Να πας και συ

Μαΐου 22, 2014 at 11:08 (Γενικά) ()

Του Βασίλη Ρόγγα

Κανένας δεν είναι ήρωας από μας, ούτε και χρειάζεται να γίνει.

Δεν ξέρω και κανέναν ήρωα δηλαδή ζωντανό. Εκτός από κείνο τον κοντό γέρο με το μουστάκι και τα 92 του χρόνια πιο πολύ να τον αλαφρώνουν πάρα να τον βαραίνουν. Εκείνον που κατέβασε τη σβάστικα.

Γι’αυτό θα πάω.

Για τη φίλη μου που είναι άνεργη ενώ έχει όλα τα προσόντα και τόση διάθεση. Για τόσα παιδιά που μορφώνονται και μπορούν να αλλάξουν τα πάντα, αλλά τρώνε διαρκώς σφαλιάρες.

Για το αγόρι που ήταν καταματωμένο σε μια πορεία. Και τον είδα μετά από κει σε πολλές πορείες. Και μου είχε χαμογελάσει σαν ήξερε ότι ξέρω.

Για χιλιάδες σπόρους που έχουμε φυτέψει και έχουμε μοιράσει. Κάθε σπόρος είναι φύτρα αυτοοργάνωσης.

Για τις παρέες τον καγκουραίων που ξέρω θα πάω.

Γιατί η προοπτική τους σε λίγο καιρό θα είναι να γίνουν ντίλερ, ακριβώς σαν κι αυτή των μαγκρεμπιανών στα παρισινά προάστια.

Γιατί δυο γνωστοί που μετανάστευσαν είναι από τα καλύτερα μυαλά που ξέρω κι ήθελαν να μείνουν, αλλά χώρο δεν είχε γι αυτούς.

Για κάτι γυναίκες λέω να πάω. Που φορτώθηκαν φαγιά να πάμε στην ΕΡΤ, που πήγαν στις καθαρίστριες με άλλα φαγιά. Που μαγειρεύουν για να διώξουν τη θλίψη αυτού του κόσμου.

Για έναν σύντροφό μου θα πάω. Που ναι σκυφτός όπως είναι οι αριστεροί πολλές φορές, αλλά από έγνοια για το πώς θα μοιράσουμε το ένα, πώς θα κολλήσουμε το άλλο, πως θα είμαστε ενωμένοι, πώς να ξεπεράσει το μέσα του αδικαίωτο και να πάμε μπροστά.

Θα πάω για έναν 55άρη που ξέρω νοικοκυραίο σοβαρό άνθρωπο που δεν έχει πληρωθεί εδώ και ενάμιση χρόνο και ακόμα δε μπορώ να καταλάβω πως τα βγάζουν οι άνθρωποι πέρα.

Θα πάω και για τη μάνα μου που ψόφησε να δουλεύει ακόμα και τώρα στα 70 της, από μικρό κοριτσάκι στα καπνά στην Πιερία. Θα πάω για όλες τις μανάδες αυτής της χώρας που αν δεν υπήρχαν θα είχαμε καταρρεύσει με πάταγο, με λυγμούς.

Για έναν πολύ αγαπημένο μου θα πάω. Που 18 χρόνια δουλεύει σα το σκυλί –όρθιος- και αυτός και η γυναίκα του και τώρα πονάει πολύ η μέση του και αν δε βοηθούσε η υπόλοιπη οικογένεια δε θα υπήρχε.

Για το χωριό μου θα πάω που το αγαπώ σαν ανάμνηση πια και δε μπορώ να πάω εύκολα γιατί είμαι αριστερός και εκεί είναι χρυσαυγίτες. Και σιχαίνομαι τα χώματα που έπαιζα μικρός να μολύνονται με μισανθρωπιά.

Γιατί αγαπάω τόσο τα πλατάνια και τα βουνά και τα ποτάμια και τη θάλασσα. Και τη χώρα όλη αυτή σπιθαμή προς σπιθαμή, γι’αυτό θα πάω. Γιατί σε λίγο θα τα πουλήσουν όλα. Για να γίνεις σερβιτόρος και πουτάνα σε 40 εκατομμύρια τουρίστες.

Για την Πετρούπολη θα πάω. Για το βουνό μου που θέλουν να το χτίσουν οι αλήτες και για τη χωματερή που φτιάχνει καρκίνους σε παιδάκια σε όλη τη δυτική αθήνα. Για το πάρκο Τρίτση που το εγκατέλειψαν για να το πουλήσουν σε κομμάτια.

Γιατί γνωστά ζευγάρια γέννησαν –μέσα στο ζόφο, μέσα στην κρίση- γλυκά μικρά μωρά. Γιατί νίκησαν τη σκατίλα και τόλμησαν να κάνουν οικογένειες και οι οικογένειες τους θέλουν θαλπωρή, θέλουν κοινωνικό κράτος. Γι’αυτές τις φάτσες θα πάω πιο πολύ από όλους.

Γιατί μας νικάνε κάθε μέρα και όσες μέρες περνούν που είναι νικητές τόσο πιο πολύ λυγάμε, έτοιμοι να σπάσουμε. Και δεν πρέπει να νικήσουν και τώρα, ξανά, γι’αυτό θα πάω.

Θα πάω γιατί αν τους νικήσουμε θα πάρουμε ανάσα, θα μπορούμε να γλεντήσουμε λίγο. Ότι δε νικάτε παντού ρε πούστηδες, άμα θέλουμε τα ανατρέπουμε όλα. Και τώρα θέλουμε πολύ και χαιρόμαστε γι αυτό και σας το δείχνουμε.

Την Κυριακή εγώ θα πάω να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ γι’αυτούς τους λόγους χωρίς να είμαι ήρωας.

Η καθεμία έχει τους δικούς της, ο καθένας ξέρει τι του λέει η καρδιά του.

Όσοι και όσες θα στηρίξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ είμαστε εκατομμύρια. Με δισεκατομμύρια λόγους.

Τόσους όσους και τα φράγκα που κλέψατε.

Την Κυριακή σας τελειώνουμε.

 

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

40 χρόνια Πολυτεχνείο – 40 χρόνια αγώνες

Νοέμβριος 14, 2013 at 17:11 (Γενικά- Αριστερά) (, , , , , )

Ο ΣΥΡΙΖΑ Πετρούπολης σας προσκαλεί στην εκδήλωση μνήμης που διοργανώνει για τα 40 χρόνια από την επέτειο του Πολυτεχνείου το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πετρούπολης, Εθν. Αντιστάσεως 61, στις 7 το απόγευμα.

Θα προβληθούν αποσπάσματα από «Τα Μέγαρα» το ντοκιμαντέρ των Σάκη Μανιάτη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου που γυρίστηκε το 1973 και σκοπό είχε να καταγράψει τον ξεσηκωμό των κατοίκων ενάντια στην απόφαση της Χούντας ν’ απαλλοτριώσει μια μεγάλη αγροτική περιοχή για την εγκατάσταση διυλιστηρίου πετρελαίου. Η αντίσταση των κατοίκων των Μεγάρων και η νικηφόρα έκβαση του αγώνα τους ήταν η πρώτη μαζική εκδήλωση κατά της δικτατορίας και τα «Μέγαρα» έμειναν στην ελληνική κινηματογραφική ιστορία ως ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα ντοκιμαντέρ.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με ομιλητές:

  • την Νάντια Βαλαβάνη, βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, οικονομολόγο και συγγραφέα που συμμετείχε σε όλα τα γεγονότα του οργανωμένου μαζικού φοιτητικού κινήματος και στο παράνομο αντιδικτατορικό κίνημα στην Αθήνα
  • τον Τάσο Κωστόπουλο, δημοσιογράφο της «Εφημερίδας των Συντακτών» (μέλος της ομάδας του «Ιού»), που θα μιλήσει για τα κινήματα της πρώτης περιόδου μετά τη Μεταπολίτευση
  • τον Σεραφείμ Σεφεριάδη, καθηγητή πολιτικής επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου που θα αποπειραθεί μια αποτίμηση των χαρακτηριστικών και του ρόλου που διαδραμάτισε η εξέγερση του Πολυτεχνείου
  • τον Δημήτρη Καλογιαννίδη, ιστορικό που θα αναφερθεί στην καχεκτική δημοκρατία της μετεμφυλιακής περιόδου (1949-1967) και θα καταλήξει στο πως φτάσαμε στη δικτατορία

Θα ακολουθήσoυν ερωτήσεις και συζήτηση με το κοινό.

Η εκδήλωση θα τελειώσει με προβολή βίντεο, συλλογική κουζίνα και μουσικές που χαρακτήρισαν την συγκεκριμένη, αλλά και άλλες αντιστασιακές περιόδους του λαού μας.

Στο χώρο θα φιλοξενείται έκθεση φωτογραφίας με τα γεγονότα της περιόδου.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το προσωπικό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:21 (Γενικά, Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, Εξέγερση 2008, Κρίση, ΣΥΡΙΖΑ) (, )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

 

του Βασίλη Ρόγγα

 

Το άρθρο αυτό γράφτηκε απ’αφορμής του εξαιρετικού άρθρου της Εύας Σμπόκου. Συγχωρήστε του τον πολύ προσωπικό τόνο. Η ιστορία του εαυτού μπορεί να είναι δημόσια αν βοηθήσει έστω και ελάχιστά κάποιους να’ ρθουν κατά δω.

 

Eίμαι 29 χρονών. Τελείωσα το τμήμα πολιτικής επιστήμης στο πάντειο προπτυχιακά και μεταπτυχιακά. Πλέον κάνω διδακτορικό στην κοινωνιολογία. Όλα τα χρόνια των σπουδών μου δούλευα σε βαριές χειρονακτικές εργασίες γιατί στην οικογένεια μου δεν είχαμε πολλά χρήματα. Το ίδιο έκαναν και τα δυο μου αδέρφια.

Οι γονείς μου δούλεψαν τόσο πολύ. Ο πατέρας μου έσβησε χιλιάδες φωτιές σαν πυροσβέστης και φουσκώνω σα παγώνι όποτε το σκέφτομαι. Για πολλά χρόνια δούλευε και δεύτερη βαριά δουλειά ως υδραυλικός για να τα βγάλουμε πέρα. Ακόμα θυμάμαι να πονάει πολύ η μέση του. Τα τόσα βάσανα τον λύγισαν πριν 5 χρόνια. Η μάνα μου δούλευε από μικρό κορίτσι στα καπνά στην Πιερία και μέχρι τα 60 της καθαρίστρια στο σκλαβενίτη. Νιώθω πολύ μεγάλη περηφάνια για την προλεταριακή μου καταγωγή και ακόμα περισσότερη για την αξιοσύνη των γονιών μου και των αδερφών μου.

Δεν ήταν λαμόγια, δεν έκλεψαν ποτέ, πλήρωναν τα πάντα στο κράτος και είχαν ψηλά την αξία της τιμιότητας.

Σίγουρα δε φταίνε για την κρίση.

Εντάχθηκα στην Αριστερά από τα 16 μου και από τότε δεν έφυγα ποτέ. Έζησα όλο το συγκρουσιακό κύκλο της δεκαετίας του 2000. Θυμάμαι τις καταλήψεις του 1998 και ακόμα την πίκρα μου που δε μπόρεσα να πάω στη Γένοβα το 2001 γιατί δεν είχα χρήματα.

Θυμάμαι τις αντιπολεμικές πορείες το 2003. Στο Πάντειο μοίραζαν φυλλάδια τα παιδιά από το ΣΕΚ και ρώτησα μια γλυκιά κοπελιά: « θα έχει κόσμο;» Και κέινη μου απάντησε χαμογελαστά «θα έχει χιλιάδες!». Ακόμα θυμάμαι μια γιαγιά, πολύ γιαγιά να ανεβαίνει προς την πρεσβεία φορώντας γύρω από το λαιμό της ένα μαντήλι του ΚΚΕ. Μακάρι να ζει.

Θυμάμαι τι χαρές κάναμε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ το 2006 στην Αθήνα και την τεράστια πορεία όλων των ευρωπαίων, τα ταμπούρλα των Τούρκων. Είχα δει έναν Γάλλο αγροτοσυνδικαλιστή και τον αναγνώρισα και είχα χαρεί τόσο. Θυμάμαι που είχε ανοίξει το Νοσότσος και την μαυροκόκκινη που κυμάτιζε και αυτό με έκανε να θέλω να τριγυρνάω στα Εξάρχεια.

Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας ένα κατάμεστο αμφιθέατρο να υποδέχεται τον Ζίζεκ στο Πάντειο και αυτός να μιλάει σαν ημίτρελλος. Τότε που τον ξέρανε ελάχιστοι.

Θυμάμαι το 2006-2007 τις καταλήψεις μας στα Πανεπιστήμια, τον δίκαιο αγώνα μας για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Τότε που πιάναμε το νήμα ξανά από τη δεκαετία του 60.

Θυμάμαι στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Μόλις είχαμε τελειώσει από συνεδρίαση στα γραφεία της νεολαίας και τρώγαμε. Ένας δακρυσμένος εαακίτης να μπαίνει στο «άμα λάχει» γύρω στις 10 παρά. Μόλις είχαν σκοτώσει το γρηγορόπουλο. Έμεινα στα Εξάρχεια σχεδόν όλες τις μέρες της εξέγερσης μας. Μάχες, δακρυγόνα, άγρια χαρά, ζόφος, μετά λυρική, κούνεβα. Και στην πετρούπολη ο συριζα έκανε μια μεγάλη πορεία.

Θυμάμαι το παρκάκι στη Ναυαρίνου και το σκάψιμο  στην άσφαλτο. Και μια πρωτομαγιά να βοηθάει όλη η γειτονιά να ομορφύνει η ανακατάληψη μιας μικρής σταλίτσας από την πόλη μας.

Δε σταματήσαμε ποτέ. Τα παιδία του Δεκέμβρη βαρυγκωμούσαμε χωρίς την εξέγερση, έπρεπε να στεγάσουμε τη δίψα μας για ελευθερία. Καταλήψεις απλώθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην Πετρούπολη λειτουργήσαμε και λειτουργούμε ακόμη, πολλοί και πολλές το Βοτανικό. Χωρίς ηγεσίες, χωρίς ηγέτες, με την άμεση δημοκρατία πριν την ανακαλύψει το Σύνταγμα. Χιλιάδες εκδηλώσεις: λόγου, συνελέυσεις ανοιχτές, σπορείο για όλους, βιβλιοθήκη, θέατρο, σινεμά, παδικά εργαστήρια, συναυλίες, πορείες.

Και στο Σύνταγμα βγήκε ο λαός άτσαλα, άγαρμπα, αντιφατικά κι όμως τόσο όμορφα. Εκατοντάδες χιλιάδες υπέμειναν την καταστολή. Έστεκαν εκεί τόσοι πολλοί, τόσες πολλές. Και ο λυράρης να παίζει, οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα να λένε συνέχεια «μένουμε εδώ!», να πλένουμε την πλατεία με μπουκαλάκια και τους Τάιγγερ Λίλλις να παίζουν και γύρω να γίνεται χαμός.

Δεν είμαι τίποτε το ιδιαίτερο. Γνωρίζω εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της σύνολης Αριστεράς που  έχουν τις ίδιες εμπειρίες ή και πολύ περισσότερες. Δε γνωρίζω προσωπικά, αλλά ξέρω δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που θητεύουν ενάντια στην κυριαρχία και έχουν και κείνοι παρόμοιες εμπειρίες. Γνωρίζω πολλούς που σε πιο δύσκολες συνθήκες από ότι εγώ  κάνανε απείρως περισσότερα μαζί με την κοινωνία για την προσπάθεια χειραφέτησής της.

Όλοι εμείς έχουμε περπατήσει χιλιάδες φορές τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, όλης της Ελλάδας. Πολλοί και πολλές σε πορείες σε πόλεις της Ευρώπης. Γραφτήκαμε σε σωματεία, μιλήσαμε με πολλούς ανένταχτους ανθρώπους, κινητοποιήσαμε για πορείες, κρατήσαμε πανώ, διαβάσαμε πολύ, μιλήσαμε πολύ, διαφωνήσαμε πολύ.

Δεν καταχραστήκαμε ποτέ δημόσιο χρήμα, δεν εκπορνευτήκαμε για δημόσια θέση δε φταίμε εμείς και τα οικεία περιβάλλοντα μας για την κρίση του καπιταλισμού. Εμείς αγωνιστήκαμε και θα το κάνουμε μέχρι το τέλος ενάντια στο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση.

Τόσα εκατομμύρια συμπολίτες μας δώσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Είναι σα να μας βίαζαν καθημερινά επί δυόμισι χρόνια, μπορέσαμε να τους πάμε στο δικαστήριο και όταν ο δικαστής ρώτησε «τι ποινή να επιβάλλω;» εμείς απαντήσαμε «Καμία. Ας συνεχίσει να μας βιάζει κιάλλο.»

Αυτοί, οι συνενούντες στον μαρασμό όλων μας, στην έξοδο μας από την ευρωζώνη από τη μεριά των ευρωπαίων, στην σίγουρη πτώχευση μας, στον κοινωνικό κανιβαλισμό που θα ακολουθήσει είναι συνειδητά συνυπεύθυνοι για όσα θα συμβούν. Αυτοί που ψήφισαν τους φασίστες για δεύτερη φορά δεν έχουν καμία δικαιολογία. Και είναι εχθροί του ανθρώπου. Και δε μπορούμε παρά να τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά.

Εμείς από σήμερα – από χθες το κάνουμε- θα προσπαθήσουμε να στήσουμε την κοινωνία στα πόδια της. Με το διαχρονικό μας όπλο, το όπλο όλων μας, το πιο δυνατό. Την Αλληλεγγύη.  Δε θα σταματήσουμε ποτέ από όποια μεριά και αν προσπαθούμε γι’αυτήν. Ότι δεν πρέπει να πεινάνε οι άνθρωποι, δεν πρέπει να αυτοκτονούν, δεν πρέπει να μεταναστεύουν από τον τόπο τους, δεν πρέπει να μένουν άστεγοι.

Έχουμε ένα κόσμο να αλλάξουμε. Κι όσο κι αν γνωρίζουμε ότι η βιολογική ηλικία ενός ανθρώπου δε φτάνει γι’αυτό, τα οράματα της ουτοπίας, μας φυλάνε από το ρεαλισμό.

Εμείς πάντα θα θυμόμαστε αυτό που είπε η Ινδή ακτιβίστρια: «Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing».

Θέλουμε κιάλλους μαζί. Δε μπορούμε, δε θέλουμε  μόνοι μας.  Θέλουμε πολλούς και πολλές. Πιο πολύ θέλουμε εσένα που το διαβάζεις αυτό και το κατάλαβες καλά. Θέλουμε εσένα. Κι εμένα. Τον αδερφό μου και τη μαμά σου. Το αγόρι μου και τη φίλη σου. Τη γειτόνισσα μου και τον παππού σου που δεν υποτάχθηκε.

 

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό μετεκλογικό σημείωμα

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:18 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές 2012, ΣΥΡΙΖΑ) (, , )

Δημοσιεύτηκε Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Οι εκλογές τελείωσαν. Το πειραματόζωο δεν αντέδρασε όσο χρειάζονταν. Και προχωράμε πλέον προς μια κυβέρνηση συνεργασίας νδ-πασοκ και πιθανότατα δημαρ.

Οι πολίτες συναίνεσαν στον βιασμό των δυο μισή τελευταίων χρόνων κατά πλειοψηφίες. Κομμάτι της συναίνεσης ανήκει και σε όσους δεν πήγαν να ψηφίσουν. Προφανώς όχι σε αυτούς που δε μπορούσαν να πάνε στα χωριά τους λόγω του κόστους.

Η νδ μετατράπηκε σε κόμμα που υιοθετεί την ακροδεξιά ατζέντα και τους φορείς της, δηλαδή τους φασίστες του λαος. Παράλληλα εγκόλπωσε τον πιο ακραίο νεοφιλελευθερισμό με εκφραστή την Ντόρα.Όσοι την στήριξαν έχουν την «συνευθύνη» για να μιλάμε και σαν τον Βενιζέλο.

Το ΠΑΣΟΚ δεν πέθανε. 750.000 άνθρωποι το ξαναψήφισαν. Είναι οι χοντρά βολεμένοι και οι ντιπ μπετόβλακες άνθρωποι του λαού. Γνωστή μου ψήφισε ξανά πασοκ με δυο παιδιά άνεργα.

Οι φασίστες πήραν το ίδιο ποσοστό. Πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ότι δεν ήξεραν τι ψήφιζαν. Είναι εχθροί της κοινωνίας και θα τους συμπεριφερόμαστε εχθρικά. Η δημιουργία οργανώσεων βάσης από μεριάς τους θα είναι ότι πιο ανησυχητικό. Θα πρέπει να τους κοπεί ο βήχας πριν καν το τολμήσουν.

Η δημαρ ήταν αυτό που είναι και τώρα. Ένας εσμός μεσήλικων πολιτικών γυρολόγων, ιδεολογικά πολύ πέραν της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι οι μόνοι υπερασπιστές του εκσυγχρονισμού του Σημίτη. Ισχύει αυτό που ο λαός είχε πει παλαιότερα: πασόκοι με πολιτικά. Πιθανότατα θα μπουν στην καινούργια κυβέρνηση. Φυσικά και θα πάθουν ότι έπαθε ο Καρατζαφέρης.

Εξαιρούνται αρκετοί και αρκετές που είναι πράγματι αγωνιστές εδώ και πολλά χρόνια. Χρειάζεται όμως να πάρουν θέση ενάντια σε αυτό που είναι να συμβεί.

Το κκε δεν σκέφτηκε ότι χρειάζεται να κάνει την οποιαδήποτε αυτοκριτική για το αποτέλεσμα του. Η μετεκλογική ανακοίνωση του είναι πραγματικά κατάπτυστη. Θα κλειστεί περισσότερο στο καβούκι του. Όποιος προσδοκά αλλαγή της γραμμής του πλανάται. Δεν τους ενδιαφέρει ακόμα και αν χάσουν πάνω από τα μισά τους μέλη. Άλλωστε, το έχουν ξαναπάθει στο παρελθόν.

Σημαντικό: η Αλέκα πήρε το κόμμα από το 4,5% στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και θα το παραδώσει στα ίδια.

Φυσικά και η βάση του κκε είναι από τα πιο ελπιδοφόρα στη σημερινή συγκυρία. Σύντομα θα χρειαστεί και αυτοί να πάρουν θέση για την κατεύθυνση του κόμματος.

Οι αγωνιστές που είναι εγγύτερα ιδεολογικά στην ανταρσύα ή ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο είναι για χειροκρότημα. Ψήφισαν μαζικά συριζα χωρίς αυταπάτες ότι «όλα θα αλλάξουν». Κατανόησαν τη συγκυρία και συμπεριφέρθηκαν υποδειγματικά, χωρίς ρητορικές ή κινηματικές φαμφάρες.

Ο Τζήμερος, ο Μάνος και ο Βαλλιανάτος. Από μόνο του ήταν σας φάρσα αυτό το σχήμα. Το κατάλαβαν πολλοί, ευτυχώς. Τέλος, αντίο Γιώργο Καρατζαφέρη. Καθόλου δε θα μας λείψεις.

Ο αγώνας χρειάζεται να είναι τεράστιος. Ο συριζα με τον καθαρότατα ταξικό αέρα που έχει από τα αποτελέσματα των εκλογών πρέπει να κινηθεί γρήγορα και αποτελεσματικά.

Τα μέτρα θα συνεχίσουν να έρχονται και είναι επιτακτικό να σταματήσουμε τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Αλληλεγγύη θα χρειαστεί να είναι η αξιακή πλαισίωση της αριστεράς και να ενώνεται υλικά με τέτοιο μεγάλης έντασης πράττειν.

Αυτά τα λίγα.

Συνειδητά δεν έκανα καθόλου κριτική στις θέσεις της υπόλοιπης αριστεράς προεκλογικά. Εννοείται ότι αυτό αλλάζει. Η κοινωνική ανευθυνότητα δεν συνιστά αγωνιστική θέση.

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Το μέλλον και το παρελθόν

Σεπτεμβρίου 18, 2012 at 14:15 (Γενικά, Εκλογές 2012, Εκλογές- Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ) (, , )

Δημοσιεύτηκε Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τον ιστότοπο rednotebook: http://www.rednotebook.gr/details.php?id=5966

Μας πόνεσαν τόσο καιρό, τόσο πολύ. Και θέλουν να συνεχίσουν να το κάνουν, λες και είναι αξιωματικό τους δικαίωμα να μας αποτελειώσουν.

Φωνάζουν τόσο κακόηχα, κουτσομπολεύουν σαν τις τελευταίες κατίνες, λένε τα ψέματα των μεγάλων και όχι των γλυκών χαμογελαστών παιδιών που αρνούνται τη σκανταλιά τους.

Όλα τα μέρη του συστήματός τους είναι σάπια: τα κόμματα τους, τα κανάλια τους, ο πολιτισμός και η παιδεία τους, οι άρπαγες πλούσιοι που τους στηρίζουν.

Τα 40 χρόνια ατιμώρητης αλητείας τους έκαναν τόσο άπληστους που δεν καταλαβαίνουν ότι ρίχνουν λάσπη σε έναν ανεμιστήρα που είναι στραμμένος πάνω τους.

«Κι ότι τσιμπήσουμε» είναι  η μόνιμη επωδός τους, λες και μιλάνε τα τελευταία κλεφτρόνια που σχεδιάζουν να ληστέψουν άφραγκη γριούλα.

Τα σκάνδαλα τους έχουν ονόματα.:Siemens, Βατοπέδι, C4I, Κουμπάροι, παραδικαστικό, Ζαχόπουλος…Κι άλλα τόσα που δε μάθαμε ποτέ γιατί πρόλαβαν και τα κουκούλωσαν.

Μόνο που αυτά τα σκάνδαλα δεν έχουν ακόμα ενόχους. Και τόσο πολύ φοβούνται πως θα αποκτήσουν.

Δε μπορούν να χτυπήσουν την Αριστερά σε αυτό το επίπεδο. Αν υπήρχε κάτι θα το είχαν βγάλει στη φόρα. Προς μεγάλη τους λύπη δε μπορούν να προσάψουν τίποτα.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα.

Καταλαβαίνουν πως φεύγουν, πως τελείωσαν ήδη. Η αίσθηση ότι αποτελούν το παρελθόν, έναν πρότερο, σχεδόν ξεχασμένο παλιό εαυτό είναι πασίδηλη σε τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας.

Τόσο πολύ μοιάζουν με τους κακιασμένους πολύ πολύ ηλικιωμένους γέρους που δεν λένε να πεθάνουν για να ησυχάσουν τα παιδιά τους από τη δυσβάσταχτη φροντίδα τους.

Και να που είμαστε ακριβώς στο μεταίχμιο: το παλιό δεν έχει ακόμα πεθάνει και το καινούργιο πολεμάει να γεννηθεί.

Αυτή η γέννα θα έχει τόσες πολλές δυσκολίες.

Όλη η Ευρώπη είναι ενάντια και η μάχη για αλλαγές στον πυρήνα της θα ξεκινήσουν από δω.

Τώρα, που είμαστε στην πιο δύσκολη θέση από τον τελευταίο πόλεμο. Τώρα, που οικονομικά είναι σα να είμαστε εμπόλεμοι εδώ και 5 χρόνια.

Δε θα έχουμε να αντιπαλέψουμε μόνο το εγχώριο σύστημα που διόλου δε θα ξεθεμελιωθεί την επόμενη μέρα, αλλά και «όλες τις δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης που θα ενωθούν σε μια ιερή συμμαχία».

Το Έργο φαντάζει ακατόρθωτό. Μόνο η πολύ σκληρή δουλειά για πολλά χρόνια από το σύνολο των δυνάμεων της κοινωνίας μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.

Ο δρόμος της αξιοπρέπειας δεν έχει υποσχεθεί κανείς ότι είναι εύκολος. Αλλιώς: οτιδήποτε αξίζει σε αυτόν τον κόσμο κατακτιέται μόνο με κόπο.

Η πίστη της κοινωνίας στις δυνάμεις τις μπορεί να είναι ο οδηγητικός μίτος των πράξεων μας.

Σύντομα, αν δεν κιοτέψουμε, θα βρούμε συμμάχους. Κι όλα τα κινήματα στην Ευρώπη θα αναθαρρήσουν με τη νίκη της Αριστεράς!

Και ακόμα υπάρχουν ισχυρά και μεγάλα συνδικάτα  στη βόρεια Ευρώπη που μπορούν να ενεργοποιηθούν. Και στην Ιρλανδία και την Ολλανδία τα κόμματα μας πάνε καλά.

Και οι πιο θαρραλέοι διανοούμενοι ήδη μας στηρίζουν. Κι άλλοι θα έρθουν για να βοηθήσουν.

Στην πρωτοπορία της Ευρώπης η Ελλάδα.

Και η Αριστερά της έχει να παίξει έναν συγκλονιστικά βαρύ ρόλο:

ή που θα αρχίσει να ανθίζει παντού ξανά η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη και η Αξιοπρέπεια ή που δε ξαναυποπτευθούμε τη σκέψη τόσο ριζοσπαστικών ιδεών για πολλές δεκαετίες.

Γιατί ακόμα και αποτυχημένος οικονομικά ο νεοφιλελευθερισμός συνεχίζει να ηγεμονεύει.

Θα προσπαθήσει να διαχωριστεί εντελώς από τη δημοκρατία και ο καπιταλισμός θα φτάσει στην  πιο απάνθρωπη μορφή του, στην κινεζοποιημένη απολυταρχία.

Το μέλλον έρχεται, είναι ήδη εδώ. Είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Και είναι τα εκατομμύρια κόσμου που λαχταράνε την αλλαγή.

Η από τώρα νίκη είναι πως οι πολλοί γνωρίζουν πόσος κόπος χρειάζεται και είναι πρόθυμοι να τον επωμιστούν.

Έχουμε ταξική πάλη μωρό μου. Και το πρώτο της βήμα είναι η ψήφος αυτήν τη Κυριακή στο συριζα.

ΥΓ 1: Δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ πολλές ελπίδες. Μόνο οι πολλές ελπίδες των τρελλών. Η διαφορά είναι ότι τώρα και οι τρελλοί είναι πολλοί.

ΥΓ. 2: Ο Immanuel Wallerstain ένας από τους επιφανέστερους και πιο εύστοχους θεωρητικούς του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος έγραψε στις αρχές του 2012: «Μπορούν να ξεπεραστούν αυτές οι αντιθέσεις και οι διαχωρισμοί  στην Αριστερά τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια; Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά, αν δεν ξεπεραστούν, πιστεύω ότι η Αριστερά σε όλο τον κόσμο δεν θα μπορέσει να κερδίσει στη μάχη που θα διεξαχθεί τα επόμενα είκοσι-σαράντα χρόνια για το σύστημα που θα διαδεχθεί τον καπιταλισμό,  όταν αυτός καταρρεύσει οριστικά.»

 

ΥΓ3: Ο Καζαντζάκης τα λέει πιο Κρητικά: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμεΘα νικηθούμε;» Πολέμα!»

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Ο αγώνας ξεκινάει αύριο

Μαΐου 28, 2012 at 14:57 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά) (, , , )

Δημοσιεύτηκε Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

 

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Ήρθε η ώρα να αποφασίσει η κοινωνία την τύχη της.

 

Αυτές οι εκλογές δεν είναι ότι μέχρι τώρα είχαμε ζήσει, νέοι και μεγαλύτεροι άνθρωποι.

 

Αν οι πολίτες υπερψηφίσουν τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο εδώ και 40 χρόνια λένε ναι στις μέχρι τώρα πολιτικές τους.

 

Είναι συνένοχοι οι ψηφοφόροι τους για το έγκλημα που συντελείται. Και σύντομα θα πρέπει να απολογηθούν στα παιδιά και τα εγγόνια τους.

 

Αν κάποιοι ψηφίσουν για πλάκα ή για μόδα, από στρεβλωμένη σκέψη ή από ώριμο συλλογισμό τη νεοφασιστική ακροδεξιά τότε δε μπορούμε να είμαστε φίλοι τους.

 

Κόβεται κάθε δεσμός με τον οποιονδήποτε ψηφίσει τους φασίστες. Άλλωστε μετεκλογικά θα ξεκινήσει η με όλους τους όρους σφοδρή ιδεολογική και κινηματική αντιπαράθεση με αυτούς.

 

Οι ελπίδες του πολύ κόσμου στρέφονται, για πρώτη φορά πλειοψηφικά, προς την ριζοσπαστική αριστερά. Η κοινωνία θα την στηρίξει, ήδη το ρεύμα προς το μέρος της μπορεί να το οσμιστεί ο καθένας.

 

Γι’αυτό εχουν λυσσάξει τα κανάλια & οι εφημερίδες τους, τα κόμματα τους, οι φήμες τους και το δικό τους ιντερνετ, οι διανοούμενοι τους όλο αυτό το καιρό.

 

Καταλαβαίνουν ότι όντως απειλούνται. Φταίχτες για την κρίση είναι αυτοί. Και το γνωρίζουν. Και ξέρουν πως θα πληρώσουν.

 

Δυστυχώς, οι ηγεσίες της υπόλοιπης αριστεράς έπεσαν στη λούμπα να κάνουν κάτι παρόμοιο.

 

Να λοιδορούν την ενωτική πρόταση, να στέκονται κατώτεροι της έκτακτης κατάστασης, να μην αντιπροσωπεύουν τη βάση των ψηφοφόρων τους.

 

Η κοινωνία όμως ζητάει να λύσει τα προβλήματά της. Και όχι να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε ποιος την έχει πιο αριστερή.

 

Πλέον, η δυναμική είναι ξεκάθαρο κατά πούθε θα τείνει.

 

Λαμβάνοντας μέρος στην προεκλογική διαδικασία, και μιλώντας με εκατοντάδες ανθρώπους καταλαβαίνω πως είναι πια σίγουρο:

 

η κοινωνία θέλει να αλλάξει πορεία η χώρα, δε ξέρει πως και μεγάλο της κομμάτι έχει τα θάρρητα της στον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Δε μπορούμε να σταθούμε κατώτεροι από την εποχή μας, λιγότεροι από όσο πρέπει για τη γενιά μας.

 

Παράλληλα, κανείς δε μπορεί να ξέρει τα τελικά αποτελέσματα. Παρόλο που οι κρυφές δημοσκοπήσεις ήταν πιο φανερές και διαβλητές από ποτέ.

 

Όμως η σημερινή άγνοια για το αύριο μπορεί να επερωτήσει τον οποιονδήποτε ταλαντεύεται:

 

να αφήσουμε να πάει ΚΑΙ αυτή η ευκαιρία χαμένη;

 

Η απάντηση από τον καθένα και την κάθε μια είναι ένα σαφές όχι.

 

Τώρα, σήμερα είναι η ώρα να στηριχθεί η ενωτική αριστερά. Θα την στηρίξουμε όχι χωρίς δισταγμούς, όχι με τόση περηφάνεια όσο θα μπορούσε, μα θα την στηρίξουμε.

 

Ο παλιός κόσμος κόσμος χρειάζεται να ανατραπεί. Τώρα και όχι μετά. Και στον καινούργιο κόσμο κύρηδες και αφέντες θα είμαστε εμείς. Οι πολλοί. Οι παραγωγοί του πλούτου.

 

Ο κόπος για κάτι τέτοιο είναι αδιανόητα μεγάλος και σίγουρα δεν τελειώνει με τη στιγμή των εκλογών.

 

Η γλύκα από τον κόπο θα’ ναι τόση όση η ευτυχία από τις θύμησες των παιδικών μας χρόνων.

 

Δύσκολα θα είναι, μα θα πάει αντάμα με την Αξιοπρέπεια και την Αλληλεγγύη.

 

Γι αυτό θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Οι ρήξεις μας

Μαΐου 28, 2012 at 14:55 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά) (, , )

Δημοσιεύτηκε Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Οι πλατείες του κόσμου δε γέμισαν άδικα με εκατομμύρια διαδηλωτές όλο τον προηγούμενο χρόνο. Τα κινήματα όμως δεν αλλάζουν τα πάντα μονομιάς.

 

Είναι τάσεις, κινήσεις της κοινωνίας προς τη χειραφέτηση και την ελευθερία. Είναι η αδυνατότητα ως δυνατότητα.

 

Δε στεναχωριόμαστε όταν είναι ατελέσφορα. Μάθαμε άλλωστε, μετά το Δεκέμβρη του 2008, πως τίποτα δεν τελειώνει και ότι όλα συνεχίζονται. Το μετεξεγερσιακό τραύμα επουλώνεται με νέα κινήματα.

 

Αυτά θα μας ζωντανεύουν συνέχεια, θα ανθίζουν την κοινωνία, θα είναι οι ρήξεις μας και ο παιδικός, ο άδολος εαυτός μας.

 

Και εδώ, σε αυτόν τον τόπο, αυτό κάναμε: δεκάδες απεργίες και πορείες, χιλιάδες συνελεύσεις, τόνοι χημικά, κούραση, αβεβαιότητα και άγρια χαρά. Αυτά ζήσαμε τα προηγούμενα δυο χρόνια προσπαθώντας να μην γίνει το αδιανόητο αυτονόητο.

 

Καταφέραμε πολύς κόσμος να συνειδητοποιήσει. Να μάθει σχεδόν από μόνος του ποιο είναι σημαντικό στο Πολιτικό και ποιο το ευτελές.

 

Χωρίς τις παρεμβάσεις της κοινωνίας και τη συνεχή της διαμαρτυρία θα είχε σβήσει κάθε ελπίδα για αλλαγή. Χωρίς την κοινωνία πρωταγωνίστρια θα κυβερνούσε ακόμα ο Γιωργάκης.

 

Χωρίς εμάς δε θα φοβόντουσαν αυτήν την εκλογική αναμέτρηση και τα αποτελέσματα της.

 

Όμως το καινούργιο για να γεννηθεί χρειάζεται το παλιό να πεθάνει. Όλες αυτές, οι πρώτες, οι άγαρμπες προσπάθειες μας για αντίσταση και αξιοπρέπεια είναι οι πόνοι της γέννας μας.

 

Δε σταματάει τίποτε με τις εκλογές, αλλά το αποτέλεσμα τους θα οργανώσει το θεσμικό μετά όλων μας.

 

Αν τα δυο σιχαμένα κόμματα πάρουν την πλειοψηφία θα συνεχίσουν τις ίδιες και πιο άγριες πολιτικές. Αν μπουν τα κόμματα της ακροδεξιάς στη Βουλή θα επιβεβαιωθεί ο κανόνας πως στη κρίση ενισχύεται ο φόβος.

 

Αν η ριζοσπαστική αριστερά δυναμώσει χρειάζεται να της επιτεθούμε.

 

Να γίνει και πιο ριζοσπαστική και πιο αριστερά. Να ενωθεί και να ενώσει, να χωρέσει όλη την αντίσταση.

 

Αν η ριζοσπαστική αριστερά γίνει τόσο μεγάλη όσο οι καιροί την χρειάζονται πρέπει να την αλλάξουμε εμείς. Γιατί ο μόνος λόγος ύπαρξης της είναι μαζί με την κοινωνία να συμπορεύεται για τη ρήξη με το σημερινό.

 

Οι μάχες μας με το παλιό της να είναι σκληρές. Να μη χωράνε πια οι λόγοι που την κρατούσαν μικρή μέχρι τώρα: ξύλινη ρητορική, ανάθεση, αιώνιες ιεραρχίες, σιχαμένη κομματικότητα, ιδεοληψίες.

 

Ναι, θα καλλιεργήσουμε εξαιρετικές προσδοκίες εμείς που θα την στηρίξουμε. Ναι, θα λυσσάξουμε στην κριτική εναντίον της για να βελτιωθεί, θα την πλαισιώσουμε για να μας μοιάσει, θα την σπάσουμε σε δεκάδες κινήματα, θα την αναποδογυρίσουμε έτσι ώστε εμείς -οι πολλοί- να είμαστε οι ηγέτες της.

 

Αλλιώς θα την δούμε για μια ακόμα φορά στην ιστορία της να παραπαίει, να διχάζεται, να μην μας κάνει. Χρειάζεται να την διαλύσουμε. Για να την ξαναφτιάξουμε στο μπόι των ονείρων μας.

 

Μπορούμε να φορτωθούμε το βάρος της ιστορίας που μας αναλογεί;  Να πιάσουμε ξανά το νήμα του Διαφωτισμού, του Ουμανισμού, της Γαλλικής και της Ρώσικης Επανάστασης;

 

Αν αυτό το χρέος φαντάζει δυσβάσταχτο, η προτεινόμενη εναλλακτική απλώς δεν υπάρχει. Στις εξαιρετικές εποχές που ζούμε χρειάζεται να είμαστε εξαιρετικοί.

 

Ο γλυκός Τάσος Λειβαδίτης το είχε πει πιο ωραία: «εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».

 

Ο τραχύς Καζαντζάκης μας το είπε αλλιώς: «Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές ν’ απομείνεις μόνος και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου».

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Να ανατρέψουμε

Μαΐου 19, 2012 at 21:32 (Γενικά- Αριστερά, Εκλογές- Αριστερά) (, , , )

Του Βασίλη Ρόγγα

 

Ο οποιοδήποτε μπορεί να ρωτήσει: μα είναι δυνατόν να αλλάξουν τόσο εύκολα τα πράγματα στηρίζοντας τη ριζοσπαστική αριστερά;

 

Η απάντηση είναι κάθετη και κατηγορηματική. Όχι.

 

Θα μπορούσε επίσης να ρωτήσει: είναι η αριστερά εκείνη που θα θέλαμε, είναι άξια των περιστάσεων;

Πάλι η απάντηση είναι όχι και όποιος το αρνείται λέει ψέμματα, πρώτα στον εαυτό του.

 

Καμία κυβέρνηση, ακόμα και εκείνη που θα είχε το πιο κρυστάλλινο αντισυστημικό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, δε θα μπορούσε να εφαρμόσει τίποτε αν δεν είχε τη στήριξη και ταυτόχρονα την πίεση της κοινωνίας.

 

Οι ανατροπές με προοδευτικό πρόσημο γίνονται από εκείνους που τις επιτελούν κινηματικά, από εκείνους που δε φιμώνουν την κριτική τους στα τα όποια στραβά των ριζοσπαστικών αριστερών σχηματισμών.

 

Οι ρήξεις όμως έχουν και κόστος. Η άρνηση της δανειακής σύμβασης σημαίνει τσαμπουκάς με όλο το σύστημα της σάπιας, νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής ένωσης. Σημαίνει πρακτικά ανατροπή των πολιτικών της. Και που θα οδηγήσει;

 

Είναι πιθανό αλλά όχι βέβαιο να οδηγηθούμε στην έξοδο από το ευρώ ή και από την ίδια την ένωση. Είναι αυτό κάτι τις το εύκολο;

 

Πάλι η απάντηση είναι κατηγορηματική. Όχι, η ζωή θα είναι δύσκολη. Η χώρα για να μπορέσει να ξεφύγει από τη φτώχεια θα περάσουν αρκετά χρόνια. Και για να μην έχει μια στρεβλή ανάπτυξη, που να εκμεταλλεύεται τη φύση και τους ανθρώπους, θέλει πολλή δουλειά από την ίδια την κοινωνία.

 

Μπορεί μόνη της η Ελλάδα να έχει μια αυτοδύναμη ανάπτυξη; Η απάντηση είναι πάλι και πάλι όχι. Θα χρειαστεί να κάνει εμπόριο, να δημιουργήσει συμμαχίες γεωπολιτικές, να επικοινωνεί.

 

Όμως η ανατροπή της δανειακής σύμβασης, η άρνηση των όρων του μνημονίου θα σκάσει σα βόμβα στη Βόρεια Ευρώπη. Είναι πιθανόν να παρασύρει τους πληττόμενους ευρωπαϊκούς λαούς σε χειραφετητικές κατευθύνσεις, πέρα  από τη νεοφιλελεύθερη δικτατορία.

