστήμιο ψυχανεμιζόμαστε ότι θέλουμε. : αν προσπαθούμε εμφατικά να ανταμώσουμε με αυτονόητα κεκτημένα , αν ζητάμε να διευρύνουμε τις όποιες κατακτήσεις με αιτήματα που έρχονται από παλιά και μας πάνε στο μέλλον ή αν τέλος υποτασσόμαστε στο κυρίαρχο οικονομικοπολιτικά σήμερα , δλδ τον νεοφιλελευθερισμό και τα αποτελέσματα του.

Πολλές/οι απεμπολούν το δικαίωμα στην ψηφοφορία ή στην συνδιαμόρφωση αντιπροσωπευτικών σωμάτων ή τελοσπάντων εν γένει στον συνδικαλισμό όχι στη βάση της πίστης τους σε κάποια άλλη αμεσοδημοκρατική «δομή» , μα ακριβώς λόγω των στρεβλώσεων που έχουν μάθει ή έχουν ακούσει ότι υφίστανται σε τέτοιες διαδικασίες. Η απάντηση σε κάτι τέτοιο είναι η προφανής για όσους/ες έχουν κουλτούρα συμμετοχής: ελάτε να περιφρουρήσουμε την εκλογική διαδικασία όλες/οι μαζί και να αναδείξουμε το σπουδαίο της , χωρίς την «φολκλορική» διάθεση των προηγούμενων τέτοιου τύπου διαδικασιών.

Έτσι λοιπόν, τούτη η γραφή δεν φιλοδοξεί να είναι άλλη μια προπαγανδιστική προσπάθεια κινητοποίησης ,αλλά μια προσωπική προσπάθεια εξήγησης του γιατί συμμετέχουμε στις εκλογές ως Αριστερή Ενότητα. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε πρήχτες και εκλογικοί κράχτες αλλά μέσα από τα κείμενα, τις θέσεις μας και τις δράσεις μας προσπαθούμε τον αγώνα τον καλό: την υπεράσπιση του Δημόσιου(και ουχί Κρατικού) Πανεπιστημίου όχι γιατί είναι φετιχοποιημένο στον πολιτικό νού μας , μα γιατί είναι μέρος του Δημόσιου Χώρου και άρα του de facto χώρου κοινοποίησης προσωπικοτήτων και ιδεών.

Ακόμα αλλιώς: υπερασπιζόμαστε το Δημόσιο, το Ελεύθερο , το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο για τις ιδέες που κομίζει εδώ και 10 αιώνες στην ανθρωπότητα. Γιατί η γνώση, η μόρφωση για μας είναι πέρα από δικαίωμα και Αυταξία και σαφώς δεν είναι εμπόρευμα. Κάτι τόσο ευρύ δε μπορεί να χωρά, να προσαρμόζεται στα στενά όρια της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας που θα φέρει τον ανταγωνισμό». Γι’αυτό διαλέγουμε τη συμμετοχή στις εκλογές σήμερα : γιατί δεν ανεχόμαστε να γίνει αλλιώς.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε