40 χρόνια Πολυτεχνείο – 40 χρόνια αγώνες

Νοέμβριος 14, 2013 at 17:11 (Γενικά- Αριστερά) (, , , , , )

Ο ΣΥΡΙΖΑ Πετρούπολης σας προσκαλεί στην εκδήλωση μνήμης που διοργανώνει για τα 40 χρόνια από την επέτειο του Πολυτεχνείου το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πετρούπολης, Εθν. Αντιστάσεως 61, στις 7 το απόγευμα.

Θα προβληθούν αποσπάσματα από «Τα Μέγαρα» το ντοκιμαντέρ των Σάκη Μανιάτη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου που γυρίστηκε το 1973 και σκοπό είχε να καταγράψει τον ξεσηκωμό των κατοίκων ενάντια στην απόφαση της Χούντας ν’ απαλλοτριώσει μια μεγάλη αγροτική περιοχή για την εγκατάσταση διυλιστηρίου πετρελαίου. Η αντίσταση των κατοίκων των Μεγάρων και η νικηφόρα έκβαση του αγώνα τους ήταν η πρώτη μαζική εκδήλωση κατά της δικτατορίας και τα «Μέγαρα» έμειναν στην ελληνική κινηματογραφική ιστορία ως ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα ντοκιμαντέρ.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με ομιλητές:

  • την Νάντια Βαλαβάνη, βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, οικονομολόγο και συγγραφέα που συμμετείχε σε όλα τα γεγονότα του οργανωμένου μαζικού φοιτητικού κινήματος και στο παράνομο αντιδικτατορικό κίνημα στην Αθήνα
  • τον Τάσο Κωστόπουλο, δημοσιογράφο της «Εφημερίδας των Συντακτών» (μέλος της ομάδας του «Ιού»), που θα μιλήσει για τα κινήματα της πρώτης περιόδου μετά τη Μεταπολίτευση
  • τον Σεραφείμ Σεφεριάδη, καθηγητή πολιτικής επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου που θα αποπειραθεί μια αποτίμηση των χαρακτηριστικών και του ρόλου που διαδραμάτισε η εξέγερση του Πολυτεχνείου
  • τον Δημήτρη Καλογιαννίδη, ιστορικό που θα αναφερθεί στην καχεκτική δημοκρατία της μετεμφυλιακής περιόδου (1949-1967) και θα καταλήξει στο πως φτάσαμε στη δικτατορία

Θα ακολουθήσoυν ερωτήσεις και συζήτηση με το κοινό.

Η εκδήλωση θα τελειώσει με προβολή βίντεο, συλλογική κουζίνα και μουσικές που χαρακτήρισαν την συγκεκριμένη, αλλά και άλλες αντιστασιακές περιόδους του λαού μας.

Στο χώρο θα φιλοξενείται έκθεση φωτογραφίας με τα γεγονότα της περιόδου.

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Η θεσμοποιημένη επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.Θεσμοποιημένη;

Νοέμβριος 26, 2009 at 18:35 (ιστορία) (, )

Βασίλης Ν. Ρόγγας, τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009

Χρόνια τώρα κατεβαίνουμε στις πορείες που γίνονται για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Πιο μικροί ήμαστε κοντά στην ΚΝΕ που φαινόταν πολύ συγκροτημένη και μεις δεν είχαμε ιδέα από δρόμο. Θυμάμαι, μάλιστα, από τις πρώτες φορές, όταν με την παρέα μου στρίψαμε να φύγουμε στο Σύνταγμα μια πλήρως μαστουρωμένη και αρχετυπική κνίτισσα να μας εγκαλεί λέγοντας το αμίμητο: «που πάτε ρε σύντροφοι, σε λίγο θα αρχίσει η επανάσταση»!