 

Το όνειρο μιας πανευρωπαϊκής εξέγερσης αν δε γίνει πραγματικότητα θα καταρρακώσει τις ζωές των πολλών ανθρώπων. Και χρειάζεται να το σκεφτόμαστε όχι ως το τέρμα μιας διαδρομής, αλλά ως την αρχή ενός δρόμου πειραματικού, δρόμου των δυνατοτήτων (και ποτέ μα ποτέ των βεβαιοτήτων) για μια άλλη κοινωνία.

 

Αυτοί, οι εξεγερμένοι ευρωπαίοι θα είναι οι σύμμαχοι μας.

 

Μπορεί να μη διαφθαρεί μια αριστερή κυβέρνηση; Όχι, δε μπορεί. Θα διαφθαρεί. Αν δεν ελεγχθεί κοινωνικά, αν δεν υπάρξει ανεξάρτητος ταξικός συνδικαλισμός, αν δεν πιεστεί η εξουσία να κατέβει και να κατεβαίνει συνέχεια προς τα κάτω είναι σίγουρο πως δε μπορεί να σταθεί για πολύ.

 

Αν δεν υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συναπόφαση από τους πολλούς για τα σημαντικά, συνεχή πειράματα συνεταιρισμών, αμεσοδημοκρατικών θεσμίσεων, αυτοοργανώσεων, δημοκρατικός σχεδιασμός που να θέτει τις ανάγκες των πολιτών πάνω από οτιδήποτε άλλο η κοινωνία θα σαπίσει.

 

Τίποτα δεν είναι εύκολο στις ανατροπές. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε χίλια δυο στραβά που ήδη υπάρχουν και άλλα τόσα που θα προκύψουν στη πορεία. Έχουμε να τα αλλάξουμε όλα, ακόμα και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Μπορούμε;

 

Θα έλεγα πάλι όχι, όμως «στην απαισιοδοξία της γνώσης αντιτάσσω την αισιοδοξία της βούλησης».

 

Η άλλη μας επιλογή, η συνέχιση αυτών των πολιτικών είναι απείρως πιο οδυνηρή. Την ευθύνη θα την έχουμε όλοι και όλες για ότι και αν αποφασιστεί: να ζήσουμε σα σλάβοι του 21ου αιώνα ή να πράττουμε την ενδεχόμενη  ελευθερία που αν κοπιάσουμε θα έρχεται όλο και πιο κοντά.

 

Υ.Γ 1. Ο Μελανσόν, ο υποψήφιος της Αριστεράς στη Γαλλία  δήλωσε: «Είμαστε ο κρατήρας του ηφαιστείου της Ευρώπης» . Εμείς είμαστε σύντροφε. Και θα το δεις.

 

Υ.Γ. 2 «Τι άνοιξη ονειρεύεσαι; Μια ασταμάτητη άνοιξη» Ζαν Φερά.

Έτσι θα είναι η δικιά μας. Δε θα την φτάσουμε ποτέ. Δε θα σταματήσουμε ποτέ να την κηνυγάμε.

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε

Μικρό σημείωμα για τον Πάγκαλο: στα σοβαρά

Μαρτίου 31, 2011 at 11:55 (Uncategorized) (, , , , )

του Βασίλη Ρόγγα

 

Ο Θ. Π. δεν είναι ούτε ο τρελλός του χωριού, ούτε κάποιος που λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια. Ο Θ.Π. είναι αντιπρόεδρος της πιο σκληρής ταξικά κυβέρνησης που γνώρισε η χώρα.

 

Ο Θ.Π. λέει όσα λέει («κοπρίτες», «μαζί τα φάγαμε») μεταφέροντας τις αληθινές απόψεις της Κυβέρνησης για την κοινωνία. Μάλιστα, γνωρίζει ότι θα γίνει ο πλέον αντιπαθής πολιτικός της Κυβέρνησης. Και αυτός είναι ο στόχος του.

Καταφέρνει έτσι να μην πλήττεται πολιτικά ο πρωθυπουργός ή οι υπουργοί του. Με αυτήν την έννοια, το επικοινωνιακό σχήμα του ΠΑΣΟΚ είναι σίγουρα πετυχημένο.

 

Ο Θ.Π. κάνει και κάτι άλλο: στοχοποιεί ολόκληρο το χώρο της Αριστεράς ως συλλήβδην αντιδημοκρατικό και θέτει ως κύριο υπεύθυνο/ «υποκινητή» τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Ξέρει ο Θ.Π. ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει με αυτόν τον τρόπο από δυο μεριές: και από τα δεξιά του, το «συντηρητικό» του κοινό που δεν είναι καθόλου με τις ανομίες, και από τα αριστερά του, εφόσον δεν πείθονται με τίποτα ότι αυτή η συμμαχία είναι έτοιμη να βγει στα βουνά & ίσως πιστεύουν πως σχεδόν έχει κάνει συμφωνία με το διάολο (τον Πάγκαλο) για την επαναστατική προβολή του.

 

Παράλληλα, το τσουβάλιασμα όλων των κοινωνικών αντιστάσεων ως δημιουργήματα του ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνει το ένα πολύ καλό δίπολο για την κυβέρνηση: «όσοι αντιπαλεύουν τα μέτρα μας είναι ΣΥΡΙΖΑ, όσοι δεν το κάνουν είναι υπεύθυνοι πολίτες. Να γίνετε υπεύθυνοι πολίτες».

 

Αυτό το σχήμα προσβάλει τους κοινωνικούς αγώνες που σε καμιά περίπτωση δεν είναι κομματικοί. Και, ταυτόχρονα, δημιουργεί μια αφήγηση –που την αναπαράγουν τα παπαγαλάκια στα κανάλια και της εφημερίδες-ότι οι πολίτες δεν μπορούν να είναι κινηματικοί γιατί όταν όντως είναι, είναι από κάπου υποκινούμενοι. Δηλαδή οι πολίτες είναι ηλίθιοι και ψάχνουν βοσκό. Άρα –πάλι- δε δικαιούνται να διαμαρτύρονται.

 

Ο Θ.Π. είναι περισσότερο επικίνδυνος από ότι γελοίος.

 

Υ.Γ. Η στάση του Θ.Π. επιβεβαιώνει ότι οι πιο σκληρά επιτιθέμενοι στην Αριστερά είναι οι πρώην αριστεροί. Ψυχανάλυση περί αυτού μπορεί να γίνει σε άλλο κείμενο.

 

Υ.Γ.2 : Δε θα κλείσω όπως θα έκλεινε ο Πιτσιρίκος:»και θα τους γαμήσουμε την Παναγία». Απλώς θα το καταγράψω.

 

Μόνιμος σύνδεσμος Σχολιάστε