Δεν καλοξέραμε γιατί κατεβαίναμε, μόνο είχαμε μια αίσθηση αδιόρατου χρέοyς . Τώρα σκέφτομαι ότι αν αυτή η πορεία, που στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης συγκέντρωνε κανά εκατομμύριο λαού, θεσμοποιήθηκε και άρα έχασε την προωθητική δύναμη που θα μπορούσε να έχει μια περπατητούρα μνήμης, τιμής και πολιτικής επανασυγκρότησης. Τι έγινε και μισερεύτηκε έτσι, αν μισερεύτηκε;

Για να δούμε… Το concensus της Μεταπολίτευσης στήθηκε στο βωμό της μνήμης εκείνης της ματωμένης καταστολής της εξέγερσης αλλά και της εναντίωσης όλων των πολιτικών παρατάξεων στη Χούντα και τους συνταγματάρχες ηγέτες της. Παράλληλα, οι πολίτες, σχεδόν κοιμισμένοι, δέχτηκαν τις μανιχαιστικές αντιλήψεις του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ για τα αίτια και την πολιτική διαδρομή της Χούντας. Δεν περίσσευε χώρος για ακαδημαϊκές ή έστω ψύχραιμες αναλύσεις μέσα στον εσμό «της ανόδου της ταξικής πάλης» των πρώτων χρόνων μετά το 1974.

Φτάσαμε σε σημείο εδώ και χρόνια η ΚΝΕ να καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του κάτω πολυτεχνείου, ενώ τότε, το 1973, θεωρούσε ότι η κατάληψη είναι λοβιτούρα 300 προβοκατόρων (στην πραγματικότητα ξεκίνησε από πορεία φοιτητών, κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και αναρχικών). Να και ένα ακόμα: τα παιδιά στα σχολεία διδάσκονται σε γιορτή το τι έγινε τότε, οπότε και η πλειοψηφία ούτε καν ακούει τα χιλιοειπωμένα ηρωικά δασκάλων και συντελεστών μαθητών της γιορτής. Παρένθεση: θυμάμαι στο Λύκειο παιδιά της τρίτης λυκείου (μεταξύ αυτών και τον αδερφό μου) να τραγουδάνε την «Ασφάλεια» από Τρύπες (που κάποια στιγμή έχει ένα στίχο «βρες το κουράγιο, να τους γαμάς», ενν. τους ασφαλίτες) και πήραν το περισσότερο χειροκρότημα.

Γιατί έτσι λοιπόν; Προφανώς είναι αδύνατον να μη θεσμοποιηθεί επετειακά (και άρα νεκρά) ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός που επαναλαμβάνεται μάλιστα σαν σε ιεροτελεστία κάθε χρόνο: οι φοιτητικές νεολαίες κάνουν κατάληψη στο Πολυτεχνείο τα ξημερώματα της 14ης Νοεμβρίου, όπως και το 1973, σε μια απίστευτα φολκλορική εκδοχή της ενδοαριστερής πολιτικής αντιπαράθεσης (όποιος δεν έχει πάει στο «ντου» του Πολυτεχνείου να το κάνει κάποια στιγμή στη ζωή του, προσφέρει άφθονο γέλιο).

Ταυτόχρονα, είναι πολύ λογικό τα κυρίαρχα ΜΜΕ να μη τα αφορούν συλλογικά γεγονότα σαν τη 17η Νοέμβρη, παρά μόνο για το επετειακά συγκρουσιακό κομμάτι που μπορεί να ενέχουν. Μια καθαρή, μεγάλη πορεία δε θα φανεί ποτέ στα δελτία των 8 (και γίνονται πολλές τέτοιες πορείες κάθε χρόνο).

Τότε προς τι ο λόγος να γίνεται η πορεία; Γιατί να πηγαίνουμε κάθε φορά στην πρεσβεία «των φονιάδων των λαών αμερικάνων»;

Η συλλογική μνήμη και κατ’επέκταση η αφήγηση της ιστορίας είναι κάθε χρόνο, κάθε φορά υπό διαρκή διαπάλη , είναι επίδικο. Και κάθε πολιτικός φορέας, κυβερνητικός ή μη, προσπαθεί να αφηγηθεί τα όποια γεγονότα σκεπτόμενος ότι πρέπει η δική του αφήγηση να ηγεμονεύσει και να γίνει καθολική. Είναι, τραβηγμένος είναι η αλήθεια, ένας μεταλλαγμένος γκραμσιανός πόλεμος θέσεων ακόμα και ο τρόπος κοινοποίησης (το μήνυμα του, όπως μας παπαριάζουν τα αυτιά οι δημοσιογράφοι) που θα έχει η πορεία του Πολυτεχνείου.

Και έχει και ένα άλλο, αρκετά πιο βαρύ που σταματάει να παλατζάρει τη σκέψη στο αν είναι σοβαρό ή όχι να κατεβαίνεις σε τέτοιες πορείες (δεν είναι μόνο η πορεία του Πολυτεχνείου σε αυτή τη μπάντα, είναι και η Πρωτομαγιά ή ας πούμε και από φέτος και έπειτα η 6η Δεκεμβρίου, ημερομηνία θανάτου του Γρηγορόπουλου). Από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά καμιά φοιτητική εξέγερση πουθενά στον πλανήτη δεν έστειλε στον τάφο τόσο πολύ κόσμο όσο το ελληνικό Πολυτεχνείο. Και, παράλληλα, είχε και πρακτικά αποτελέσματα σηματοδοτώντας το τέλος μιας Χούντας και πάντως σίγουρα το κυβερνητικό τέλος της πρώτης ενδοστρατιωτικής φατρίας συνταγματαρχών που είχε τα ηνία μέχρι τότε (η αλλαγή του Παπαδόπουλου από τον «αόρατο» Ιωαννίδη).

Οπότε σαφώς και έχει νόημα να απονομιμοποιηθεί ξανά η 17η Νοεμβρίου στα μάτια των μικροαστών, που είναι οι ίδιοι με εκείνους της μεταπολίτευσης «που εφτά χρόνια/έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι/και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–/βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας/«Δώστε τη χούντα στο λαό». Έχει νόημα η επανανοηματοδότηση στο σήμερα, στο τώρα των προβλημάτων της νεολαίας. Και η σημερινή νεολαία έχει περισσότερους λόγους εξέγερσης από της γενιά του Πολυτεχνείου. Το αν θα το κάνει είναι (;) στη διακριτική πολιτική της ευχέρια. Η σιγουρία που έχω ότι θα ξαναεξεγερθεί, χωρίς να γνωρίζω του όρους ή το πότε αυτής της εξέγερσης, είναι η δεδομένη διάσταση προσδοκιών και πραγματικότητας που συναισθάνεται μεγάλο μέρος της διαταξικής αυτής κοινωνικής κατηγορίας.

Υ.Γ.1: μεγάλη η φετινή πορεία, η μεγαλύτερη των τελευταίων 10 χρόνων. Επειδή σίγουρα είμαι φετιχιστής των αριθμών υπολογίζω τουλάχιστον 25.000 κόσμο(και πέφτω μέσα ή τουλάχιστον έτσι λένε οι περισσότεροι φίλοι μου). Μεγάλα τα μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, των αντιεξουσιαστών και του ΣΥΡΙΖΑ. Η Νεολαία Συνασπισμού με τρία πολύ μεγάλα μπλοκ, νομίζω μεγαλύτερα από ποτέ. Τεράστιος ο όγκος των μπλοκ του ΚΚΕ. Και καμιά 500ρια πασόκοι που τρόμαζες να τους βλέπεις, γυαλίζαν τα μάτια τους. Λογικό, αφού τρώνε ξύλο σχεδόν κάθε χρόνο.

Υ.Γ. 2: Καμιά 300ρια προσαγωγές. Μπράβο Μιχάλη, να τις 1000σεις το Δεκέμβρη.

Υ.Γ. 3 : Να πω και το τσιτάτο μου σαν συνεπής αριστερός σε σχέση με το μέλλον: «Οι άνθρωποι δημιουργούν την ιστορία τους, αλλά δε τη δημιουργούν όπως εκείνοι θέλουν. Δεν την δημιουργούν κάτω από συνθήκες διαλεγμένες από τους ίδιους, αλλά κάτω από συνθήκες που συναντούν τελείως απροσδόκητα, δοσμένες και κληροδοτημένες από το παρελθόν». Κ.Μαρξ, Δεκάτη Ογδόη Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε